Als je op de rode loper voor de Academy Awards hebt gekeken, heb je misschien gezien dat actrice Julia Fox werd geïnterviewd door social media-beïnvloeders Quen Blackwell en Jake Shane, die bij de prijsuitreiking aanwezig waren en verslag deden van Vanity beurs.
In een beetje dat de plank volledig slaat, grapte Shane verschillende keren over het ‘irritante’ kinderpersonage in Als ik benen had, zou ik je schoppenwat Rose Byrne een nominatie voor beste actrice opleverde. Nadat Shane herhaaldelijk heeft gevraagd naar het ‘irritante’ kind in de film, stuurt Fox het gesprek beleefd en passend naar de belangrijkste teneur van de film: dat het bedoeld is om de meedogenloze druk van het moederschap weer te geven. In feite wordt de identiteit van het kind in de film opzettelijk verduisterd om de emotionele reis van Byrne te benadrukken.
Het moment heeft ontvangen resterende tegenreactie deze week – niet alleen vanwege de luchthartige opmerkingen van Shane, maar ook vanwege wat deze zouden kunnen aangeven over de huidige staat van de entertainmentjournalistiek en waar deze naartoe gaat. Het roept de vraag op waarom mediakanalen dit blijven doen inhuren internetpersoonlijkheden om werk te doen dat doorgaans door journalisten wordt gedaan.
Zoals de media-industrie dat is professionele journalisten ontslaan massaal ontstaat er een nieuw soort landschap en interviewstijl. In veel gevallen sturen journalisten het gesprek niet langer. In plaats daarvan hebben we nu wat ik ‘bestiesjournalistiek’ noem, waarbij grote influencers die naam hebben gemaakt een interview met een opmerkelijk figuur in een grapfestijn veranderen.
En in onze nieuwe aandachtseconomie is het zakelijk gezien zinvol. Influencers als Shane en Blackwell komen met miljoenen ijverige parasociale fans, en hun optreden op een groot evenement zal online onvermijdelijk voor opwinding en betrokkenheid zorgen. Bovendien geven veel beroemdheden, politici en andere spraakmakende onderwerpen de voorkeur aan een softbalinterview boven het stellen van vragen over moeilijke kwesties of controverses. Gemengd met de neiging van een influencer om aardig gevonden te worden en om als vrienden over te komen met al zijn gasten, resulteert dit in een uitwisseling zonder diepgang.
Shane’s tijd op de rode loper was slechts een hyperzichtbaar moment voor een fenomeen dat al jaren aan de gang is – waarbij de kans op viraliteit die zowel de influencer als de geïnterviewde ten goede komt, alles overstijgt.
Alex Cooper is standvastig branding als mediamagnaat en zij Noem haar papa De overname van de media kan een groot deel van deze verschuiving van de afgelopen jaren verklaren. Hoewel haar show vermakelijk kan zijn – en een sekte-achtige aanhang heeft verzameld, vooral onder jonge vrouwen – heeft het het sit-down, lange interview verwaterd.
Cooper heeft de reputatie opgebouwd dat ze met haar gasten omgaat, terwijl ze zelden op vragen ingaat op hun nieuwsgierige antwoorden of blijk geeft van een diepgaande kennis van hun werk. Haar gesprek in 2024 met de toenmalige presidentiële hoopvolle Kamala Harris was in wezen goedgekleed marketing campagne over smakelijke vrouwenkwesties. Haar gesprek met Chappell Roan slaagde er niet in om de gecompliceerde relatie van de zangeres met roem en paparazzi aan te pakken. In plaats daarvan kregen luisteraars – en krijgen ze vaak – een slappe mozaïek van vibraties, bevestigingen, reacties, grapjes, het plezieren van mensen en een presterende persoonlijkheid.
De opkomst van de influencercultuur in de afgelopen tien jaar waarover ik verslag heb gedaan, was fascinerend en verbijsterend om te zien: niemand is (respectvol) een begrip geworden, die fortuinen en kansen creëerde door het delen van hun ongefilterde gedachten en levensstijl. Maar behalve dat gewone mensen alleen maar achter de tas aan jagen, ben ik meer ontmoedigd door redactiekamers en grote merken die er ook achteraan jagen. Ik denk dat Shane’s ongeluk bij de Oscars een recordbrekend moment van afrekening heeft gecreëerd voor zovelen van ons die zich beschermend voelen tegenover de journalistiek of de kunst die de journalistiek helpt onderzoeken of situeren.
En voor alle duidelijkheid: Shane en Cooper zijn goed in wat ze doen. Het zijn entertainers en in de eerste plaats zijn zij bezig met het promoten van eigen merken en het creëren van vele inkomstenstromen voor dat merk. Maar het gebrek aan diepgang onderstreept in sommige gevallen de noodzaak van een andere benadering als het om journalistiek gaat.
Iemand die machtiger, rijker en beroemder is dan jij, confronteren met lastige kwesties die een ongemakkelijk moment kunnen veroorzaken, is de naam van het spel, en het is niet voor niets behoorlijk moeilijk om te doen. Het is niet een baan voor iedereen – en vereist een echte, principiële toewijding aan het vak. (Shane heeft gezegd dat hij het toestaat al zijn interviewgasten om hun uiterlijk te onderzoeken, wat een grote nee-nee is als het gaat om het handhaven van ethiek en onafhankelijkheid.) En er is ook echt lef en een obsessie voor nodig om je te verdiepen in de vlezige materie van iets (onderzoek, bij een stuk werk zitten om het holistisch en diepgaand te begrijpen, en een ondervraging van je eigen persoonlijke vooroordelen).
Dit alles wil zeggen dat er absoluut ruimte is voor een derde ding dat is niet helemaal journalistiek, en zit misschien ergens in de ether van een samenwerking met influencers. En dat ook niet alle traditioneel geschoolde journalisten goed zijn in hun werk. We hebben ook een flink aantal slechte vragen en betrokkenheid van hen gezien: het is een zware klus. Maar ik hoop wel dat we een referendum houden over deze verschuivingen in de sector voordat we gedwongen worden te kijken naar een nieuwe gemiste kans, of een mogelijk gesprek tussen Shane en . . . Martin Scorsese (kan je je dat voorstellen?).
Zeker voor de grap en de virale soundbites.
Voor de kunsten: nee. Wij kunnen het beter doen.
