Voormalig tv-ster John Alford uit de jaren ’90, bekend van zijn rollen in Grange Hill en London’s Burning, is op 54-jarige leeftijd overleden nadat hij in januari werd veroordeeld voor het seksueel misbruiken van twee minderjarige meisjes
Wat begon als een ogenschijnlijk onschuldig logeerpartijtje, ontaardde na hun ontmoeting in horror voor twee tienermeisjes John Alford. De voormalige tv-pin-up, 54 jaar oud, stierf in de gevangenis, slechts enkele weken nadat hij een gevangenisstraf van acht en een half jaar kreeg opgelegd wegens kindermisbruik, nadat hij twee tienermeisjes had misbruikt in het pand van zijn partner.
De ex-acteur, erkend voor zijn rol in Grange Heuvel en London’s Burning, gaf de jongeren van 14 en 15 jaar alcohol, zo werd de rechtbank verteld, na een rit om 04.30 uur naar een benzinestation waar hij £ 250 uitgaf aan sigaretten, snacks en drank – inclusief rum, bier en gearomatiseerde wodka.
Alford, veroordeeld onder zijn geboortenaam John Shannon, toonde geen berouw tijdens de veroordeling nadat hij schuldig was bevonden aan vier aanklachten wegens seksuele activiteit met een kind, plus nog twee aanklachten wegens aanranding en aanranding door penetratie waarbij een tweede slachtoffer betrokken was in St. Albans Kroon Hof op 5 september. De aanvallen vonden plaats in de woning van zijn vriend in april 2022, na een avond in de pub.
De tieners hadden tijdens hun paasvakantie een ongepland logeerpartijtje gehad bij een derde meisje, wier vader bevriend was met Alford, aan Hartham Road, Islington. Behalve Alford gingen alle andere volwassenen in het huis uiteindelijk naar bed.
De rechtbank hoorde dat vanwege de aard van de gesprekken die de in ongenade gevallen acteur ’s nachts met de tieners voerde, hij op de hoogte was van hun leeftijd. Na een bezoek aan de winkel voorzag hij de minderjarige meisjes van wodka met Ciroc-smaak, terwijl hij zelf een flesje bier dronk.
De vader van vier kinderen had vervolgens geslachtsgemeenschap met het 14-jarige meisje in de tuin van het pand en later in een toilet beneden. Hij raakte het 15-jarige meisje ook op ongepaste wijze aan terwijl ze half bewusteloos op de bank in de woonkamer lag.
In een hartverscheurende getuigenis onthulde het 14-jarige slachtoffer dat ze maagd was en had ze Alford gesmeekt om “drie of vier keer” te stoppen.
Ze getuigde verder dat “ik hem zei te stoppen omdat ik geen seks wilde hebben met een oude man”. De rechtbank hoorde Alford haar ook vragen: “Wil je deze babe?” waarop ze “nee” antwoordde.
Het andere slachtoffer getuigde: “We waren allemaal net aan het indommelen. Dat was het moment waarop John me begon aan te raken.”
De tiener vertelde de rechtbank ook dat ze zich na de aanval ‘absoluut ziek’ voelde, en toen ze eenmaal de veiligheid van het huis van het andere slachtoffer had bereikt, ging ze douchen, en de twee tieners ‘spraken samen over alles wat er was gebeurd’ in een badkamer.
In diep verontrustende verklaringen over de impact van slachtoffers legden de tieneroverlevenden de gruwelijke verwondingen bloot die Alford had toegebracht en de verwoestende langetermijngevolgen van de aanval. Voor het 15-jarige slachtoffer omvatte dit onder meer zelfmoordpogingen en zelfbeschadiging.
“Deze man heeft mijn mentale welzijn verwoest. Toen ik zestien was, probeerde ik zelfmoord te plegen met slaaptabletten”, beschreef ze. “Ik had zoveel fysieke en emotionele pijn dat ik mezelf diep sneed. Ik gebruikte de aansteker van mijn moeder om ook de binnenkant van mijn dijen te verbranden.
“Ik voelde me zo suïcidaal en depressief, woorden kunnen niet beschrijven hoe ik me voelde.”
Ze ging verder met het beschrijven van de dagelijkse strijd die ze nu ondergaat na de aanval, inclusief het verder reizen openbaar vervoerdie ’s avonds alleen naar het toilet ging, en bekende: “Ik heb moeite met mannen. Ik wil niet elke man als slecht beschouwen, maar dat doe ik wel. Ik zal zijn gezicht, zijn geur, zijn stem of hem nooit vergeten.”
Het 14-jarige slachtoffer onthulde in haar verklaring dat zelfs het omhelzen van haar eigen vader moeilijk was geworden na de aanval. “Ik ben het slachtoffer van indringende aanranding. Het seksueel misbruiken heeft mijn familie op alle mogelijke manieren beïnvloed”, schreef ze.
De rechtbank kreeg te horen dat de seksueel gezondheid Het onderzoek dat ze na de aanval onderging, bleek traumatisch en moest worden stopgezet vanwege de hevige pijn die het veroorzaakte. Ze moest noodanticonceptie gebruiken en kreeg injecties om HIV en andere infecties te voorkomen, waardoor er zichtbare blauwe plekken ontstonden.
“Ik was bang dat mensen het zouden opmerken en zich zouden afvragen waarom ik ze had”, zei ze. Het 14-jarige slachtoffer vertelde ook: “Het heeft mij zwaar getroffen op school. Ik gaf niet om mijn eindexamen, omdat dit het enige was dat telde. Ik maakte me geen zorgen over mijn persoonlijke hygiëne of uiterlijk. Ik bestond gewoon.”
Ze vervolgde met te zeggen: “Ik kreeg flashbacks. Ik kreeg dromen. Ik ben ervan overtuigd dat hij bij mij aan de deur zal komen. Ik vind het hierdoor ook moeilijk om intiem te zijn met mijn vriend.
“De aanval door John heeft mijn kijk op het leven compleet veranderd. Ik ben er heel anders naar gaan kijken wereld en ik heb nu zorgen over mijn leven en mijn toekomstige kinderen. Ik laat me niet definiëren door deze aanval, maar het zit voortdurend in mijn gedachten.”
Tina Chummun, een lid van de Counseling Directory, vertelde het Spiegel dat het soort traumatisch letsel dat deze tiener-overlevenden hebben doorstaan, fundamenteel verandert hoe een ‘overlevende de wereld ervaart’, en psychologisch gezien is er geen ‘normaal’ om naar terug te keren.
Tina, gespecialiseerd in traumatherapie voor slachtoffers van huiselijk geweld en seksueel misbruik en heeft gewerkt voor The Women’s Trust, legt uit: “Herstel na seksueel geweld gaat niet over ’teruggaan naar normaal’, omdat trauma de manier verandert waarop een overlevende de wereld ervaart. De overlevende zal zijn wereld enige tijd door zijn traumalens ervaren die zijn lichaam en geest nodig hebben voor herstel – hoe lang dat ook duurt, en het is afhankelijk van de overlevende.”
De weerzinwekkende aanval van Alford hoeft zijn jonge slachtoffers niet te ‘definiëren’, ‘maar zal (hun leven) op diepgaande wijze vormgeven’, legt de traumaspecialist uit. Dit komt omdat (het) zenuwstelsel nog steeds in de overlevingsmodus leeft. Wanneer iemand een intieme overtreding ervaart, wordt het dreigingssysteem van zijn hersenen hyperalert en heeft het moeite om het verschil te zien tussen wat veilig is en wat gevaarlijk is.
“Alledaagse stress, herinneringen, geuren, aanraking of zelfs momenten van nabijheid kunnen dezelfde vecht-, vlucht-, bevriezings- of reekalfreacties veroorzaken als het oorspronkelijke trauma. Dit is de reden waarom overlevenden vaak leven met flashbacks, angst, schaamte, zelfverwijt, frequente triggers van dagelijkse ervaringen en problemen met vertrouwen en intimiteit lang na de gebeurtenis.”
Mevrouw Chummun zei dat het simpelweg laten verstrijken van de tijd onvoldoende is voor herstel. “Healing houdt meer in dan alleen het verstrijken van de tijd. Het vereist trauma-geïnformeerde ondersteuning in een veilige, empathische, ondersteunende, begrensde en niet-oordelende ruimte waar de ervaring kan worden verwerkt in plaats van weggeduwd. Het is het bewustzijn, de acceptatie en vervolgens de erkenning om te willen werken aan het veranderen van gedachten en gedragingen die verband houden met het trauma, wat betekent dat de overlevende het heeft verwerkt. Het bewustzijns- en acceptatiegedeelte van het herstelproces is het meest uitdagend. Zonder dit blijft het lichaam het trauma dragen alsof het gebeurt nog steeds.
“Psychologische pijn wordt ervaren in dezelfde hersengebieden als fysieke pijn, dus overlevenden zijn niet dramatisch als ze zeggen dat het pijn doet. Dat doet het echt. Herstel lijkt op het langzaam opnieuw opbouwen van een gevoel van veiligheid in hun lichaam, het herstellen van vertrouwen, het terugwinnen van hun macht en keuzes, het hebben van een persoonlijk veiligheidsplan, waar samen met een therapeut aan gewerkt kan worden, en leren dat het leven weer geleefd kan worden zonder dat ‘angst’ aan het roer staat.”
