De afgelopen 24 uur van oogverblindend dure raketduels boven de Perzische Golf hebben vooral één punt opgeleverd.
Een langdurige oorlog zou rampzalige schade aan de wereldeconomie kunnen toebrengen.
In slechts één dag en nacht, Iran heeft de energiedoelstellingen in Saoedi-Arabië, Qatar, Koeweit en Israël bereikt. Tot zover het feit dat het leger werd verslagen, of dat de leiding werd onthoofd na bijna drie weken bombardementen.
Eén aanval alleen, op de Ras Laffan-gasfabriek in QatarHet gebruik van slechts een handvol raketten heeft naar schatting voor 26 miljard dollar schade aangericht en het herstel zal, zo wordt ons verteld, jaren duren.
Laatste oorlog in Iran: Trump zegt dat hij geen troepen in Iran plaatst
Er zal nu nog minder vloeibaar aardgas op de markt komen, waardoor de prijzen omhoog gaan. De gaskosten voor de Europese consumenten zijn al met 30% gestegen.
Luister naar een reeks apocalyptische voorspellingen van analisten en economen, en dat is na slechts 24 uur van geëscaleerde energie-aanvallen. Stel je voor wat weken van hetzelfde zouden kunnen doen.
Ik sprak met een van Irans hoogste diplomaten, Esmail Baghaei, op het ministerie van Buitenlandse Zaken in Teheran om hem te vragen of dit een nieuw escalatiebeleid van zijn regering was.
“Je kunt niet van een land dat onder militaire agressie staat verwachten dat hij zich terughoudend opstelt. Je moet je oproep richten aan die agressors, zij zijn hiermee begonnen…” vertelde hij me.
Olie- en gasinstallaties zijn in deze oorlog al eerder getroffen, maar de doelen die de afgelopen twee dagen zijn getroffen, zijn van een andere orde van betekenis.
De aanvallen waren niet uitgelokt. Israël had zijn aanvallen op de Islamitische Republiek naar een nieuw niveau getild luchtaanvallen op het zuidelijke Pars-gasveld in Iran en Iran reageerde zonder aarzeling.
Geen wonder Donald Trump publiceerde wat leek op een nogal paniekerige post waarin Israël werd bevolen de gasvelden niet opnieuw aan te vallen en waar hij Iran in niet mis te verstane bewoordingen voor waarschuwde.
Ik vroeg de heer Baghaei of de toenemende bezorgdheid wereldwijd een kans zou bieden voor de diplomatie om te zegevieren en voor alle partijen om een stap terug te doen. Is er enige vorm van olijftak die Iran aan zijn vijanden zou kunnen aanbieden?
‘Denk je dat het realistisch zou zijn om een olijftak aan te bieden aan degenen die je willen onthoofden? Ze vermoorden onze elites. Ze richten zich op onze leiders. We worden geconfronteerd met daden van agressie en terrorisme en dit is ongekend’, zei hij.
Maar de Amerikaanse president zou ook serieus overwegen troepen te sturen om de Straat van Hormuz te beveiligen. Dat zou het schrikbeeld van weken, zo niet maanden, meer oorlog doen rijzen.
Als Iran de potentie van zijn raketarsenaal kan behouden, zou dat een ramp kunnen betekenen voor de kostbare energie-installaties van de Golf, met alle gevolgen van dien voor de wereldeconomie.
Het zou net zo verstandig zijn als een vuurgevecht in een pakhuis met kristallen.
De prijzen van olie, gas, helium, plastic en kunstmest zijn al enorm gestegen. Maar misschien hebben we nog niets gezien en als het doemscenario zich ontvouwt zoals voorspeld, zullen we allemaal de pijn voelen.
