Zowel op de IFA afgelopen herfst als op de CES van dit jaar in Las Vegas was er één grote trend waar iedereen het over leek te hebben: de opkomst van mensachtige robots van sciencefictionfantasie tot een krachtig, multifunctioneel hulpmiddel voor werk en thuis.
Of het nu ging om het vouwen van kleding, het inschenken van drankjes of het koken van een maaltijd, het afgelopen jaar leek de voorspelling van Jensen Huang te bevestigen dat 2025 en daarna een enorme versnelling zou brengen in fysieke AI, of robots, in bijna elk deel van ons leven.
Maar als het gaat om koken en de thuiskeuken, is het de moeite waard om je af te vragen: zullen mensachtigen de komende jaren echt de standaard robotvormfactor zijn? Of zullen keukenrobots meer lijken op de grote robotarmen van Moley of op de gestroomlijnde geautomatiseerde makeline ingebed in een aanrechtsysteem zoals Chefee?
De realiteit is dat het antwoord, althans op de korte termijn, waarschijnlijk geen van bovenstaande is, althans niet voor apparaten die de gemiddelde consument daadwerkelijk in huis wil hebben. In plaats daarvan is het meest waarschijnlijke pad een kookapparaat op het aanrecht dat ongeveer lijkt op de multifunctionele fornuizen waaraan we al gewend zijn geraakt, alleen met meer geavanceerde automatisering en ingebouwde kookintelligentie in meerdere stappen.
Een aantal startups streeft precies deze visie na door kookrobots op aanrecht te creëren die aanvoelen als het liefdeskind van een Thermomix en een Anova Precision Oven, met de extra mogelijkheid om automatisch ingrediënten te doseren en naadloos over te schakelen tussen kookfuncties terwijl ze een hele maaltijd bereiden.
Ik zag deze kookrobots op aanrecht meer dan tien jaar geleden voor het eerst met het Sereniti-kooktoestel. Sindsdien heb ik Else Labs/Oliver, GammaChef en, meer recentelijk, Posha en Nosh gevolgd en erover geschreven.
Posha is waarschijnlijk het verst in het op de markt brengen van een thuiskookrobot. Else Labs/Oliver heeft zich grotendeels gericht op het bouwen van kookapparatuur voor kantoren en commerciële omgevingen, terwijl Nosh zijn eigen momentum heeft opgebouwd met zijn huidige Kickstarter-campagne.
Posha CEO Raghav Gupta ziet op zijn beurt een directe evolutionaire lijn tussen wat zijn bedrijf aan het bouwen is en de Thermomix.
“Wat Posha is, is eigenlijk Thermomix plus plus”, zegt Raghav Gupta.
Gupta beschreef de sprong van Thermomix naar Posha als vergelijkbaar met de sprong van een auto met geavanceerde rijhulpsystemen naar een volledig autonoom voertuig.
“In Thermomix moet je nog steeds in de buurt van je apparaat zijn. Je moet nog steeds achter het stuur zitten”, zei hij. “In Posha hoef je niet meer achter het stuur te zitten. Het is net het Waymo-equivalent van autorijden. Je kunt op de achterbank zitten en een boek lezen terwijl je zelfrijdende auto je van punt A naar punt B brengt.”
Mede-oprichter van Nosh, Amit Gupta (geen relatie), formuleert het probleem op dezelfde manier, maar met een sterkere nadruk op de dagelijkse last van thuis koken.
“Goed eten is onmogelijk omdat koken een last is”, vertelde Amit Gupta vorig jaar aan The Spoon.
Net als Posha gokt Nosh – dat via een Kickstarter-campagne ruim 800.000 dollar heeft opgehaald voor zijn eerste generatie robot – erop dat de toekomst van kookrobotica op de korte termijn geen robotachtige benen of armen zal hebben, maar in plaats daarvan een gesloten aanrechtsysteem dat is gebouwd om de repetitieve, tijdrovende delen van de maaltijdbereiding af te handelen. Amit beschrijft Nosh als een ‘keuken in een doos’, een systeem dat is ontworpen om niet alleen de warmte en timing te automatiseren, maar ook de oordeelsvragen die bij het koken komen kijken.
Die focus op beperkte, apparaatachtige automatisering komt waarschijnlijk dichter in de buurt van wat veel consumenten de komende vijf tot tien jaar voor hun huis zullen kiezen. Maar waar passen mensachtigen op de langere termijn?
Het hangt allemaal af van hoe snel ze zowel toegankelijk worden als in staat zijn om dagelijkse taken uit te voeren. Net zoals vroege trainingsmodellen uit de jaren 2010 hielpen het tijdperk van autonoom rijden in te luiden, zien we nu robotica-startups en AI-bedrijven aandringen op het bouwen van enorme datasets die robots kunnen helpen zich te verplaatsen en te opereren in de echte wereld.
Eén van die inspanningen is Instawork, dat uitzendkrachten uitrust met bodycams terwijl ze dagelijkse taken uitvoeren. Dit volgt het EPIC Kitchens-model, een universitair onderzoeksproject dat in 2018 werd gelanceerd om fysieke interacties op video vast te leggen en computervisiesystemen voor robotica te trainen. Tegenwoordig vergroten deze nieuwere inspanningen de verzameling van trainingsgegevens uit de echte wereld met ordes van grootte, grotendeels gedreven door de enorme financiering die naar de ruimte van AI en robotica stroomt.
Robots kunnen nu al worden gehuurd voor ongeveer $ 500 per dag. Maar zoals de recente test van Joanna Stern met de NEO 1 laat zien in de onderstaande video, zijn veel van deze vroege systemen nog steeds gericht op early adopters. Dat komt voor een groot deel omdat de robots nog niet zijn getraind om nuttige taken uit te voeren, zoals koken, en omdat veel systemen, waaronder modellen als Neo 1, nog steeds teleopereerbaar zijn, wat betekent dat een mens in realtime kijkt en controleert wat er in uw huis gebeurt.
Op de lange termijn is het gemakkelijk voor te stellen dat mensachtigen, zodra ze zover zijn gekomen dat ze op betrouwbare wijze kunnen koken en andere huishoudelijke taken kunnen uitvoeren, onmisbaar worden voor mensen met mobiliteit, behendigheid of andere uitdagingen die verband houden met zelfstandig leven. Dat is waar mensachtigen uiteindelijk de grootste impact in huis kunnen hebben, vooral omdat de bevolking vergrijst en de kosten van beheerde zorg blijven stijgen.
Mijn moeder, die in de tachtig is en zelfstandig woont, hecht al grote waarde aan ouderwetse stemassistenten zoals Alexa als een gemakkelijke manier om toegang te krijgen tot informatie, timers in te stellen en haar favoriete muziek af te spelen. Ik vermoed dat een robotassistent voor haar niet zo’n grote stap zou zijn, vooral omdat koken een steeds grotere uitdaging wordt.
Voor haar (en velen van ons) zou de toekomst van keukenrobotica uiteindelijk op twee benen kunnen lopen. Maar voorlopig is het veel waarschijnlijker dat je rustig op het aanrecht blijft zitten.
