Het was een scène die je zou verwachten tijdens een wellnessles op woensdagmiddag in Los Angeles. Ongeveer 40 personen met bijpassende athleisure-setsijskoude matcha lattes, Salomon-sneakers en minstens één Fendi-stokbrood opgeslagen in een meditatiestudio verscholen in een steegje vlak bij de promenade van Venetië.
Toryo Ito, een Japanse zen Boeddhistische monnikzat al voorin de kamer. Een sculpturaal, langwerpig dakraam dat in het plafond is uitgesneden en een straal zonlicht op de vloer werpt. Hij zat met gekruiste benen, gekleed in een zwart gewaad, met een stel klein gereedschap voor zich klaarliggen: een wierookhouder, een spuitfles en verschillende blokken en hamers gemaakt van metaal of hout.
Ito is de vice-abt van de Ryosokuin-tempel in Kyoto, die meer dan 600 jaar oud is. Zijn moderne benadering van zen heeft hem tot een ambassadeur voor mindfulness in de bedrijfswereld gemaakt, waarbij hij meditatieworkshops leidt voor bedrijven als Meta en Salesforce.
Marc Benioff, Jack Dorsey, Alex Karpen andere zakelijke en technologische leiders hebben de beoefening van mindfulness omarmd. Meditatie-apps hebben honderden miljoenen aan financiering opgehaald en bedrijven bieden werknemers steeds vaker programma’s aan om burn-out tegen te gaan en de prestaties te verbeteren.
Als zakenreporter woonachtig in Californiëde wellness-hoofdstad van de VS, bestond mijn eerdere ervaring met meditatie voornamelijk uit het toevoegen ervan aan de lijst met gewoonten waarmee ik elk nieuw jaar zou willen beginnen, en vervolgens sporadisch een handvol sessies van vijf minuten voltooien, voornamelijk als een middel om wat zonnetijd in te lassen voordat ik een volledige dag aan mijn bureau ga zitten. Misschien zou een les met een echte zenmonnik precies de motivatie zijn die ik nodig had.
Wat ik eigenlijk zou ontdekken was dat mijn concept van meditatie was ver weg en dat het een stuk eenvoudiger – en haalbaarder – is dan ik had voorgesteld.
Meditatie betekent niet dat je aan niets denkt
De les werd gehouden in de studio van Open in Venetië, een mindfulness-startup, en georganiseerd door Tatchaeen luxe huidverzorgingsmerk waarvan de oprichter haar eigen verhaal heeft over de oorsprong van corporate-to-mindfulness. Vicky Tsai werkte op Wall Street als handelaar in kredietderivaten voordat ze stopte om Tatcha op te richten. Ze ontmoette Ito in 2016 tijdens een les in zijn tempel in Japan. In 2021 werd hij de allereerste ‘mondiale welzijnsmentor’ van het bedrijf.
Toryo Ito zat stil en op zijn gemak terwijl de meesten van ons met onze telefoons speelden. Kelsey Vlamis
Deelnemers – Tatcha-fans die zich via hun socials voor de les hadden aangemeld – maakten foto’s van de kamer en spraken zachtjes met elkaar. Sommigen zetten camera’s op om zichzelf op te nemen. Eén deelnemer maakte een bijzonder esthetische, platliggende foto van haar mat en handdoek met het Tatcha-merk naast haar paarse schoudertas, die perfect bij elkaar paste.
Ik werd onmiddellijk getroffen door het contrast tussen Ito en de rest van ons.
Ito zat rechtop maar kalm en deed niets. Soms keek hij de kamer rond en glimlachte. Andere keren keek hij vooruit of sloot hij zachtjes zijn ogen. Hij friemelde niet. Ondertussen zaten we allemaal op onze telefoons, foto’s makend, scrollend, alles behalve gewoon stilzitten.
Na ongeveer tien minuten werd het stil in de kamer en ging alle aandacht naar hem toe.
Hij verwelkomde ons en vroeg of iemand dat had gedaan naar Kioto geweestschijnbaar verrast toen een flink deel van de kamer zijn hand opstak. Hij zei dat Zen twee concepten benadrukt: mindfulness en het verleggen van de grenzen van het zelf om deze op te lossen.
Ambitieus, dacht ik, maar intrigerend.
Ito zei dat hoewel er geen perfecte meditatieve staat bestaat, we ons moeten concentreren op het opletten. De les werd opgedeeld in drie meditatierondes van elk 10 minuten, geven of nemen, waarbij we in stilte zaten met onze ogen dicht.
Voor de eerste sessie zei hij dat we moesten letten op wat we hoorden en roken: het belsignaal waarmee hij de sessie begon, de vogels die tjilpten op de soundtrack van de natuur die in de studio speelde, de airconditioner die aanstond, het geluid van een spuitfles en de aardse geur die volgde. Aan het einde van de sessie liet hij nog een bel horen, die voelde alsof hij voorbij vloog terwijl ik probeerde me op mijn zintuigen te concentreren.
Voor de tweede sessie zei hij dat we ons moesten concentreren op de sensaties in ons lichaam en liet ons één arm optillen, op zijn plaats houden en vervolgens de andere. Ten slotte vroeg hij ons om te mediteren over een reeks vragen die verband houden met eigenliefde: Welke kleur associeer jij met eigenliefde? “Lichtroze”, dacht ik. Welk drankje? “Bruisend water.”
Het was meer betrokken dan ik had verwacht. Ik dacht dat het doel van meditatie was om nergens aan te denken. Wat Ito mij heeft geleerd, is dat het eigenlijk om opmerken gaat.
“Verstoor opzettelijk die automatische piloot”, vertelde Ito me na de les, eraan toevoegend dat hij de voorkeur geeft aan dynamische meditatie, zoals wandelen, waarbij je het gras onder je voeten kunt voelen. Hij zei dat hij eerder die dag tijd had doorgebracht met wandelen Venetië strand.
De Open studio lag op korte loopafstand van de promenade van Venetië. Walter Cicchetti/Getty Images
Voor mensen met een baan met veel stress kan meditatie volgens Ito op kleine momenten gedurende de dag worden beoefend, gedurende 10 minuten of zelfs maar één. Hij raadt aan wierook aan te steken en daadwerkelijk op de geur te letten. Let op de smaak als je koffie drinkt.
Door deze kleine oefeningen te doen, waarbij je alleen maar dingen opmerkt die je eerder hebt gemist, kun je de voordelen van mindfulness met zich meebrengen, waaronder volgens hem stressmanagement, verhoogde creativiteit en openheid voor nieuwe manieren van denken.
Kleine momenten van aandacht
Toen de les eindigde, was het eerste wat mij opviel hoe verschillend de deelnemers leken.
Er heerste een hernieuwde stilte die voorheen ontbrak, en slechts weinigen pakten meteen hun telefoon. We zaten in stilte, niemand haastte zich om op te staan, terwijl verschillende mensen met de hele klas vertelden hoe ze zich voelden. Een drukke moeder zei dat ze zich ‘vrede’ voelde.
Ik werd die dag geen perfecte mediteerder – hoewel Ito waarschijnlijk zou zeggen dat zoiets niet bestaat – maar wat ik leerde was dat ik daadwerkelijk meer mediteer of mindfulness beoefen dan ik besefte.
Elke keer als ik een wandeling maak zonder koptelefoon, merk ik de geur van jasmijn op. Of als ik aan het kamperen ben en voor het vuur lig, terwijl ik niets anders doe dan de beweging, de warmte en het geluid van de vlammen observeren.
Dat zou ook kunnen verklaren waarom ik na elk van deze ervaringen enkele van de voordelen voel die oude wijsheid en moderne wetenschap hebben geassocieerd met meditatie: minder stress, betere slaap en een algeheel gevoel van kalmte.
Sinds de les ben ik wat milder tegenover mezelf geweest over wat telt als meditatie, wat me heeft geholpen prioriteiten te stellen en deze kleine momenten van opmerken te waarderen.
Het idee om de smaak van je koffie op te merken als een mindfulness-oefening kan een beetje raar aanvoelen. Aan de andere kant is het een beetje dom dat ik mijn eigen bonen weeg en maal, espresso in mijn dure machine zet en het achter mijn computer drink, zonder het zelfs maar te merken als ik klaar ben.
