Gepubliceerd op
Egypte is de afgelopen dagen diplomatiek actiever geworden te midden van verhoogde spanningen na een golf van escalatie in het conflict waarbij Iran, Israël en de Verenigde Staten betrokken waren, waarbij gesprekken werden gevoerd met Golfleiders en werd opgeroepen tot de-escalatie.
ADVERTENTIE
ADVERTENTIE
De bezoeken van president Abdel Fattah el-Sisi aan de Verenigde Arabische Emiraten en Qatar deze week onderstreepten de inspanningen van Caïro om solidariteit te tonen met de Golfstaten die worden aangevallen, terwijl hij benadrukte dat hun veiligheid deel uitmaakt van die van Egypte.
De actie komt omdat de spanningen gevaarlijker zijn geworden, waarbij aanvallen zich uitbreiden naar de energie-infrastructuur en de groeiende bezorgdheid dat deze zich verder over de regio kunnen verspreiden.
Caïro heeft wat het ‘onaanvaardbare en ongerechtvaardigde’ Iraanse aanvallen op de Golfstaten noemde veroordeeld, terwijl het de contacten met regionale en internationale actoren heeft onderhouden in een poging de situatie onder controle te houden.
Egypte heeft ook contact onderhouden met Iran, inclusief recente oproepen tussen Sisi en Iraanse functionarissen, als onderdeel van de inspanningen om de escalatie in te dammen.
Maar ondanks deze toegenomen betrokkenheid zeggen analisten dat de rol ervan beperkt blijft.
“Egypte probeert relevantie aan te tonen zonder te veel uit te breiden”, zegt HA Hellyer, senior associate fellow bij het Royal United Services Institute.
Hij zei dat het bezoek aan Doha aantoont dat Caïro wil coördineren met de Golfstaten in plaats van onafhankelijk leiding te geven.
Hij omschreef dit als “tactisch engagement”, en voegde eraan toe dat Egypte aanwezig blijft in de regionale diplomatie, terwijl het verplichtingen vermijdt die het niet kan waarmaken.
Actief, niet leidend
De recente stappen van Egypte waren eerder gericht op coördinatie dan op leiderschap.
Minister van Buitenlandse Zaken Badr Abdelatty heeft verschillende hoofdsteden van de Golf bezocht, waarbij hij een boodschap van solidariteit uitdraagt en waarschuwt dat de regio op het punt staat te ‘exploderen’ als het conflict voortduurt. Tegelijkertijd heeft Caïro benadrukt dat hem niet is gevraagd militair in te grijpen.
In plaats daarvan lijkt Egypte zichzelf te positioneren als een diplomatieke verbinder, die kanalen onderhoudt met de Golfstaten, westerse partners en, in beperktere mate, Iran.
Maar dat is geen bemiddeling.
“Egypte beschikt niet over de middelen voor zinvolle bemiddeling tussen Israël en Iran,” zei Hellyer.
Hij voegde eraan toe dat de rol van Egypte beperkt is tot het faciliteren van de coördinatie tussen de Arabische staten en het doorgeven van berichten, en omschrijft dit als “nuttig bijeenkomen, niet als bemiddeling”.
Een zorgvuldige evenwichtsoefening
Het standpunt van Caïro weerspiegelt een zorgvuldige evenwichtsoefening. Aan de ene kant heeft Egypte zich duidelijk aangesloten bij de Golfpartners, waarbij het zijn steun voor hun veiligheid herhaalt en aanvallen op hun grondgebied veroordeelt.
Aan de andere kant heeft het land een directe confrontatie met Iran vermeden, maar opgeroepen tot een terugkeer naar de diplomatie en het openhouden van communicatiekanalen.
Dit weerspiegelt een bredere regionale aanpak, waarbij staten proberen de crisis te beteugelen zonder er direct bij betrokken te worden.
“Golfstaten zullen de Egyptische aansluiting verwelkomen als versterking van de bredere Arabische hedgingpositie”, zei Hellyer.
Hij voegde eraan toe dat de aanpak gebaseerd is op betrokken blijven zonder grote risico’s te nemen.
Voor Israël zal de rol van Egypte waarschijnlijk worden gezien als “procedureel in plaats van inhoudelijk”, terwijl Iran Caïro waarschijnlijk niet als een geloofwaardige gesprekspartner zal beschouwen.
“Egypte beheert percepties, en stuurt niet de resultaten aan”, zei hij.
