Als je mij het leven over meerdere generaties had genoemd, zou ik tot voor kort niet hebben aangenomen dat je het over mijn moeder en mij had. Dat hebben wij immers niet gedaan woonde onder hetzelfde dak al bijna 20 jaar.
In de twintig jaar sinds ik voor het laatst bij mijn moeder woonde, ben ik getrouwd, moeder geworden, heb ik mijn studie afgerond en heb ik een aantal verschillende carrières gehad. In diezelfde jaren bouwde mama een leven na de scheidingkeerde terug naar de arbeidsmarkt en ging met pensioen, zat in het bestuur van een non-profitorganisatie, werd activist voor LGBTQ+-rechten en werd oma van 10.
Van die jaren hebben we ook 14 jaar als buren doorgebracht. Dit jaar bracht echter een grote verandering. Ze is anderhalf uur verderop verhuisd, en we moeten ons nu aanpassen aan een post-multigenerationele levensstijl.
Mijn broers en zussen plaagden me toen ik naast onze moeder verhuisde
Toen mijn familie en ik voor het eerst het huis van mijn overleden grootouders kochten en naast mijn moeder gingen wonen, plaagden mijn broers en zussen me. Ze zeiden dat ik probeerde mama’s favoriet van ons vieren te zijn. Maar afgezien van het geplaag waren we het er allemaal over eens dat dit een perfecte situatie was.
Mijn man, die aan een ernstige luchtwegaandoening lijdt, maakte een bijzonder moeilijk decennium door op gezondheidsgebied, en mijn moeder ook zich nog steeds aan het leven aanpassen nadat zij en mijn vader in der minne gescheiden waren. Het was voor ons allemaal een slimme zet om naast de deur te zijn.
De auteur kocht het huis van haar grootouders en verhuisde naast haar moeder. Met dank aan de auteur
Onze huizen naast elkaar deelden een stuk bosgrond van een paar hectare, en ik nam de zorg voor beide eigendommen over. Maaien, bladeren mulchen, mama helpen met haar tuinaanleg, elke lente honderd planten naar buiten verplaatsen en elke herfst weer naar binnen. Ondertussen was ze beschikbaar wanneer ik mijn man naar het ziekenhuis of naar een andere stad moest brengen voor medische tests. Ze bleef bij mijn kinderen terwijl wij er mee omgingen SEH-reizen en ziekenhuisverblijven.
Toen ik op een dag een telefoontje kreeg van mijn moeder dat ik snel moest komen – er was overal bloed – stond ik binnen een minuut bij haar. Ze had daarbij een vervelende blessure opgelopen spoedeisende zorg nodig. Toen ze door de jaren heen verschillende operaties onderging, was het voor mij gemakkelijk om voor haar te zorgen in het comfort van haar eigen huis.
Tijdens het eerste jaar van COVID-19 waren we in onze eigen kleine wereld, aan het tuinieren, zwemmen en wandelen in het bos. Nadat ik de hele dag online les had gegeven en de hele dag had geschreven, kon ik altijd even langskomen voor een glas wijn en een praatje. We profiteerden er ook van dat we elkaars hondenoppas waren; we hoefden ons nooit zorgen te maken dat onze honden in een onbekende kennel of bij vreemden zouden verblijven.
Mijn moeder besloot te verhuizen
Ondanks ons nogal idyllische leven, met een klein grindpad door het bos dat de twee huizen met elkaar verbond, dwong mama vorig jaar een aantal moeilijke beslissingen te nemen. Een nieuwe gezondheidsdiagnose zette dingen in beweging: haar ruime huis en prachtige landschap zouden uiteindelijk te veel worden om te beheren.
De moeder van de auteur besloot te verhuizen. Met dank aan de auteur
Na een periode van bezinning wist ze dat het tijd was om te verhuizen.
Ik was opgelucht toen ze een prachtig huis van één verdieping vond op minder dan anderhalve kilometer van het huis van mijn zus, maar toch verdrietig dat ze 90 kilometer van mij verwijderd zou zijn. Ik heb haar de hele zomer geholpen met het inpakken van haar spullen en het sorteren van haar bezittingen voor een gigantische verhuisverkoop, waar veel over gesproken werd.
De verhuizing kwam sneller dan we hadden verwacht.
In de maanden die volgden verliep de aanpassing moeizaam. Mijn kinderen missen haar – en ze missen het ook om haar huis binnen te sluipen om een blikje frisdrank te stelen of kleine tekeningen van harten in al haar laden achter te laten. Zij en de familie van mijn zus genieten van hun nieuwe status als buren, maar mama voelt zich nog niet thuis. Meer dan 70 jaar in één stad wonen en dan verhuizen is niet eenvoudig.
We beseften geen van beiden hoeveel geluk we hadden
Ik denk niet dat we allebei beseften hoe anders het was om familie vlak naast de deur te hebben en om familie anderhalve kilometer verderop te hebben. We wisten niet hoeveel geluk we hadden gehad, met zo’n gemakkelijke afstand tussen ons.
Er zijn in dit alles een paar kleine lichtpuntjes. Eerst kochten mijn broer en zijn gezin haar huis en gingen ernaast wonen, zodat ons dierbare hoekje van de wereld in de handen van onze familie blijft. Mama kan op elk moment dat ze op bezoek komt haar natuurpad door het bos lopen. Ten tweede mogen mama en ik nu bij elkaar overnachten, iets wat nog nooit eerder is gebeurd, omdat het huis slechts een paar stappen verwijderd was. Dit betekent dat, ook al zijn onze bezoeken minder frequent, ze nu langer duren.
Om de paar weken breng ik het weekend bij haar door. Ze logeert ook bij ons en blijft slapen als ze in de stad is voor een doktersafspraak, een schooloptreden van een kind of een bezoekje. Wat was het heerlijk om haar de hele nacht te laten blijven en ’s ochtends het ontbijt en de koffie te delen. Het voelt net zo vertrouwd als altijd, maar nu voelt het specialer.
