We brachten oudejaarsavond door met het dragen van papieren kronen in een gezellig restaurant in New England dat aanvoelde als een huiskamer. De eigenaar kwam langs bij ons hoekhokje terwijl hij aan de kamer werkte; onze vrienden, die hun eigen bakkerij runnen, glipten weg om hoi te zeggen tegen een aantal vaste klanten.
Mijn man boog zich voorover en zei: “Ik vind dit geweldig.”
Het jaar daarvoor waren we van muur tot muur geweest bij een rollerbaanclub in Brooklyn. Hoewel we het naar ons zin hadden, voelde het zitten in dat kleine stadsrestaurant – kijkend naar vuurwerk over de rivier – precies waar we moesten zijn.
Er was geen rij, dekkingskosten of wild aftellen. De avond die vaak teleurstelt, deed dat gewoon niet.
Dit was niet waar we dachten dat we zouden zijn op de laatste avond van 2025. In juni zouden we verhuisde van New York naar Zwedenmaar slechts vier maanden later vertrokken we naar Maine.
We dachten dat Zweden ons nieuwe thuis zou zijn, maar de omstandigheden maakten het tijdelijk
Verhuizen naar Zweden in juni volgde ik een eenvoudig idee: als de dingen in Amerika eng aanvoelen, is vertrekken de beste manier van handelen.
Een tijdje werkte het. Het leven voelde zachter.
We kwamen in een rustig ritme terecht, gingen naar het strand, bezochten de vele goed onderhouden natuurgebieden – waaronder enkele die rechtstreeks door koeienweiden lopen – en aten betaalbaar, gezond eten uit de supermarkt.
Hoewel Zweden op reële wijze resultaten boekte, vergde het verblijf logistieke planning en meer tijd dan we hadden. Weggaan voelde niet als falen, maar kiezen voor iets blijvenders.
Terug in de VS waren we niet op zoek naar een ander grootstedelijk gebiedmaar een echte gemeenschap. Die zoektocht leidde ons naar een kleine stad in Maine, net ten zuiden van Portland, waar enkele van onze vrienden al woonden.
Met een bevolking van minder dan 23.000 klonk het als een goede match. Vrienden hielpen ons een appartement te bemachtigen voordat we aankwamen.
De gemeenschap hier voelde zich onmiddellijk anders dan waar dan ook
Ik hou ervan hoe het voelt om vrienden tegen te komen – en nieuwe te maken – waar ik ook ga. DenisTangneyJr/Getty Images
We hadden een rijke gemeenschap in New York, maar onze vrienden waren meer verspreid over de stad. Maar zodra we in Maine aankwamen, beseften we dat we bijna overal naartoe konden lopen: van ons appartement naar het huis van een vriend, de apotheek, een supermarkt en de rivier.
Hierdoor voelt onze stad echt als thuis. Nu is de bakkerij van onze vrienden niet alleen een plek waar je heerlijke lekkernijen en koffie kunt krijgen; het is waar we vrienden tegenkomen (of maken) in de rij, en praten over hoe hun winter verloopt.
We hebben ook gezien hoe Mainers elkaar uit de eerste hand steunen. Toen onze moeders op bezoek kwamen, namen we ze mee voor een rit langs de kust in onze gloednieuwe Volvo en gleden regelrecht de greppel in.
We waren nog maar enkele centimeters verwijderd van het aanrichten van schade en het voorbereiden van een sleepdienst, toen een vrouw en haar kinderen naar buiten kwamen en erin sprongen om ons weer de weg op te duwen.
Binnen enkele minuten waren we vrij. Ze zwaaiden terwijl we wegreden alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Onze community komt ook op grotere schaal voor mensen opdagen. Toen deze winter een grote brand de Oude Haven trof, waarbij boten en visuitrusting verwoest werden, begon de eigenaar van een plaatselijk visrestaurant T-shirts te verkopen, waarvan de opbrengst naar de getroffen vissers ging.
Meer recentelijk, te midden van immigratie- en douanehandhaving (ICE). verbeterde aanwezigheid in Mainereageerden bewoners direct. Bedrijven hingen ‘No ICE’-posters op, er werd een hotline opgericht om hulp en middelen te bieden, en menigten verzamelden zich in de binnenstad om tegen de bezetting te protesteren.
Het bevestigde wat ik al wist over Maine: als mensen hier denken dat hun buren gevaar lopen, ondernemen ze actie.
Maine is precies wat we nodig hadden
Hoe leuk we het ook vonden om in het buitenland te wonen, onze gemeenschap hier heeft dit tot een van onze beste hoofdstukken tot nu toe gemaakt. Jennifer Hendrik
Op een avond, voordat we cocktails gingen drinken, ging een groep van onze vrienden naar een live vertelevenement in een kleine kerk.
Ik werd omringd door nieuwe en bekende gezichten: een voormalig theaterjongen van in de dertig vertelde een verhaal over de staatsspellingsbij. Een 80-jarige vertelde over zeepkistenraces in Camden.
Ook mijn eigen creatieve werk krijgt hier vorm. Ik stel een roman in vraag, omdat ik een stabielere praktijk en ondersteunende schrijfscène heb gevonden.
Ik ben blij dat ik de kans heb gehad om in het buitenland te wonen, maar ik ben nog blijer dat ik in een land terecht ben gekomen kleine Amerikaanse stad waar mensen het hele jaar door wonen en elkaar tientallen jaren verwachten te zien.
Toen ik op oudejaarsavond in dat hokje zat, begreep ik waarom mensen hier deze plek claimen, en waarom ik enthousiast ben om hetzelfde te doen.
