Mensen die in de staat Washington wonen en werken, doen dat niet momenteel betalen eventuele inkomstenbelasting. Maar over een paar jaar zal een kleine groep inwoners hieraan onderworpen zijn: de wetgevers in Washington hebben onlangs een wetsvoorstel aangenomen dat een belasting van 9,9% zou opleggen op inkomen verdiend boven de $1 miljoen, dat in werking treedt op 1 januari 2028.
De zogenaamde miljonairsbelasting zou de staat jaarlijks tot 4 miljard dollar kunnen opleveren, inkomsten die gouverneur Bob Ferguson zou kunnen opbrengen heeft gezegd zou kunnen gaan naar gratis ontbijt en lunch voor studenten, en naar werkende gezinnen via een belastingkrediet. (Ferguson moet het wetsvoorstel, dat op 13 maart op zijn bureau belandde, nog ondertekenen, maar heeft dat wel beloofd.)
De belasting is onderdeel van a golf van rekeningen dat wetgevers dit jaar hebben overwogen om het oppotten van rijkdom in toom te houden en het groeiende probleem van de ongelijkheid aan te pakken. En voor sommige “vermogende” individuen is dit al veel te laat.
‘Het werd tijd’
Judy Pigott is bijvoorbeeld lid van Patriotic Millionaires, een groep rijke individuen die pleiten voor progressievere belastingen. Ze woont ook al heel lang in Seattle. Toen Pigott voor het eerst over het wetsvoorstel hoorde, was haar reactie, zegt ze: “Het werd tijd.”
“Ik denk dat het belangrijk is dat mensen met een hoger inkomen een eerlijk deel betalen, wat volgens mij betekent dat we mazen in de wet en superbelastingvoordelen moeten wegwerken”, zegt ze. “Degenen die (rijkdom) hebben, hebben een sociaal contract – ongeschreven, maar belangrijk – voor het geheel.”
Toen Pigott, 76, in een andere staat woonde, werden haar hoogste inkomsten belast tegen bijna 80%. ‘Een belasting van 9,9 procent’, zegt ze, ‘lijkt mij weinig.’
De effectieve belastingtarieven voor individuen zullen feitelijk lager zijn dan dat tarief, omdat de 9,9% alleen van toepassing is op inkomsten boven de $1 miljoen. Op een inkomen van $1,2 miljoen is bijvoorbeeld slechts $200.000 onderworpen aan die belasting.
Het wetsvoorstel is ook slechts van toepassing op een klein deel van de bevolking: minder dan 0,5% van de inwoners van Washington zal hierdoor worden getroffen.
Zullen rijke mensen vluchten?
Toch zijn er tegenstanders. Critici van het wetsvoorstel hebben hun bezorgdheid geuit dat het rijke inwoners ertoe zou kunnen aanzetten de staat te ontvluchten, of zelfs de rekruteringsinspanningen voor sportteams in Seattle zou kunnen schaden.
Pigott heeft geen plannen om Seattle te verlaten, en ze verwacht niet dat anderen dat ook zullen doen. “Hoewel er misschien iemand is die de staat Washington verlaat, is het onwaarschijnlijk dat de redenen het gevolg zijn van deze belasting, en zeker niet als een enkelvoudig probleem”, zegt ze. ‘Waarschijnlijker, zou ik zeggen, willen ze zonneschijn.’
Onderzoek ondersteunt Pigott’s gedachten hierover.
“De literatuur ondersteunt gewoon niet echt het idee dat mensen migreren omdat hun belastingen stijgen”, zegt Omar Ocampo, onderzoeker voor het programma van het Institute for Policy Studies over ongelijkheid en het algemeen welzijn.
In 2023 werd in Massachusetts bijvoorbeeld een miljonairsbelasting van kracht, en tot nu toe lijkt er geen massale uittocht van miljonairs te hebben plaatsgevonden.
Feitelijke gegevens van de Internal Revenue Service (IRS) over inkomensverdieners zijn voor dat jaar nog niet beschikbaar, maar twee andere proxy’s wijzen op weinig effect, zegt Ocampo: het aantal miljonairs in de staat, gemeten naar vermogen, is gegroeid sindsdien hebben de inkomsten uit de belasting tot nu toe ieder jaar de verwachtingen overtroffen.
Er zijn veel krantenkoppen geschreven over de voormalige CEO van Starbucks, Howard Schultz, die Washington verliet en naar Florida vertrok, maar hij merkte ook op dat hij de ‘pensioenfase’ van zijn leven is ingegaan – en dat Florida een van de top staten als het gaat om het aantrekken van gepensioneerden.
En als het om sport gaat, had voormalig Patriots-coach Bill Belichick gezegd dat de miljonairsbelasting van Massachusetts de rekruteringsinspanningen van het team zou beïnvloeden, maar zoals Ocampo opmerkt, haalde dat team de Super Bowl van 2026.
Californië heeft ook een hogere totale belastingdruk dan Massachusetts, en sportteams zijn daar nog steeds succesvol.
De staat Washington zou ‘een pionier kunnen zijn’
Deze misvattingen, zegt Ocampo, komen voort uit wat hij de ‘rijkdomsverdedigingsindustrie’ noemt, die hij beschrijft als het verzet tegen, in principe, elke progressieve belasting.
Rijke individuen hebben dergelijke belastingen publiekelijk bestreden en hebben daar vaak aanzienlijke bedragen voor uitgegeven. Bijvoorbeeld Google-medeoprichter Sergey Brin heeft besteed $45 miljoen strijdt tegen een vermogensbelasting van 5% in Californië Voogd deze week gemeld.
Miljardairs hebben miljoenen uitgegeven tegen de verkiezing van burgemeester Zohran Mamdani van New York. hem aansporen om op te merken dat ze “meer geld aan mij uitgeven dan ik (hen) zou belasten.”
Maar Ocampo zegt dat mensen de neiging hebben deze belastingen te steunen als ze de tastbare voordelen ervan zien. De miljonairsbelasting in Massachusetts heeft geleid tot echte investeringen in het openbaar vervoer, en heeft de staat daartoe ook de mogelijkheid gegeven collegegeld dekken voor 25.000 studenten.
Massachusetts is een voorbeeld geworden waar wetgevers op hebben gewezen bij het bespreken van de mogelijkheden van het belasten van de rijken. Nu zou de staat Washington een ander model kunnen worden – vooral voor staten die geen inkomstenbelasting kennen.
“Elke keer dat iemand enige vorm van miljonairsbelasting noemt, zeggen mensen: ‘Absoluut niet, ik wil dit niet.’ Maar dan zie je dat Washington een pionier is”, zegt hij.
“(In plaatsen als) New Hampshire, Florida, kunnen mensen dit gaan zien als ‘misschien is dit iets dat we kunnen doen en hoeft de rest van de bevolking zich geen zorgen te maken dat deze inkomstenbelasting gevolgen voor hen heeft, maar toch zouden we wat publieke investeringen kunnen doen’,” voegt hij eraan toe.
Rijkere mensen zelf – in ieder geval miljonairs, ook al zijn miljardairs nog steeds grotendeels tegen – kunnen ook tot deze ideeën komen. Pigott zegt dat het idee dat geld slechts naar een paar mensen vloeit ‘als grof wordt gezien’. Onderzoek ondersteunt het idee dat de publieke opinie van de ultrarijken worden steeds negatiever.
Voor Pigott is het concept dat de rijken al hun geld vasthouden niet eens zo logisch.
‘Te veel van ons in dit land… willen ‘nu meer voor mij”, zegt ze. “En als je meer wilt, kun je er niet genoeg van hebben. Het is een onbereikbaar doel.”
