Steven Spielberg dacht dat een actieklassieker uit de jaren 80 gevaarlijk was voor de samenleving

Tot op de dag van vandaag Steven Spielberg betreurt het negatieve effect dat “Jaws” op haaien had. Zijn baanbrekende thriller uit 1975 wordt vaak verantwoordelijk gehouden voor het aanjagen van de achteruitgang van de mondiale haaienpopulatie, hoewel het onduidelijk blijft hoeveel “Jaws” feitelijk de schuld heeft. Wat de regisseur betreft heeft hij echter bloed aan zijn handen. Maar het is niet alleen de impact van zijn eigen films in de echte wereld waar Spielberg zich zorgen over maakt. Halverwege de jaren ’80 uitte de filmmaker zijn bezorgdheid over Sylvester Stallone’s tweede optreden als John J. Rambo in de prachtig getitelde ‘Rambo: First Blood Part II’.

Sly debuteerde voor het eerst als voormalig oorlogsveteraan van de Groene Baret in ‘First Blood’ uit 1982. Nog steeds de beste “Rambo”-film ooit gemaaktDe film was een bewerking van de gelijknamige roman van David Morrell uit 1972, waarin zware kritiek op de oorlog in Vietnam werd geuit. Een groot deel daarvan haalde de verfilming van Ted Kotcheff, die Rambo volgde toen hij terugkeerde van de oorlog en in het kleine stadje Hope, Washington aankwam, waar hij vijandig werd ontvangen. Daar wekt hij onmiddellijk de woede op van de plaatselijke sheriff William Teasle (Brian Dennehy), die Rambo laat arresteren, waardoor zijn posttraumatische stressstoornis ontstaat en hem op de vlucht wordt gestuurd.

Hoewel ‘First Blood’ het soort actiefiguren bevatte dat in de jaren na het debuut van de film al snel clichés werden, handhaafde het ook het sociale commentaar van het boek, waarin Rambo duidelijk werd afgebeeld als een gemartelde dierenarts die tijdens de looptijd van de film niet eens iemand vermoordde. Toen “First Blood Part II” arriveerde, waren de zaken echter anders, en Spielberg was duidelijk niet zo zeker van deze nieuwe richting. beschrijft het vervolg als ‘potentieel een zeer gevaarlijke film’ die ‘de geschiedenis op een angstaanjagende manier verandert’.

Het ‘First Blood’-verhaal was gebaseerd op aangrijpende waargebeurde verhalen over oorlogsveteranenen dat werd overgedragen op de film, waarin de held van Sylvester Stallone op de slotmomenten instortte. Maar in 1985 keerde John J. Rambo terug, gerehabiliteerd en op zoek naar bloed. In “First Blood Part II” werd Rambo vrijgelaten uit de gevangenis en op een missie gestuurd om vermiste krijgsgevangenen in Vietnam op te sporen. Hij kreeg strikte orders om geen van de gevangenen te redden, maar verspilde geen tijd door deze bevelen te overtreden. Maar toen hij dat eenmaal deed, werd hij door de Amerikaanse regering in de steek gelaten en gedwongen om de Vietnamezen en hun Sovjet-aanhangers solo te slim af te zijn – en met te slim af zijn bedoel ik in zijn eentje decimeren.

Hoewel hij in “First Blood” geen enkele ziel heeft gedood (ondanks een overlijden door ongeval), stuurt Rambo maar liefst 75 slechteriken in “Part II”. Dat alleen al zou je een idee moeten geven van hoe anders het vervolg was. Maar de politiek was ook veel simplistischer. Terwijl de eerste film een ​​duidelijke anti-oorlogsinslag had, leek de tweede film juist te genieten van de verschrikkingen van de oorlog die het origineel verafschuwde. In het bombastische vervolg van regisseur George P. Cosmatos blaast Rambo spullen op en vermoordt hij een aantal buitenlandse vijanden, waarbij hij het echte POW/MIA-geschil als excuus gebruikt. Bij het einde van “Rambo: First Blood Part II”, Nadat hij zijn vijanden heeft verwoest en de gevangenen heeft bevrijd, zegt Rambo tegen Trautman: ‘Ik wil wat zij willen, en elke andere man die hierheen kwam en zijn lef gaf en alles gaf wat hij had, wil. Dat ons land net zoveel van ons houdt als wij. Dat is wat ik wil!’

Voor Steven Spielberg was dit allemaal een beetje te veel om te verdragen.

Zelfs Sylvester Stallone zegt dat zijn beste actiefilm ‘First Blood’ is en het lijkt erop dat Steven Spielberg het daarmee eens zou zijn. Met “Rambo: First Blood Part II” was de titulaire held niet langer een wandelend anti-oorlogssymbool. In plaats daarvan waren de meeste van zijn acties in de film een ​​pure viering van geweld – en Rambo wilde er niets dan lof voor. Dat was voor Spielberg gevaarlijk.

In een Rolling Stone-interview uit 1985 (via DavidBreskin.com), werd Spielberg gevraagd wat hij vond van ‘First Blood Part II’. De regisseur zei dat hij ‘van Rambo hield’, voordat hij het als gevaarlijk bekritiseerde. “Het is een film zoals deze had moeten zijn”, zei hij. “Dat is heel, heel beangstigend. Het verandert de geschiedenis op een beangstigende manier.”

Spielberg ging niet verder in op wat hij bedoelde, maar op basis van de verhaallijn van ‘First Blood Part II’ is het duidelijk dat hij werd afgeschrikt door de jingoïstische, moreel twijfelachtige politiek die te zien was in Stallone’s bloedbad van $ 25 miljoen. Het laatste pleidooi voor onwankelbare dankbaarheid voor veteranen volgde op 96 minuten non-stop geweld waarin de Vietcong werd platgedrukt door het eenmansleger van Stallone. Afgezien van al het andere was deze poging om Rambo’s emotionele uitbarsting uit de eerste film na te bootsen ronduit belachelijk, aangezien het gebeurde aan het einde van een bloedbad.

Nog steeds, net als het publiek dat de film voortstuwde $ 300,4 miljoen aan de kassa moest Spielberg nog steeds toegeven dat “First Blood Part II” “een geweldig goed gemaakte film” was. Hij vervolgde: ‘Het windt je op van binnen, en als het je loslaat, draai je rond als een tol, en het verdomde ding is gewoon zo leuk om naar te kijken. Zelfs liberalen met een bloedend hart lopen naar buiten en proberen wanhopig te ontkennen dat ze werden vermaakt. Ik werd tegelijkertijd vermaakt en boos.’