Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Ellen Jones. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Drie maanden geleden merkte mijn moeder een aanklacht op creditcard ze herkende het niet.
Mijn moeder, 93, was nooit degene geweest die met geld omging; mijn vader, 91, was altijd degene geweest die zich met geld bezighield, en was behoorlijk bezitterig van de rol. Hij was heel voorzichtig geweest met hun financiën, en mijn moeder vond niet dat ze hoefde te weten hoe hij hun rekeningen organiseerde, dus hield ze niet goed in de gaten.
Maar sinds papa een behoorlijk belangrijke ervaring heeft meegemaakt cognitieve achteruitgang De afgelopen vier jaar heeft moeder gekeken wat voor geld er binnenkomt en uitgaat.
Toen zag ze dit wetsvoorstel. Ze had geen idee waar het voor was.
Ik moest ze helpen
We probeerden mijn vader te vragen wanneer hij de creditcard had opgehaald en of hij die kende terugkerende kostenmaar hij kon het zich niet herinneren.
Ellen Jones helpt haar ouders met hun financiën. Met dank aan Ellen Jones
Zoals ik steeds meer moet doen, begon ik de situatie op te lossen.
Ik heb eerst de bank gebeld. Ik moest mijn vader zover krijgen dat hij bevestigde dat ik namens hem mocht spreken. Ik moest daar letterlijk zitten en hem gewoon zeggen “ja” te zeggen als ze een vraag stelden. Hij wist niet wat er aan de hand was.
Ze vertelden me dat ik, om toegang te krijgen tot zijn account, de driecijferige CVV-code op de achterkant van de kaart moest opgeven. Maar we hadden alleen de verklaringen – niet de kaart. We wisten niet eens waar de kaart was.
Uiteindelijk is het ons gelukt annuleer de kaart.
Vervolgens moest ik de terugkerende kosten aanpakken. Mijn vader had waarschijnlijk jaren geleden voor een abonnement betaald. Op de een of andere manier moet hij de betaling hiervan op de creditcard hebben overgemaakt. Hun technische ondersteuningsteam had opnieuw toestemming van mijn vader nodig om met mij te praten, maar we konden het annuleren.
Ik heb achter hun rug om moeten sluipen om toegang te krijgen tot hun financiële gegevens
Die middag vol telefoontjes was maar een klein stukje van wat er nodig is om voor mij te zorgen ouder wordende ouders.
De afgelopen vier jaar heb ik achter mijn vaders rug om moeten sluipen om toegang te krijgen tot al zijn financiële zaken. Het was ongelooflijk ongemakkelijk. Mijn vader is altijd de leider geweest, degene die de leiding had, en nu moet ik mijn moeder zover krijgen dat hij hem het huis uit haalt, zodat ik zijn spullen kan doorzoeken zonder dat hij erbij is. Ik maak inbreuk op het gevoel van controle van mijn vader, en ik voel me daar heel slecht over.
Ik heb het keer op keer moeten doen.
Als ik terug in de tijd zou kunnen gaan en mezelf advies zou kunnen geven, zou ik zeggen dat ik dit allemaal zo vroeg mogelijk moet regelen. Als je ouders bij hun volle verstand zijn, laat ze dan alles over hun financiën opschrijven – waar hun geld is en hoe ze er toegang toe kunnen krijgen, waar hun geld naartoe gaat en hoe ze daar toegang toe kunnen krijgen – veel eerder dan je denkt dat nodig is.
Zelfs als ze het op dat moment niet aan u willen overhandigen, laat ze het dan allemaal opschrijven, zorg ervoor dat ze het actueel blijven houden en laat u weten waar ze het bewaren.
Als hun kind zul je op een dag al die informatie nodig hebben, en het zal alleen maar moeilijker worden om er toegang toe te krijgen.
Ik heb niet het antwoord dat de complicaties van de afgelopen vier jaar zou hebben doen verdwijnen, maar ik kan wel zeggen dat het vroeg beginnen met communiceren over geld met ouder wordende ouders de eerste stap in de goede richting is.
