Na 10 jaar solo-reizenIk dacht dat ik wist hoe ik alleen moest zijn.
Ik had bezocht 45 landennavigeerde met het openbaar vervoer in verschillende talen, at veel solo-diners en moest problemen helemaal alleen oplossen.
Maar ik besefte dat mijn onafhankelijkheid grenzen had.
Ik voelde me alleen op mijn gemak als ik alleen was in omgevingen die ik onder controle had. In de maanden na een breukIk merkte dat ik niet meer naar raves ging. Niet omdat ik geen liefde meer had voor elektronische muziek, maar omdat ik mijn ingebouwde dansmaatje niet meer had.
Ik werd geconfronteerd met mijn angsten
Ik zou sla nooit een reis over gewoon omdat niemand met mij mee kon, maar ik kon mezelf er niet toe brengen alleen naar een rave gaan. Ik besloot dat het tijd was om deze angst onder ogen te zien. Ik wilde dingen als het Fusion Festival in Duitsland of de Berlijnse clubscene niet missen, alleen maar omdat ik alleen was.
Als ik alleen zou kunnen backpacken in Zuidoost-Azië en zelfs twee keer mijn paspoort zou verliezen, zou ik het ook aankunnen om in mijn eentje naar een rave te gaan.
Met dank aan de auteur
Zelfs nadat ik mezelf ervan had overtuigd om solo te gaan raven, kwam er nog een zorg binnen. Ik was net 35 geworden en mijn leeftijd maakte dat ik me nog ongemakkelijker voelde.
Ondanks alle twijfels en zorgen over wat anderen zouden kunnen denken, heb ik ervoor gekozen om voorbij de angst te gaan. Mijn nieuwe mantra werd: “Wat maakt het uit of ik de oudste persoon op de dansvloer ben? Iemand moet de jongere generatie laten zien hoe het moet.”
Ik ging alleen naar het Fusion Festival in Duitsland
Mijn eerste stop op mijn solofestivalavontuur? Fusionfestival in Duitsland. En eerlijk gezegd had ik geen perfecter festival kunnen uitkiezen. Nadat ik vanuit Berlijn uit de shuttlebus stapte, ontvouwde zich een reeks gelukkige gebeurtenissen die mij de beste ervaring gaven waar ik om had kunnen vragen.
De auteur besloot alleen naar een rave in Duitsland te gaan. Met dank aan de auteur
Het begon toen ik de moed verzamelde om een meisje de weg te vragen. Ze was ook alleen op Fusion Festival, op zoek naar haar vrienden die eerder waren gearriveerd.
Het klikte meteen. Toen we uiteindelijk haar vrienden vonden, was iedereen zo vriendelijk en gastvrij. Het voelde alsof ik rondhing met een groep vrienden die ik al jaren kende, niet slechts uren.
Het beste deel? Het waren allemaal dertigers en veertigers.
Daarna ging ik naar een magazijnrave in Parijs en een 24-uursfestival in de Spaanse woestijn. Deze keer maakte ik geen vrienden en bracht ik de hele nacht alleen door, waar ik altijd bang voor was geweest. Ik dacht dat ik me zou vervelen of dat mensen het zouden merken, maar het tegendeel was waar.
Ik besefte dat het niemand iets kon schelen dat ik alleen was, en al snel deed ik dat ook niet meer. Ik danste tot mijn voeten pijn deden. Ik hoefde me geen zorgen te maken dat iemand anders zich zou vervelen, dus ik kon gewoon mijn eigen energie volgen.
De nacht was van mij.
Solo raving herbouwde mijn zelfvertrouwen
Een jaar lang solo razen door Europa heeft me geholpen de gewoonten van wederzijdse afhankelijkheid te doorbreken waarvan ik niet wist dat ik ze had. Het bewees dat ik moeilijke dingen kan doen en niet altijd een partner of vriend bij me nodig heb.
Met dank aan de auteur
Het allerbelangrijkste is dat het me heeft geholpen weer contact te maken met mezelf en de stem in mijn hoofd uit te dagen die zegt dat ik “te oud” ben voor de ravecultuur. De dansvloer maakt zich niet druk om leeftijd. Het geeft alleen om uw aanwezigheid, energie en opwinding.
Toen ik 35 was, werd ik door alleen naar raves te gaan moediger en eerlijker. Het leerde me mijn vreugde niet te verbergen, alleen maar om te passen in een idee van volwassenheid dat ik niet wil, en scheen een licht op waar ik me door anderen liet tegenhouden.
