Als de wereldhandel het begeeft, is Ryan Petersen de persoon die leidinggevenden bellen. De oprichter en CEO van Flexport biedt een realtime verslag van de crisis in de Straat van Hormuz – wat hij ziet op de grond, op het water en in de toeleveringsketens die onder druk staan. Nu de gevolgen van de crisis in verschillende delen van de wereld op verschillende manieren voelbaar zijn, biedt Petersen zowel een micro- als macro-visie die bedrijfsleiders moeten horen.
Dit is een verkorte transcriptie van een interview met Snelle reactiegepresenteerd door de voormalige hoofdredacteur van Snel bedrijf Bob Safian. Van het team achter de Meesters van schaal podcast, Snelle reactie bevat openhartige gesprekken met de beste bedrijfsleiders van vandaag die in realtime uitdagingen aangaan. Abonneer u op Snelle reactie waar je je podcasts ook vandaan haalt, zodat je nooit meer een aflevering mist.
De aanvallen op Iran hebben de Straat van Hormuz, het meest kritieke olie-smoorpunt ter wereld, effectief afgesloten. De olieprijzen zijn gestegen, schepen zijn gestrand en de mondiale scheepvaart verkeert in een soort onzekerheid. Ik weet dus dat dit op dit moment aan het veranderen is, maar hoe ziet de file eruit, zoals u bij Flexport kunt zien? Wat is nu de momentopname?
Het grote verhaal gaat hier natuurlijk over olie en energie in het algemeen, aardgas, en dat allemaal. Ik denk dat dit vrij goed aan bod komt in de media: dat de prijzen enorm zijn gestegen en dat er tekorten beginnen te ontstaan. Plaatsen als Australië, dat erg energierijk is maar niet veel olie produceert, raakt zonder diesel en evolueert naar een wereld waarin ze gewoon niet genoeg brandstof zullen hebben. Er zijn secundaire zaken die minder goed aan bod komen, die misschien nog wel meer impact hebben, rond kunstmest. Dat is hier waarschijnlijk een belangrijker verhaal.
Het is plantseizoen, en als die niet op de markt komen, krijg je grote, grote problemen in de voedselproductie over de hele wereld. De containervaart wordt eigenlijk niet zo getroffen, alleen maar omdat de Perzische Golf een doodlopende weg is. Je hoeft daar eigenlijk niet naar binnen te gaan. Luchtvracht is een groter probleem. De luchtvaartmaatschappijen uit het Midden-Oosten bezitten ergens tussen de 15% en 20% van alle capaciteit van vrachtluchtvaartmaatschappijen, afhankelijk van welke bron je bekijkt. En Dubai is de grootste vrachtluchthaven ter wereld.
Grote aantallen vliegtuigen die van Azië naar Europa gaan, stoppen daar om bij te tanken, en het is een knooppunt voor de overslag van vracht. Dus daar zie je de prijs van luchtvracht verdubbelen sinds het begin van de oorlog. En het is zelfs met 50% tot 60% gestegen op transacties die daar schijnbaar niets mee te maken hebben, zoals Vietnam en de VS aan de andere kant van de Stille Oceaan. De luchtvrachtprijzen zijn met 50% gestegen. Ik zag de CEO van United Airlines zeggen dat ze denken dat dit 11 miljard dollar aan brandstofkosten gaat kosten.
Dus deze kosten stijgen omdat de brandstofprijzen stijgen, of ook omdat het routes verstoort of mensen dwingt van richting te veranderen? Of is het moeilijk om dat nu te weten?
Het is allebei. De brandstofprijs is de grootste, maar hij gaat ook omhoog omdat vraag en aanbod een soort mondiale markt zijn. En als je al die capaciteit van Emirates, Etihad en Qatar Airways eruit haalt – dat zijn grote luchtvaartmaatschappijen – dan beginnen ze vliegtuigen te verplaatsen, en het is allemaal min of meer vervangbaar. Een vliegtuig dat over de Stille Oceaan vliegt, zou in plaats daarvan ergens anders kunnen vliegen. Vracht is een zeer huurlingenmarkt. Ze komen weg met waar ze mee weg kunnen komen.
De werkelijke grote impact hier is dat de containerrederijen in februari voor het eerst begonnen terug te keren naar de Rode Zee. Sinds december 2023 hebben we geen containervervoer meer door de Rode Zee en het Suezkanaal gehad vanwege de Houthi-terroristische aanslagen in de Rode Zee. En ze begonnen pas in februari terug te keren na het staakt-het-vuren in Gaza.
En nu zijn ze allemaal onmiddellijk weer rond Afrika gegaan. Dat is dus eigenlijk de grootste impact voor de containervaart, omdat de Perzische Golf opnieuw een doodlopende weg is, terwijl de Rode Zee enorm belangrijk is voor de containervaart.
Ik bedoel, zijn containerschepen gestrand? Zitten ze vast?
Ja, een klein percentage. Ik zag iemand die was gegaan en ze allemaal had geteld, en hij zei dat er 57 containerschepen in de Straat van Hormuz liggen. Nu bevinden nog veel meer mensen zich op routes die de Straat van Hormuz zouden hebben aangedaan en waarvan de routes zijn verstoord, en ze droppen containers in willekeurige havens. Als je een container had die bedoeld was om naar Dubai te gaan, laten ze hem gewoon waar dan ook achter. En nu is het jouw probleem als bedrijf.
Echt waar? Ze zeggen gewoon: “Ik laat het hier los”?
Ja. Stel dat u van Argentinië naar Dubai gaat. Wat ze hebben gedaan, is zeggen: “Oké, geef het gewoon af bij de volgende aanloophaven.” Dus nu zit er een container vast in Marokko, Brazilië, Frankrijk of ergens anders, en je krijgt slechts zeven dagen gratis opslag in die haven voordat je grote kosten gaat betalen. Dus ja, er zijn zeker enkele gevallen waarin mensen op dit moment zakelijke nachtmerries beleven.
Terwijl u hierover spreekt, zijn de Verenigde Staten voor een deel hiervan iets meer geïsoleerd dan plaatsen in Europa en Azië. Bestaat er een scenario waarin Amerikaanse bedrijven hierdoor een concurrentievoordeel behalen? Is het goed? Of is dat een verkeerde interpretatie van de situatie?
Zeker, onze oliemaatschappijen zijn dat. Ik bedoel, Texas gaat floreren. De olieprijs is flink gestegen. Texas college football zal waarschijnlijk een geweldig NIL-team hebben. Nee, sorry. Het is niet gepast om grappen te maken. Ja, bepaalde delen van de VS zullen het heel goed doen.
Wij zijn de grootste olieproducent ter wereld, dus het zal heel goed voor hen zijn. Maar op netto economische basis zijn we voor het grootste deel van Amerika misschien beter af dan andere landen omdat we olie, energie en voedsel hebben, maar het is geen nulsomspel, de economie. Als anderen het slechter doen, betekent dat niet dat wij het beter doen. Wij doen het eigenlijk ook slechter.
Voor de mensen die hiernaar luisteren: wat denkt u dat er op dit moment op het spel staat voor de wereldhandel?
Het gaat verder dan handel. U begint nu pas te beseffen hoezeer onze economieën verbonden zijn met de mondialisering, hoe alles met elkaar verbonden is. Gisteravond zei iemand tegen mij: ‘O, we moeten de Straat van Hormuz gewoon voor altijd afsluiten en gewoon doorgaan.’ De naïviteit van het niet beseffen dat het niet alleen maar olie is – en olie gaat niet alleen over het pompen van benzine in je auto.
Dat ben je gewend, want dat is waar je het in je leven ziet. Maar het maakt deel uit van zoveel verschillende producten. Het is een voorloper van zoveel in de chemische industrie. Het past in allerlei soorten plastic. Deze bril die ik vasthoud. Helium – 30% van het helium in de wereld komt uit Qatar. Het is niet alleen voor clowns op kinderfeestjes. Het wordt gebruikt om halfgeleiders te maken. Zonder kun je geen halfgeleiders maken. Je kunt SpaceX-raketten niet lanceren zonder helium. We begrijpen gewoon niet hoeveel van deze dingen er toe doen.
De VS hebben na de Tweede Wereldoorlog een soort orde ingesteld die zei: “Hé, iedereen kan met iedereen handel drijven. En je kunt gewoon een schip sturen waar je maar wilt, en de Amerikaanse marine zal voor vrijheid van navigatie zorgen.” En dat werkte totdat we nu bij de Houthi’s en nu bij de Iraniërs zien dat de Amerikaanse marine die garantie misschien niet meer kan bieden. En onze beschaving hangt er zoveel van af dat het een heel belangrijke vraag is. En als de regering-Trump zich terugtrekt, is er dan sprake van een afrit? Betekent dit dat Iran zich terugtrekt? Als ze dat niet doen, wat dan?
Ik denk dat het existentieel is voor de moderne economie. Mensen kijken naar de aandelenmarkt of de prijs van brandstof of zoiets, maar dit is veel meer dan de prijs van een grondstof of aandelen of obligaties. Het is hoe de hele economie nu functioneert. Ieder bedrijf is met iedereen verbonden. En als je daarmee stopt, kom je op een veel donkerder plek terecht. Dus laten we allemaal bidden. Beschaving is afhankelijk van vrede, en we beschouwen het vaak als vanzelfsprekend. Bid dus voor degenen die proberen een vreedzame wereld terug te brengen.
