Recensie ‘Reminders of Him’: Een ex-gevangene wil haar kind en een kus

Je kunt het niet helpen om voor te wroeten Colleen Hoover heldinnen, zegen hun gekneusde harten. De bestverkochte romanschrijfster is gespecialiseerd in vrouwen die door het leven in de war zijn gebracht. Ze is het nieuwe merk van tragische romantiek en gaat verder waar de terminale ziekten van Nicholas Sparks ophielden.

‘Herinneringen aan Hem’, geregisseerd door Vanessa Caswillis de derde film in drie jaar tijd gebaseerd op een Hoover-boek en de eerste die de auteur zelf samen met co-scenarist Lauren Levine heeft aangepast. Net als de anderen lijdt de hoofdrol zwaar voordat hij verliefd wordt op een hunk. De vorige twee, ‘Het eindigt bij ons’ En “Ik heb spijt van je,” gingen over respectievelijk huiselijk geweld en overspel. ‘Herinneringen’ voegt nog meer bezoedeling toe aan de arme schat: ze is een ex-gevangene die zes jaar heeft uitgezeten voor het vermoorden van haar vriend tijdens een dronkenschap.

Eindelijk vrijgelaten uit de gevangenis, Kenna (Maika Monroe) is teruggekeerd naar Laramie, Wyo., de geboorteplaats van haar overleden minnaar, Scotty (Rudy Pankow). Van wat we in flashbacks van Scotty zien, was hij een opgewekte, blonde goofball – precies het soort man waar de ogenschijnlijk vriendloze en familieloze Kenna zich aan zou hebben vastgeklampt als een reddingsboei. Maar ze is hier niet om bloemen te leggen bij zijn graf. Met een zoute toets verwijdert Kenna als eerste zijn kruis langs de weg, bewerend dat hij een hekel had aan herdenkingsheiligdommen.

Maar Kenna is wanhopig op zoek naar hun vijfjarige dochter Diem (Zoe Kosovic), die maanden na haar opsluiting werd geboren. De naam van het meisje komt van carpe diem, zoals in Kenna’s gelofte om het kind te grijpen dat ze nooit heeft kunnen vasthouden, maar het script heeft de terughoudendheid om daar geen grote staande-op-een-bureau-toespraak over te houden. Niettemin zijn de grootouders van het kind, Grace en Patrick (Lauren Graham En Bradley Whitford), die Kenna in het begin nooit leuk vond, overweeg een straatverbod uit angst dat Kenna Diem daadwerkelijk zou ontvoeren.

De inzet is duidelijk: kan Kenna bewijzen dat ze het waard is om Diems moeder te zijn? Haar enige voorlopige bondgenoot is Scotty’s jeugdvriend Ledger (Tyriq Withers), die denkt dat ze knap en intrigerend is, totdat hij beseft wie ze is. Dan wil hij dat Kenna ook weg is.

Caswill bepaalt de sfeer met een opname van een met sneeuw bedekte bergketen, passend bij een film die zich in een gletsjertempo voortzet. (Het boek gaat sneller, waarbij Kenna en Ledger onmiddellijk contact maken en Dan hun ongelukkige connectie ontdekken.)

Het eerste deel van de film is sterk, met Kenna, die te blut is voor een auto of zelfs een telefoon, die door de stad struint op zoek naar een baan die bereid is een blut meisje met een strafblad in dienst te nemen. Een manager van een supermarkt stuurt haar koel weg nadat ze in bedrijfspraatjes heeft gepraat over het belang van het respectvol behandelen van mensen – een gesprek dat zo echt aanvoelt dat je er de rillingen van krijgt – maar zijn belaagde assistent, Amy (countryzangeres Laine Wilson in haar veelbelovende, maar korte filmdebuut), komt tussenbeide en behandelt Kenna als een persoon. ‘Wat is jouw trauma?” Vraagt ​​Amy haar, en op de een of andere manier brengt Wilson die zin zo uit dat het niet oubollig klinkt.

Deze vrouwelijke vreemden delen een moment van zo’n oprechte menselijke connectie dat ik met plezier nog een tiental scènes zou hebben gezien waarin de twee vrouwen op elkaar leunen terwijl ze hun moeilijke leven doorstaan. Helaas duren deze leuke omwegen niet lang; de film heeft een vooraf bepaald hoger ouderlijk doel dat groter is dan al het andere op het scherm, van de lucht in Wyoming tot de band tussen Kenna en Ledger, dat is de belangrijkste reden waarom een ​​publiek de moeite heeft genomen om te komen.

Waar dit allemaal naartoe gaat, is net zo onvermijdelijk als het feit dat Scotty stierf op wat de enige weg lijkt te zijn die de stad in en uit gaat. Zoals de titel aangeeft, zijn er overal sporen van hem te vinden, inclusief Diems gegiechel.

Om iets met de film te bereiken, moet je het idee aanvaarden dat Kenna en Ledger langzaam vertrouwen in elkaar moeten opbouwen, terwijl ze het grootste deel van de flodderige speeltijd besteden aan praten over een klein meisje dat zelden in de buurt is. (Als Kosovic er is, is ze charmant.) Cameraman Tim Ives Grijpt zijn zeldzame kansen om het prachtige landschap te fotograferen, maar de meeste ontmoetingen van het paar vinden plaats in of nabij Ledger’s oranje pick-up, een totem uit het boek. Visueel stagneren deze autochats. Monroe en Withers genereren tenminste een behoorlijke chemie, met glanzende en glanzende ogen terwijl ze hun uiterste best doen om benzine in de tank van dit liefdesverhaal te stoppen.

Ledger noemt Kenna ‘het treurigste meisje ter wereld’. Klopt, maar de somberheid van die wereld staat centraal in Hoovers tijdsgeest-aantrekkingskracht – een punt dat ze een paar tellen later onderstreept, terwijl Kenna volhoudt dat de radio alleen maar deprimerende liedjes speelt. Om te bewijzen dat ze ongelijk heeft, zet Ledger hem toch aan en tot zijn ontsteltenis speelt het de ene minpunt na de andere, station na station, totdat ze uiteindelijk samen een broodnodige lach delen. (In de tussentijd, Die van Tom Howe akoestische countrymuziek is absoluut innemend, zelfs afgewisseld met Coldplay-covers.)

Hoover is een sterke wereldbouwer. Als ze schrijft over kleine stadjes met gesloten boekwinkels of bars met stinkende potten koffie, heb je het gevoel dat ze deze plaatsen echt kent en een principiële keuze heeft gemaakt om haar zuurverdiende gelukkige einde daar te vestigen. Caswill snapt het en toetst geloofwaardige, doorleefde details in, zoals Kenna’s kleine blik op het prijskaartje van een knuffeldier dat ze overweegt voor Diem.

Monroe’s Kenna kan niet verder verwijderd zijn van de cliché-romantische diva, meestal een glamoureuze glamourvrouw met hoge hakken die een cupcakeboetiek runt. Zelfs haar haar ziet eruit alsof ze het in de smerige badkamer van het enige appartement dat ze zich kan veroorloven heeft gerepareerd. Het complex heet Paradise, een on-the-nose ironie. De eigenaar (Jennifer Robertson) sluit Kenna een deal als ze belooft een gratis kitten mee te nemen. (Ik heb Kenna nooit een kattenbak zien krijgen, maar het katje is best schattig.)

Ledger is de fantasie: een voormalige NFL-speler wiens hobby’s het oppassen op Diem zijn, het dragen van strakke shirts en het bouwen van een droomhut op een heuveltop die ooit in Architectural Digest zal thuishoren. (Hij is de eigenaar van die bar, maar de cast blijft mormoons nuchter.) Withers, een voormalig wide receiver aan de Florida State University, speelde ook een voetbaljock in de prachtig gemaakte maar verhalend slechte horrorfilm ‘Him’, en het is een genot om een ​​acteur te zien die zich beweegt als een echte atleet en die ‘Ja, coach’-beleefdheid heeft die voortkomt uit nederig zijn in een kleedkamer. Je gelooft niet helemaal dat zijn karakter in werkelijkheid bestaat, maar Withers gelooft er genoeg in om de klus te klaren.

Een andere huurder van Paradise, Lady Diana (Monika Myers), een eigenzinnige tiener met het syndroom van Down, komt het dichtst in de buurt van een komisch reliëf. Ze stormt schijnbaar naar eigen goeddunken Kenna’s vertrekken binnen, plundert haar bijna lege koelkast terwijl ze botweg een groot deel van de expositie op zich neemt. “Waarom ben je zo arm?” vraagt ​​Lady Diana, waarna ze zich afvraagt: “Waarom ben je zo verdrietig?”

‘Reminders of Him’ zou wat meer zwijmelen kunnen gebruiken, iets minder van het eindeloze middenstuk van autorijden en praten, onderbroken door natte sprints door onweersbuien. Het regent zo vaak dat je niet anders kunt dan snuiven als de film overgaat naar Whitfords opa die boos zijn gazon water geeft.

Uiteindelijk lijkt zelfs de film zelf al het gedoe te boven te zijn. Er is een korte verhaallijn nodig om de boel af te ronden, waardoor er niet veel meer achterblijft dan een paar waardevolle scènes: Kenna en Scotty’s ontmoeting in een dollarwinkel, zij en Ledger die hun ‘morning-after’-schuldgevoel doorbreken, en een krachtig moment kort na Diems geboorte wanneer een medegevangene haar een vriendelijke maar strenge peptalk geeft die alles samenvat wat deze film bijna twee uur kost om te zeggen.