Als het verhaal van de Cornbread Mafia niet waar zou zijn, zou je denken dat het iets is Coen Bros. had gedroomd. Het vreemder dan fictieverhaal van een bonte bende ‘vuilarme boeren’ uit Kentucky die uitgroeit tot ‘de grootste marihuana-operatie van eigen bodem in de VS’ sluit mooi aan bij die van Arizona oprichten En O broeder, waar bent u? in termen van outlaw-energie en zuiderse komedie.
Vanaf het begin introduceren documentairemakers Evan Mascagni en Drew Morris de gelijknamige criminele organisatie met een ontwapenend gevoel voor humor. Maïsbroodmaffia begint op weelderige groene landbouwgrond, waar de broers Joe Keith Bickett en Jimmy Bickett stoppen in een pick-up met een bed vol marihuana. Joe stelt zichzelf en zijn broer voor aan de hand van een script, maar rommelt met zijn levering. Dus doen ze nog een opname… waarin iemands mobiele telefoon loeit, waardoor Joe’s stroom wordt onderbroken.
Het is een grappig begin dat het publiek toestemming geeft om mee te lachen met de gebroeders Bickett terwijl hun gedurfde verhaal zich ontvouwt. Maar meer nog, door de aandacht te vestigen op de kunstgreep die bestaat binnen het maken van documentaires, bieden Mascagni en Morris een subtiele disclaimer dat elk verhaal wordt gevormd door de verteller. Wat je hier ziet is misschien niet de hele waarheid, maar het is wel de waarheid volgens de Cornbread Mafia. En die waarheid is buitengewoon vermakelijk en biedt tegelijkertijd stof tot nadenken.
Maïsbroodmaffia is een gangsterverhaal met een komische inslag.
In talking-head-interviews gaan de documentairemakers aan tafel met de Bicketts, een breed scala van hun beruchte medewerkers en zelfs af en toe een politieagent om de geschiedenis van de Cornbread-maffia te reconstrueren. Hun verhalen zijn hilarisch en waanzinnig, over auto-achtervolgingen, halfslachtige overvallen, tijgerwelpen en een elegante bondgenoot genaamd Susie, die wordt geïntroduceerd met de grommende non-sequitur: ‘Ik denk dat ratten moeten sterven.’
Kijk, de Cornbread Mafia is niet zomaar een naam. Voor hun werkwijze lieten ze zich inspireren door het concept van omertà van de Italiaanse maffia, wat een code van eer en stilte betekent die de voorkeur gaf aan de gemeenschap boven het naar de politie gaan. Deze maffia begon in de jaren zeventig als een bende boeren die zielige zakjes wiet uit Mexico kochten, totdat ze de berekeningen deden. Een zakje marihuana kostte $30, terwijl een pond tabak $1,50 kostte. Dus het plukken van de zaden uit hun gekochte zakjes met dubbeltjes leek een bijna onvermijdelijke stap om vrij gemakkelijk een fortuin te laten groeien.
Mis onze nieuwste verhalen niet: Voeg Mashable toe als vertrouwde nieuwsbron in Google.
Het volgende deel was uitzoeken hoe je een wietras kon ontwikkelen dat hen het meeste waar voor hun geld kon opleveren. Dan komt Johnny Boone aan de orde, wiens scherpe geest niet alleen hun activiteiten door het hele land liet groeien, hun gewassen in maïsvelden verstopte, maar ook leidde tot de creatie van de marihuanasoort Kentucky Bluegrass.
Mashbare topverhalen
Zoals elk gangsterverhaal dat de moeite waard is, Maïsbroodmaffia brengt de onstuimige hoogte- en dieptepunten van hun reis in kaart, van voortvluchtigen tot volkshelden. Vervolgens gaat het verder, naar de hedendaagse politiek, gerechtelijke hypocrisie en levensveranderend activisme. Toch lieten de filmmakers de grote onderwerpen nooit de lol van het meedoen aan (of dichtbij) de Cornbread Mafia in de schaduw stellen.
Maïsbroodmaffia gebruikt animatie en Boyd Holbrook voor educatieve waarde en eigenzinnigheid.
In plaats van acteurs in te huren voor heropvoeringen, gebruiken Mascagni en Morris animatie om deze meer dan levensgrote verhalen te illustreren, evenals ingewikkelde uitleg over het Amerikaanse rechtssysteem en de oorlog tegen drugs.
De animaties voor beide hebben een vaag jaren ’70-gevoel Schoolgebouw Rots gevoel. Felgekleurde cirkeldiagrammen illustreren een brutaal punt over de demografische kopers, terwijl cartoonversies van de Bicketts en Boone de politie ontlopen in een kleurrijke pick-up. Om de overgangen tussen interviews te verfijnen of context te geven aan grafieken, fungeert de whiskyzachte stem van Boyd Holbrook vervolgens als verteller.
Nu zullen sommigen misschien spotten met de manier waarop deze geanimeerde aanpak de criminaliteit van de acties van de maffia ondermijnt. Als potheads met koppige kop lijken ze meer op de Scooby-bende dan op Scarface. Maar dat is precies het punt. Maïsbroodmaffia beschouwt zijn onderdanen als bandieten, maar veroordeelt hen niet voor hun misdaden. In plaats daarvan geeft het document ruimte aan deze telers om uit te drukken hoe zij een industrie hebben opgebouwd ondanks de armoede die hun hele stad dreigde te verstikken. Net als de dranksmokkelaars of moonshiners die hun voorouders waren (in sommige gevallen letterlijk), gebruikten ze hun verstand, hun middelen en hun vrienden om een fortuin op te bouwen dat voor hen allemaal kon zorgen. En dat gebeurde totdat de Fed met een afrekening kwam in de vorm van verplichte minima.
Vanaf daar, Maïsbroodmaffia onderzoekt de strafwetten die niet-gewelddadige drugsdelicten op hetzelfde strafniveau beschouwen als dubbele moord. (Helaas is dit geen hypothetisch, maar een tragisch waargebeurd verhaal dat aansluit bij de saga van de Cornbread Mafia.) Omdat deze film echter de levenslust en de duivelse energie van de onderwerpen weerspiegelt, Maïsbroodmaffia begeeft zich niet voorzichtig in een formele mars door de geschiedenis, de politiek en tegengestelde opvattingen. Dit is een rauwe dans van een documentaire.
De tekenfilms, vriendelijke voice-overs en levendige interviews dagen het verhaal uit dat drugsdealers slechteriken zijn, en presenteren deze brave jongens als rebellen met een wilde inslag. Net als de outlaws van volkshelden die hen voorgingen, zijn het verleidelijke regelovertreders die ontzag, afgunst en verontwaardiging opwekken. En Maïsbroodmaffia doet er goed aan door zijn publiek te verwelkomen in de ban van die outlaw Amerikaanse erfenis.
Simpel gezegd, Maïsbroodmaffia is een sensationeel true crime-docu dat nieuwe energie geeft aan de standaard pratende hoofden, rigoureuze heropvoeringen en voice-overs door te leunen op de scheve glimlach van de onderwerpen. Ze zijn niet gemaakt om zichzelf uit te leggen, maar uitgenodigd om hun verhalen te delen. En ze doen dat met vreugde en openhartigheid die bedwelmend is. Maïsbroodmaffia is niet alleen eye-openend en provocerend; het is ook ontzettend leuk.
Maïsbroodmaffia werd beoordeeld vanuit SXSW.
