Het Oscarverlies van Timothée Chalamet is eigenlijk beter voor zijn carrière

Op zondag, Timothée Chalamet heeft niet de Oscar gewonnen waar hij openlijk naar verlangt, waar hij actief campagne voor voerde en die hij misschien zelfs verdiende. Maar als Chalamet hoopt een blijvende erfenis op te bouwen, mag hij opgelucht zijn dat hij maandag met lege handen wakker werd.

Chalamet werd dit jaar genomineerd voor zijn hoofdrol in ‘Marty Supreme’, een zelfverzekerde, live-wire-uitvoering waardoor een film over pingpong een onwaarschijnlijk hoge inzet voelt. Ondanks een overwinning bij de Golden Globes in het begin van het seizoen en veel critici het voorspellen van de overwinning van Chalamet bij de Oscarsverloor hij van Michael B. Jordan, die het publiek boeide als de tweeling Smoke en Stack in the kaskraker ‘Sinners’.

Het lijkt misschien contra-intuïtief dat het verliezen van een prestigieuze prijs goed zou zijn voor de carrière van een beroemdheid, maar in het geval van Chalamet had het winnen veel erger kunnen zijn.

Op 30-jarige leeftijd is Chalamet drie keer genomineerd voor beste acteur. Tijdens zijn campagne voor de Bob Dylan-biopic uit 2024 ‘A Complete Unknown’, Chalamet zei dat hij “grootsheid nastreefde”, waarbij hij Oscarwinnaars Daniel Day-Lewis, Marlon Brando en Viola Davis als zijn inspiratiebronnen noemde. Hij verloor uiteindelijk dat bod van Adrien Brody, net zoals hij zijn eerste acteernominatie voor zijn doorbraakrol in “Call Me By Your Name” verloor aan Gary Oldman.

Deze keer verdubbelde Chalamet zijn guerrillamarketingtactieken promoot “Marty Supreme” tijdens het prijzenseizoen. Hij bezocht rode tapijten gekleed in helder, opzichtig oranje als een knipoog naar de speciaal gekleurde pingpongballen van zijn personage. Hij organiseerde een ondergrondse tafeltennis toernooi. Hij stond op een remix van de mysterieuze Britse kunstenaar EsDeeKidrappend over zijn succes en het ego van Marty Mauser-formaat: “Mijn leven is een opera, kijk naar de Oscars / Kijk naar de groupies, kijk naar de films.” Eindelijk, eind februari, werd hij woedend operazangers en balletdansers toen hij zei dat “niemand genoeg om deze disciplines geeft” om ze op de juiste manier te financieren.

“Alle respect voor de ballet- en operamensen daarbuiten”, voegde hij eraan toe. “Ik heb net 14 cent aan kijkers verloren. Ik maak foto’s zonder reden.”

Sommige van deze stunts verdienden lof voor de drukte van Chalamet. Anderen tekenden oogrollen en speling. Ze trokken natuurlijk allemaal de aandacht, want dat was de hele tijd de motivatie.

Chalamet was de boksbal van Oscaravond

De schijnwerpers waren in de aanloop naar de Oscars al maanden op Chalamet gericht, en dat onderzoek hield niet op toen hij bij de ceremonie arriveerde. Gastheer Conan O’Brien verspilde niet veel tijd voordat hij een grap maakte ten koste van Chalamet: “De beveiliging is vanavond extreem krap. Er is mij verteld dat er zorgen zijn over aanvallen van zowel de opera- als de balletgemeenschap”, zei O’Brien in zijn openingsmonoloog. Hij voegde eraan toe, terwijl hij zich rechtstreeks tot Chalamet richtte: ‘Ze zijn gewoon boos dat je jazz hebt weggelaten.’

Later leek regisseur Alexandre Singh Chalamet te beschimpen tijdens zijn dankwoord voor de beste korte live-actionfilm, waarbij hij tegen het publiek zei: “We kunnen de samenleving veranderen door middel van kunst, door creativiteit, door middel van theater en ballet.” Legendarische balletdanseres Misty Copeland, die dat eerder deed berispte de opmerkingen van Chalametbetrad ook het podium om te dansen tijdens een optreden van de genomineerde voor het beste originele nummer, ‘I Lied To You’, van ‘Sinners’.

Chalamet nam deze minachtingen op de kin, lachte vriendelijk om de grap van O’Brien en gaf zowel Copeland als Jordan een staande ovatie. Maar alles bij elkaar genomen had Chalamet een zware nacht. Hij was de gekozen boksbal van de ceremonie.

Chalamet streeft al bijna tien jaar naar een Oscar, en hij is meer dan eens een serieuze kanshebber geweest. Als hij uiteindelijk had gewonnen voor ‘Marty Supreme’, zou hij die acceptatietoespraak op zijn achterste voet hebben gehouden. Het is moeilijk voor te stellen dat een serieuze acteur zou willen dat zijn langverwachte triomf op het grootste podium van Hollywood wordt overschaduwd door een aanval van negatieve pers.

En als Chalamet had gewonnen, zou de negatieve pers zeker zijn toegenomen. Zijn overwinning zou worden omschreven als onverdiend of slecht getimed. Het internet zou overspoeld worden met denkbeelden over zijn overmatige blootstelling en zijn harde gevoel.

Het is de wrede, cyclische aard van de cultuur van beroemdheden: slagen betekent een groter doelwit achter je vinden. Het publiek zal ego’s opblazen alleen maar voor het plezier om ze te zien opduiken.

Chalamet is nu al een van de meest gewilde acteurs van zijn generatie, en als hij op deze weg doorgaat, verkeert hij in een goede positie om op een dag eindelijk een Oscar te winnen. Historisch gezien geven de kiezers van de Academie er immers de voorkeur aan om mannen op hun bloemen te laten wachten; overwegen Leonardo DiCapriodie vier keer werd genomineerd in acteercategorieën voordat hij op 41-jarige leeftijd won, of Bradley Kuiper51, die na vijf nominaties nog steeds puntloos is.

Als Chalamet een lange, gevierde carrière in Hollywood nastreeft, kan hij ook wachten – en misschien zelfs een tijdje op de achtergrond blijven. Laat het werk voor zichzelf spreken. Hopelijk zullen we, als en wanneer hij het goud mee naar huis neemt, zeggen dat het al veel eerder had moeten gebeuren.