Chris Hayes maakt leven van aandacht: wat verdient wat, wat niet, en hoe zorg je ervoor dat het publiek zijn eigen beperkte tijd aan de juiste dingen besteedt.
Dat klinkt eenvoudig genoeg. Maar zoals ik ontdekte tijdens mijn gesprek met Hayes, waarmee seizoen twee van start gaat Het grote interview podcastdat is het steeds vaker niet. In 2025 presenteerde MS Now’s All-in met Chris Hayes uitgegeven De roep van de sirenes: hoe aandacht de meest bedreigde hulpbron ter wereld werd– een boek waarvan de centrale stelling stelt dat aandacht het bepalende goed van het moderne leven is geworden.
In overeenstemming met dat thema is Hayes zelf overal waar het publiek tijd doorbrengt: hij geeft zijn mening op tv en host een podcast genaamd Waarom gebeurt dit?interactie met zijn duizenden volgers op sociale netwerken en daar ook verticale video’s plaatsen. Met andere woorden, Hayes is bedreven in het beschouwen van de aandachtseconomie vanuit een intellectueel standpunt, en neemt er zelf als aandachtshandelaar aan deel.
Dat is specifiek de reden waarom ik met Hayes wilde praten, en nu meteen met hem wilde praten. Hij heeft tenslotte jarenlang gestudeerd en getheoretiseerd over aandacht. Gezien onze huidige omstandigheden zou het waarschijnlijk passend zijn voor de rest van ons om een beetje hetzelfde te doen. Ik was op zoek naar Hayes’ kijk op hoe de aandachtseconomie steeds meer vorm geeft aan alles, van entertainment en verkiezingen tot ICE-invallen en wereldoorlogen, en hoe zowel consumenten als journalisten zo nuchter en bedachtzaam mogelijk konden nadenken over hun eigen rol in die economie.
Toen we begin maart om de tafel zaten, was de oorlog van de VS en Israël met Iran nog maar net begonnen. Zelfs in die begindagen was het een zwart gat voor onze aandacht geworden, van meedogenloze nieuwswaarschuwingen tot de Truth Social-posts van president Trump tot door AI gegenereerde propaganda van het Department of War. We moesten erover praten – samen met Hayes’ opvattingen over de ongemakkelijke alliantie tussen Silicon Valley en Washington DC, zijn socialemediastrategie en wat links fout doet op het gebied van AI.
Dit interview is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
KATIE DRUMMOND: Chris Hayes, welkom bij Het grote interview.
CHRIS HAYES: Het is geweldig om hier te zijn. Ik ben een grote fan van WIRED. Jullie doen fantastisch werk.
Bedankt.
Ik schrijf over WIRED in het boek. Ik weet nog dat ik mijn ouders om het abonnement vroeg. Ik denk dat het voor Kerstmis was. Ik was als een diehard. Elke pagina.
Ik heb veel nagedacht over het verleden, het heden en de toekomst van WIRED. Ik denk dat de zeer vroege WIRED een zeer rebelse, tegenculturele geest had. En ik zou zeggen dat de WIRED die we gebruiken dezelfde geest heeft, maar gericht is op de industrie die daaruit voortkwam 1993 BEDRAAD.
Helemaal. We denken na over wie de zittende machthebber is, wie de opstandeling is, en de waarde van die overstap. Die WIRED-sfeer was dat Hele aarde ‘Lectronic Linkzoals het originele grote prikbord, een soort post-hippie-cybernaut. Een beetje libertair, maar ook een beetje linksgecodeerd, maar absoluut zeer hoopvol utopisch en ook erg opstandig tegen de bestaande machten. Wat er gebeurde, was dat de machthebbers nu de mensen zijn die bij de president aanwezig waren bij zijn inauguratie.
Dat deden ze zeker. En dat hebben we zeker besproken.
De opstandige sfeer wordt nu dus in een andere richting gestuurd.
We zitten in New York. Het is een woensdag begin maart. Het is moeilijk te geloven dat de Verenigde Staten en Israël nog maar een paar dagen geleden een totale aanval op Iran lanceerden, die opmerkelijk snel is geëscaleerd. Ik zou nalatig zijn als ik niet vermeld dat dit de tweede leider dit jaar is die president Trump heeft afgezet. De eerste is Nicolás Maduro in Venezuela. Wat er in het Midden-Oosten gebeurt, is angstaanjagend. Het is triest. Honderden mensen zijn dood, onder wie Amerikaanse militairen. Het is echter ook weer een allesverslindende nieuwscyclus. Het is een hersensmeltend, geestdodend nieuwstempo. We gaan in dit gesprek veel tijd besteden aan het praten over aandacht. Als je denkt aan mondiale conflicten en oorlogen in dit tijdperk, hoeveel daarvan gaat dan over aandacht?
