Achter ‘Project Hail Mary’ en de harde sciencefiction-renaissance – en wat de volgende stap is

Andy Weir is niet zo gemakkelijk vast te pinnen als je zou denken. Oorspronkelijk was hij een in eigen beheer uitgegeven auteur die ruim tien jaar geleden een grote hit maakte, maar vandaag de dag voelt de auteur zich een soort sciencefictiongoeroe uit een ander tijdperk. En als je met hem gaat zitten praten, heb je het gevoel dat je met iemand praat die nog aan het experimenteren is, nog steeds nieuwsgierig, en niet iemand die deel uitmaakt van een saai establishment. Hij is punkrock en old-school, en van De Marsman naar Artemisnaar Project Wees gegroet Maria, auteur Andy Weir is gecrediteerd, samen met auteurs als Cixin Liu En Kim Stanley Robinson, met een specifiek soort renaissance in harde SF – het subgenre van sciencefictionboeken dat de voorkeur geeft aan realistische wetenschappelijke toepassingen boven fantastische omgevingen of plots.

In De Marsmanzei de held van Weir, Mark Watney, beroemd: “Ik ga hier alles uit moeten halen”, wat in wezen de strijdkreet van de 21e eeuw is om een ​​specifieke smaak van sciencefiction-avontuur. Dat gezegd hebbende, met Project Wees gegroet MariaWeir heeft niet geprobeerd de volledig realistische beperkingen die hij zichzelf oplegde, na te bootsen De Marsman. Het vergelijken van de twee films en romans is natuurlijk logisch, beide bevatten een spraakzame hoofdrolspeler die een probleem uit de kast haalt om de dag te redden. Maar er is hier een evolutie aan het werk.

Spreken met Omgekeerdreflecteert Weir op zijn sci-fi-hoofdrolspeler die zegt dat Watney een ‘geïdealiseerd’ cijfer voor zichzelf was op het moment dat hij schreef De Marsmanen die Jazz Bashara uit zijn boek Artemis was ‘een meer realistische versie van mijn tekortkomingen toen ik zo oud was’, vertegenwoordigt Ryland Grace iets anders voor Weir, niet alleen in termen van karakterisering, maar, analoog, ook voor zijn soort harde sciencefiction.

“Grace is gemaakt van hele stof”, onthult Weir. “Hij heeft een bijna pathologische angst voor conflicten, en veel van zijn persoonlijkheidskenmerken komen daaruit voort.” Andere dingen gemaakt van hele stof? De zonzuigende astrofagen Project Wees gegroet Mariaen de taumoeba die ze absorbeert. Ook al wordt Weir in een hokje geplaatst als een ‘harde sciencefictionschrijver’ (hij gebruikt luchtcitaten als hij in die termen over zichzelf praat), is hij dat echt? En als Weir heeft geholpen om realistische sciencefiction weer hip te maken, wat komt er dan daarna?

De grondslagen van harde sciencefiction

In de Project Wees gegroet Maria In de roman wordt verwezen naar het feit dat het schip zelf doet denken aan ‘iets uit een Heinlein-roman’. En terwijl die er zijn enkele ruimtewetenschappelijke ontwerpredenen daarvoor maakt Weir duidelijk dat, hoewel zijn sciencefictionverhalen zich op het grensvlak van wetenschap en cultuur bevinden, zijn invloeden meer retro zijn.

“Ik val zeker in de categorie Gen X, maar ik ben opgegroeid met het lezen van het Baby Boomer-tijdperk van sci-fi”, legt Weir uit. “Ik heb de sciencefictioncollectie van mijn vader gelezen. En dus is mijn heilige drie-eenheid Asimov, Heinlein en Clarke. Dit was in de tijd dat sciencefiction nog erg optimistisch was. De toekomst is er een waarvan je zou denken: ‘Ik zou het niet erg vinden om daar te wonen.'” Weir is ook een grote fan van Sherlock Holmes (zijn favoriete Holmes-acteur is Jeremy Brett), en hij is duidelijk beïnvloed door de grote detective – een ander fundamenteel sciencefictionpersonage, een held die wetenschap, fictief, gebruikt om problemen op te lossen.

“Ik hou van heel cool deductief redeneren”, zegt Weir. “De hond van de Baskervilles is heel slim, omdat het draait om iets dat niet gebeurt. Ik hou van, zoals in De Roodharige Ligawanneer Holmes de dingen opmerkt die niemand anders ziet. Hij weet dat het in dat verhaal allemaal afleiding is. Waarom halen ze deze man de hele dag het huis uit? Laten we eens kijken wat er nog meer aan de hand is?’

Voor iedereen die het gezien heeft Project Wees gegroet Mariais er een duidelijke lijn uit Science Fiction uit de Gouden Eeuw, en ook uit proto-sci-fi zoals Sherlock Holmes: de menselijke geest, een passie voor wetenschap, en een verbeelding, gecombineerd met intellect, zorgt ervoor dat het allemaal samenkomt. Op een bepaald niveau zijn de excentriciteiten van Grace in zekere zin Holmesiaanse menselijke zwakheden die het oplossen van grote problemen in de weg zouden kunnen staan. In het boek zegt Grace, terwijl ze speculeert over een buitenaards ruimtevaartuig, zelfs dit: “Ik voel me Sherlock Holmes. Alles wat ik zag was niets en ik trok een aantal conclusies.”

Deze botsing van intellect en menselijke geest lijkt te resulteren in een vergelijking die gelijk staat aan hoop. Weirs schrijven lijkt erop te wijzen: als we maar hard genoeg over de dingen nadenken, is er een weg vooruit. “Ik hou niet echt van sci-fi waar het somber en dystopisch is”, zegt hij. “Ik hou van de optimistische dingen. Dat vind ik cool.”

Een deel van dit optimisme bestaat momenteel in parallelle, wetenschapsgerichte ruimtevaartfranchises. Wanneer Omgekeerd gesproken Voor de hele mensheid showrunners Ben Nedivi en Matt Wolpert, ze uitten allebei hun opwinding Project Wees gegroet Mariawaarbij hij opmerkte dat “Andy Weir natuurlijk de beste is.” En zoals Project Wees gegroet Maria, Voor de hele mensheid is ook bezig met het oplossen van problemen om de toekomst beter te maken.

Weir is klaar voor nieuwe sciencefictiongrenzen

Als je baalt 3 Lichaamsprobleem op Netflix twee jaar geleden, of lees de romans van Cixin Liu, je zult snel enige verwantschap ontdekken tussen die boeken en Project Wees gegroet Maria; Beide laten zien dat regeringen van de aarde, enigszins snel, samenkomen om een ​​buitenaards probleem op te lossen. De verschillen hiertussen zijn talrijk, maar het is opmerkelijk dat twee prestigieuze sciencefictionprojecten gebaseerd op boeken, die zich bezighouden met harde sciencefiction, ook internationale samenwerking op een ambitieuze manier laten zien. De uitkomsten en toon zijn heel verschillend, maar voor Weir gaat deze can-do-mentaliteit vaak hand in hand met harde sciencefiction.

“Ik begin met een McGuffin die alles mogelijk maakt wat ik wil, en dan doe ik het op mijn manier”, legt Weir uit. Maar het feit dat hij zich nog niet heeft vertakt in grotere en meer speculatieve sci-fi-stijlen, betekent niet dat hij dat nooit zal doen. Momenteel gaan er geruchten over een mogelijk vervolg op boek en film Project Wees gegroet Mariamaar als we met Weir praten, klinkt het alsof hij openstaat voor allerlei andere sci-fi-ideeën, naast het opbouwen van franchises. “Ik maak interdimensionale verhalen of parallelle dimensies”, zegt Weir enthousiast. “Maar nee, ik denk niet dat er iets is dat ik niet zou aanraken.”

Dat gezegd hebbende, maakt Weir vrij duidelijk onderscheid tussen sciencefictionstijlen en sci-fi-verhaalstructuren en -settings. “Er zijn bepaalde plotstructuren die ik niet leuk vind en die ik niet zou gebruiken”, zegt hij resoluut. En met deze regel versterkt hij zijn kernmerk: het is niet alleen harde sciencefiction, het is vrolijke sciencefiction. “Ik zou nooit een dystopieverhaal doen. Daar hou ik echt niet van.”

Omdat de harde sciencefiction-renaissance niet gaat over het in grote wetenschappelijk nauwkeurige details beschrijven van alles wat er mis is met de wereld, laten Weir en anderen in plaats daarvan pronken met het werk, de principes en het onderzoek waartoe we ons moeten wenden om het goed te maken. En dat klinkt als iets dat we allemaal kunnen gebruiken

Project Wees gegroet Maria is nu in de bioscoop.