In dit essay beschrijven oude vrienden, medewerkers en avonturiers Adam Falkner en Michael George een recente reis naar Antarctica.
DRAKE-PASSAGE (59°55’Z 64°17’W)
We zijn 400 kilometer verwijderd van het zuidelijkste puntje van Argentinië – de gevaarlijkste passage op aarde. Nog steeds een volledige dagreis vanaf land, is onze GPS-punt een knipperend blauw steentje in het midden van een nautisch scherm, en ‘de brug’, zoals deze wordt genoemd, is stil. De brug is het belangrijkste commandocentrum van waaruit ons ijsbrekerschip van 12 ton wordt bestuurd. Een nest van 270 graden glas, waar de scheepsofficieren hun blik op de horizon richten. Een zenuwstelsel van zoemende monitoren.
Per Nationaal Geografisch beleid is de brug 24 uur per dag toegankelijk voor gasten. Vanavond behoren we tot de slapelozen van 02.00 uur – ineengedoken achter het glas, terwijl we het nog schemerige oranje Antarctische winterlicht bestuderen, terwijl het over de broeierige en gemeenschappelijke botsing van de Stille, Atlantische en Zuidelijke oceanen glijdt. De churn wervelt hevig om ons heen. Om de paar momenten heft Michael zijn lens op. Alle hoofden draaien zijn kant op; het is een gewoonte om aan te nemen dat hij iets ziet dat wij niet zien. Vaak doet hij dat ook.
Ik ben van nature geen risicomijdende reiziger. Ik heb gesnorkeld met grote witte haaien voor de kust van Kaapstad, in sportschoenen door de Alpen en de Appalachen getrokken. Michael en ik zijn al vele jaren vrienden, en als algemene regel geldt dat als hij uitnodigt tot avontuur, ik onmiddellijk en volmondig ben: “God, ja.“We hebben elkaar ontmoet in een surfkamp op het Nicoya-schiereiland van Costa Rica. We hebben bergtochten getrotseerd tijdens een wereldwijde pandemie – gemaskerd, ramen open voor ventilatie. Maar toen hij me deze keer vroeg om naar Antarctica te komen, aarzelde ik.
Het was niet het risico dat mij tegenhield. Mijn Chrome-browser vertelde het verhaal. Tientallen tabbladen vulden mijn schermen als hongerige monden: curriculumspreadsheets. Financieringsmogelijkheden voor ouder wordende ouders. Wrede krantenkoppen. Halfvoltooide verblijfsaanvragen, waarvan de deadline verstreken is. Een misselijkmakend aantal inboxen. De aandachtsspanne tot op het bot gestript als een elektrische draad – ik verlangde naar het doffe gebrul van ‘drukte’ dat multitasken bevredigt. I zou kunnen geef de beruchte Drake zelf de schuld – die open tabbladen bevatten wel video’s van golven van 5 meter hoog, scheepsgangen die als caleidoscopen draaiden in een storm – maar de waarheid was eenvoudiger. Het was de stilte die mij het meest bang maakte.
Eindelijk, na wekenlang stoven, ving mijn partner mijn blik op in de badkamerspiegel, tandenborstel in de mond. Hij spuugde en draaide zich naar mij toe. “Wat ben je aan het doen?” Zijn vraag was genoeg.
Uitzicht vanaf het buitendek terugkijkend op ijsbergen in George VI Sound.
