Onlangs was ik onschuldig aan het surfen op X – dat ik trouwens nog steeds ‘Twitter’ noem – toen ik iets tegenkwam dat ik alleen maar kan omschrijven als een ‘slechte versie’. Verwijzend naar de overwinning van ‘Weapons’-actrice Amy Madigan in de categorie bijrol bij de onlangs omgedoopte Actor Awards (voorheen bekend als de Screen Actors Guild Awards), gebruiker @upperupland schreef“Ik ben de carrièreprijzen voor oude, aangespoelde acteurs zo verdomd beu, alleen maar omdat iedereen medelijden met hen heeft vanwege hun mislukte carrière. Er zijn maar heel weinig mensen die prijzen nog serieus nemen omdat het altijd resulteert in deze onzin **.”
Het spijt me dat ik deze persoon in de war breng, maar dat is gewoon… ronduit verkeerd. (En het spijt me ook niet echt. Ze hebben het op internet geschreven zodat iedereen het kan zien, en zo werkt dit spul.) In de eerste plaats is het ronduit onbeleefd om Madigan ‘aangespoeld’ te noemen met een ‘getankte carrière’ en te suggereren dat mensen medelijden hebben met de ervaren actrice, en bovendien: als Madigan een Oscar wint voor haar werkelijk fenomenale vertolking als Gladys in de tweede speelfilm van Zach Cregger, ze zal deze van harte verdienen.
Om eerlijk te zijn, dit jaar is dat de categorie Ondersteunende Actrice bij de Oscars gestapeld. Naast Madigan zijn Inga Ibsdotter Lilleaas en Elle Fanning beide genomineerd voor Joachim Triers familiedrama ‘Sentimental Value’. Wunmi Mosaku voegt zich bij hen als genomineerde voor Ryan Coogler’s prachtig bloedige blockbuster ‘Sinners’, en Teyana Taylor rondt de categorie af voor Paul Thomas Anderson’s Amerikaanse meesterwerk ‘One Battle After Another’. (Iedereen behalve Madigan, die in 1986 voor het eerst werd genomineerd voor ‘Twice in a Lifetime’, is voor het eerst genomineerd. Het is spannend!) Toch neem ik namens Madigan aanstoot aan iemand die beweert dat ze alleen maar zou winnen omdat mensen zich slecht voelen dat haar carrière ‘aangespoeld’ is. Madigan zou heel goed kunnen winnen, en dat zou een spannende uitkomst zijn.
Amy Madigan is een Hollywood-veteraan, maar het winnen van een Oscar voor Wapens zou geen goedkope carrière-eer zijn
Waar hebben we het over als we het hebben over ‘carrière-Oscars’? Het duidelijkste voorbeeld is waarschijnlijk het feit dat Al Pacino een acteerprijs van de Academie won voor ‘Scent of a Woman’, nadat hij jarenlang helemaal geen acteer-Oscars had gewonnen – inclusief voor zijn rollen in bijvoorbeeld ‘The Godfather’ en het geliefde vervolg. Je zou waarschijnlijk ook kunnen beweren dat de overwinning van Jamie Lee Curtis voor ‘Everything Everywhere All At Once’ in 2022 voelde alsof het haar ‘carrière’ in het algemeen eerde, waardoor ze kandidaten als Angela Bassett voor ‘Black Panther: Wakanda Forever’ en Curtis’ eigen co-ster Stephanie Hsu versloeg. Als Amy Madigan zegeviert in de categorie Beste vrouwelijke bijrol, zal dat niet zijn omdat ze een aangespoelde verliezer is waar de Academie medelijden mee heeft; het zal zijn omdat ze de beste ondersteunende prestatie van het jaar gaf.
Madigan, die je je misschien herinnert van ‘Field of Dreams’, heeft de laatste tijd niet veel gewerkt; vóór ‘Weapons’ was haar meest spraakmakende rol een therapeut bij ‘Grey’s Anatomy’ (en dat is alweer een tijdje geleden). In een profiel in De Hollywood-verslaggever in 2025 zei Madigan dat toen ze deed herkend werd, stelden mensen onbeschofte vragen over haar carrière. “Stel dat ik op het vliegveld zou zijn en iemand herkende me – ze zouden zeggen: ‘Oh, ben je nog steeds aan het acteren?’ of ‘Wat ben je aan het doen? Heb je het acteren opgegeven?’ ‘ zei ze. “Dat soort vragen, gewoon ronduit!”
Gewoon omdat Madigan stopte bijna helemaal met acteren voordat hij ‘Wapens’ boekte betekent niet dat ze een wanhopige verliezer is die medelijden krijgt met Oscar. Madigans terugkeer in ‘Weapons’ is niet alleen een van de beste optredens van het jaar; zij definieert het hele project.
Als je aan Weapons denkt, denk je eerst aan Gladys… wat een bewijs is van de bekroonde prestatie van Amy Madigan
De tweede keer dat ik ‘Weapons’ in de bioscoop zag, vergezelde een vriend van mij – en ik zweefde bijna uit mijn stoel toen we eindelijk Gladys van Amy Madigan zagen (wanneer we haar goed zien, niet in de verontrustende visioenen waarin ze te zien is voordat haar werkelijke, lichamelijke vorm een ontmoeting lijkt te hebben met Marcus Cho van Benedict Wong). Zonder na te denken mompelde ik, toen Gladys op het scherm verscheen: ‘Deze diva.’ Dat is haar impact. Gladys is zonder twijfel het belangrijkste personage in ‘Wapens’, en zij is degene die in je hoofd blijft hangen nadat je de bioscoop hebt verlaten.
Ik breng deze weliswaar dwaze anekdote naar voren omdat Madigan, met het grootste respect voor Madigans co-sterren Julia Garner, Josh Brolin, Wong, Austin Abrams en de uitmuntende kindacteur Cary Christopher, het doorbraakpersonage is. (Als je dit jaar naar Halloween ging, durf ik te wedden dat je op zijn minst een paar Gladys-geïnspireerde pruiken en lippenstiftuitstrijkjes hebt gezien.) Zij is niet alleen de drijvende kracht achter de actie van de film, maar Madigan, een ongelooflijk getalenteerde en veelzijdige actrice, gebruikt haar schamele 14 minuten schermtijd zo mooi dat haar gezicht letterlijk de hele film vertegenwoordigt. Er is ook de manier waarop Madigan schakelt tussen een ziekelijk zoete act en een donkerdere, onheilspellende toon, vooral in haar scènes met Christopher’s Alex; haar assortiment is hier volledig te zien, en het is ongelooflijk.
Zach Cregger zelf zei “Wapens” zouden niet werken zonder MadiganEn wij hier bij /Film luiden sinds de release van de film de Oscar-bel voor haar. Als Madigans naam op de winnende envelop staat tijdens de Oscars op zondag 15 maart, kunnen nee-zeggers gerust zijn in de wetenschap dat het geen medelijdenfeestje is. Het is een viering van haar ongelooflijke werk.
