Deze verhaallijn van seizoen 2 van Pitt maakt de reis van één personage rond

Spoilers vooruit voor seizoen 2 van ‘The Pitt’, aflevering 10, ’16:00 uur’

Het is een enorm understatement om te zeggen dat het niet goed gaat met Patrick Ball’s inwoner Dr. Frank Langdon in seizoen 1 van ‘The Pitt’. Ik ga nog even terug om dat allemaal door te nemen, maar voordat ik daar aankom, is er goed nieuws voor Langdon: in seizoen 2 van het Emmy-winnende medische drama kan Langdon niet alleen weer aan het werk gaan en proberen zijn zonden te verzoenen, maar het brengt ook een deel van zijn reis als arts op een werkelijk mooie manier rond.

Gedurende het debuutseizoen van ‘The Pitt’ lijkt het er een tijdje op dat Langdon eigenlijk het gouden kind is van deze fictieve afdeling spoedeisende hulp in Pittsburgh… vooral omdat hij Dr. Michael ‘Robby’ Robinavitch (ster en uitvoerend producent Noah Wyle, die zelf een Emmy kreeg voor zijn optreden) als mentor en goede vriend beschouwt. Dat valt allemaal in duigen als Langdon wordt betrapt op het stelen van drugs uit het ziekenhuis. het verbreken van zijn relatie met Robby – en moet bekennen dat hij met verslaving worstelt, maar daarvoor krijgen we ook zeker het gevoel dat Langdon een hoge dunk van zichzelf en zijn ervaringsniveau heeft. Dat maakt het bijzonder geweldig als Dr. Mel King (neurodivergente acteur Taylor Dearden, die haar levenservaringen tot een deel van haar karakter maakte, zodat ze geen karikatuur zou worden) leert Langdon hoe hij een neurodivergerende patiënt moet behandelen.

Dat is wat voor Langdon de cirkel rond maakt in seizoen 2. Niet alleen behandelt hij Mel nadat ze onverwachts gewond is geraakt tijdens haar dienst op de Eerste Hulp, maar hij behandelt ook Mel’s zus Becca (Tal Anderson), die autistisch is en in een zorginstelling woont. Bij beide patiënten is Langdon voorzichtig, aardig en zorgzaam… en het is duidelijk dat hij veel van Mel heeft geleerd.

In de tweede aflevering van seizoen 2 van ‘The Pitt’, getiteld ‘8:00 AM’, geniet Mel van een ronduit flirterig gesprek met een willekeurige patiënt over hoe graag ze allebei de lokale Renaissance Faires bijwonen… totdat de man een stel agenten voorbij ziet lopen en onmiddellijk vlucht, waarbij hij Mel neerhaalt. Blijkbaar is hij een verdachte van een recente overval op een slijterij, maar Mel voelt zich daardoor niet veel beter, aangezien ze zowel achterover valt als met haar hoofd op de grond valt.

Terwijl iedereen ervoor zorgt dat het goed gaat met Mel, is het Langdon die haar uiteindelijk behandelt. Niet alleen Langdon zorgt ervoor dat hij de lichten in haar eerstehulpkamer uitdoet zodat ze zich niet overprikkeld voelt, maar hij stelt zich ook voor haar open als vriend en onthult precies waarom hij bijna een jaar afwezig was (in het bijzonder ging hij naar de verplichte afkickkliniek voor zijn drugsverslaving). Het is duidelijk dat de vriendschap tussen Mel en Langdon in deze scène vrijwel intact is, maar nog belangrijker is dat hij precies begrijpt hoe hij haar moet behandelen, terwijl hij rekening houdt met haar neurodivergentie.

Langdon laat ook zien hoeveel Mel hem heeft geleerd als haar zus Becca met buikpijn naar de eerste hulp komt. Omdat Mel verwikkeld is in een verklaring wegens een medische fout, behandelt Langdon Becca, en dat doet hij met uiterste vriendelijkheid en begrip. Ook het licht uitdoen en haar vier verschillende sapopties geven om wat pillen te slikken. (Als Becca zegt dat ze niet van pillen houdt, vermaalt Langdon ze gedienstig tot sinaasappelsap.) Maar waarom heeft Becca eigenlijk een behandeling nodig?

Het blijkt dat Becca een urineweginfectie heeft… en terwijl ze zich zorgen maakt over het vertellen van Mel deze details, blijft Langdon meelevend en volgt hij de regels van zijn beroep, waarbij hij Becca verzekert dat het de vertrouwelijkheid tussen arts en patiënt zou schenden als hij iets aan Mel zou onthullen. Zodra Mel’s (blijkbaar gruwelijke) verklaring voorbij is, spoort ze Becca en Langdon op, maar ontdekt dat Becca een vriend heeft in haar zorginstelling en de urineweginfectie heeft opgelopen tijdens een intiem moment tussen hen.

Het opmerkelijke hieraan is niet alleen dat het Becca, een autistisch karakter, een fenomenale representatie geeft wat betreft keuzevrijheid (autistische karakters krijgen in de popcultuur lang niet genoeg seksuele keuzevrijheid), maar het laat ook zien dat Mel nog veel te leren heeft als het gaat om de zorg voor haar zus. Mel lijkt eigenlijk boos bij het idee dat Becca een vriendje heeft, terwijl de “nieuwe en verbeterde” Langdon de hele zaak op zich neemt en ervoor zorgt dat Becca de best mogelijke zorg krijgt.

Er is hier een grotere discussie gaande over portretten van autisme en neurodivergente mensen op het scherm, waarvan ik alleen persoonlijk de oppervlakte kan schetsen… maar ik denk niet dat het toeval is dat Langdon beide King-zussen effectief en geruststellend behandelt en laat zien hoeveel hij daarbij als arts heeft geleerd. Het beste van alles is dat het tonen van deze groei in Langdons karakter Mel of Becca niet doet afnemen; verre van dat. In plaats daarvan onthult Becca iets verrassends en spannends. Mel moet daarmee in het reine komen, en een groot deel van Langdons verhaal is rond.

“The Pitt” zendt nieuwe afleveringen uit op donderdag op HBO Max om 21.00 uur EST.