Het komische duo Bud Abbott en Lou Costello was geen onbekende in genre-mashups. Het tweetal leidde in de jaren ’40 en ’50 tientallen films waarin ze hun mid-century geklets konden inzetten binnen de western-, fantasy-, safari- en showbizz-genres. Toen Abbott en Costello Frankenstein in 1948 ontmoetten, kreeg hij de toepasselijke naam Abbott en Costello ontmoeten Frankensteinwas het het begin van een reeks horrorkomedies die voortbouwden op wat aantoonbaar is het eerste filmische universum. Het was dus niet echt een verrassing, 75 jaar geleden, dat Abbott en Costello de Invisible Man ontmoetten. Het is een klein verrassend dat Abbott en Costello ontmoeten de onzichtbare man is minder een horrorkomedie en meer een slapstickachtige sportfilm.
Terwijl Abbott en Costello het eerste decennium van hun filmografie originele grappen uithaalden, begon Universal Pictures het duo te laten crossen met enkele van de verschillende titels waarop ze de rechten hadden. (Synergie!) Geen enkele kwam zo tot leven als de eerste mashup met Frankenstein’s Creature, en in de film uit ’48 waren ook Dracula en de Wolf Man te zien. (De laatste twee werden gespeeld door Bela Legosi en Lon Chaney Jr., die hun oorspronkelijke rollen opnieuw vertolkten.) Op zichzelf begonnen de monsterfilms op te raken. Frankenstein had in 1943 al tegen de Wolf Man gevochten; waarbij ze elkaar weer kruisen, maar deze keer met het komische duo achter het iconische ‘Who’s on First?’ meedoen aan de actie was een geweldige manier om de IP nieuw leven in te blazen en de reeks hits van Abbott en Costello voort te zetten. Het is echt grappig (het American Film Institute heeft het op hun lijst van de 100 grappigste Amerikaanse komedies gezet) en hoewel het niet bepaald eng is, heeft het wel de esthetiek van een klassieke Universal Monster-film.
Aan het einde van Abbott en Costello ontmoeten Frankenstein, Na de ondergang van de Wolf Man, Dracula en het Creature horen Abbott en Costello een groet van een onzichtbare figuur, terwijl de herkenbare stem van Vincent Price zichzelf voorstelt als de Invisible Man. Het is een geweldige angel, maar het zouden vier films zijn totdat Abbott en Costello de plaag goed maakten. (Een van deze films, Abbott en Costello Ontmoet de moordenaar, Boris Karloff, liet ze de originele Creature-acteur ontmoeten en kreeg een onheilspellende titel als hijzelf. Het is niet echt een klassieke Universal Monster-mash zoals sommige van de andere horror-ravotten van Abbott en Costello, maar het is het vermelden waard.)
Vincent Price verwoordt de Invisible Man niet Abbott en Costello ontmoeten de onzichtbare mandie op 14 maart 1951 in de bioscoop in première ging. De film is geen vervolg op de Frankenstein-film, maar laat Abbott en Costello nieuwe personages spelen, Bud Alexander en Lou Francis, een paar domme beginnende privédetectives. Hun eerste zaak is Tommy Nelson (Arthur Franz), een middengewicht bokser die ervan wordt beschuldigd zijn manager te hebben vermoord… maar hij is erin geluisd, zie je? Tommy gaat op bezoek bij zijn verloofde en haar oom – een dokter die om de een of andere reden toegang heeft tot het onzichtbaarheidsserum waarmee de oorspronkelijke Invisible Man, Jack Griffin – zichzelf heeft geïnjecteerd. Om te voorkomen dat hij betrapt wordt, wordt Tommy onzichtbaar, tot grote verwarring van Lou en Bud.
In het verhaal van HG Welles en de film van James Whale uit 1933 maakte Griffins onzichtbaarheidsserum hem gek. Daarom wordt de Invisible Man naast de Wolf Man en Creature From the Black Lagoon als een ‘monster’ beschouwd. En hoewel de doorzichtige Tommy dreigt in te storten en zich af en toe ongeremd gedraagt, is hij geen monster. Hij is misschien wel de echte hoofdrolspeler van de film, niet de slechterik. De echte slechterik is Morgan (Sheldon Leonard), een corrupte promotor die Tommy beschuldigde van de moord op zijn manager nadat Tommy weigerde ruzie te maken. Tommy schakelt Lou en Bud in om de zaak voor hem op te lossen, een stukje mysterie oplossen waarbij een onwillige Lou zich zelf voordoet als bokser en tegenover Morgan’s vechter in de ring stapt. Gelukkig voor Lou heeft hij een onzichtbare Tommy in de ring, die al het stoten en blokkeren doet. Lou wordt een bokssensatie omdat zijn stoten zo snel zijn dat toeschouwers ze niet eens kunnen zien. Slapstick volgt.
Abbott en Costello lossen mysteries op. En blijkbaar doos.
Snap/Sutterstock
De speciale effecten, gedaan door dezelfde man die een deel van de film deed Onzichtbare mens sequels, zijn indrukwekkend en zorgen voor gekke grappen – vooral een lang stuk waarin een onzichtbare Tommy spaghetti eet in een restaurant, terwijl Lou en Bud zich inspannen om het te laten lijken alsof zij degenen zijn die dit drijvende voedsel eten. Op plotniveau echter Abbott en Costello ontmoeten de onzichtbare man lijkt minder geïnteresseerd in de zichtbaarheid van het titulaire karakter dan in een verhaal over een boksbende. Boksfilms zijn altijd een rijk bioscoopsubgenre geweest, en dit tijdperk was daarop geen uitzondering. Films over boksers die problemen ondervonden omdat ze weigerden een duik te nemen, waren gebruikelijk, en films als de door Kirk Douglas geleide film Kampioen en John Wayne-geleid De stille mens waren grote Oscar-spelers in respectievelijk 1949 en 1952. Het is niet het gekste ter wereld dat Abbott en Costello midden in een boksfilm terechtkomen, ook al is het een beetje vreemd dat ze dat naast een Invisible Man deden.
Fans van klassieke horror die op zoek zijn naar een lach, zullen dat laatste volop aantreffen Abbott en Costello ontmoeten de onzichtbare man (een scène waarin Lou niet door een psychiater kan worden gehypnotiseerd, maar hij de dokter en iedereen die in de kamer komt steeds per ongeluk in slaap brengt zodra hij met het zakhorloge begint te zwaaien, is een hoogtepunt.) Die fans zullen misschien een beetje teleurgesteld zijn door hoe weinig de film aanvoelt als de vintage monsterfilms waar hij ogenschijnlijk een voortzetting van is. Als Abbott en Costello ontmoeten Frankenstein was een waardevolle inzending in de monstercanon van Universal Classic, hun ontmoeting met de Invisible Man is meer een standaard Abbott en Costello-ravotten met een paar rare genre-wendingen. Toch zijn er veel, veel ergere dingen dan twee van de grappigste cabaretiers die ooit op het witte doek verschenen met hun geklets. En voor degenen die een meer monstergerichte Abbott en Costello-mashup willen? Het duo ontmoette Dr. Jekyll en Mr. Hyde twee jaar later.
