Mijn god! Wie zou zo’n spervuur kunnen overleven? Nou… Smithers bijvoorbeeld. Dat is een gemiddelde dag voor hem, als hij voor meneer Burns werkt en zo. Als beledigingen artillerie zouden zijn, zou hij een nucleaire explosie kunnen weerstaan. Maar de vraag is niet wie er overeind blijft na een verbale battle royale. Het is “Wie is het grotere karakter?” En nogmaals, voor mij is er echt geen sprake van. Smithers zou als beste uit de bus komen.
Elektra, gespeeld met een onwankelbare zekerheid door Dominique Jackson, is zeker veelbetekenend; Daar twijfel ik niet aan. Pose ging in première op FX in een tijd waarin de politieke vooruitgang en culturele zichtbaarheid van transgenders een schijnbaar onstuitbare opleving kenden (‘schijnbaar’ is hier het sleutelwoord, zoals we nu maar al te goed weten), en hoewel de show op de lange termijn misschien geen materiële impact heeft gehad, bleek het baanbrekend voor de vertegenwoordiging van transvrouwen in het reguliere entertainment.
Wanneer Pose ging in première in 2018, het idee dat transpersonages door transacteurs zouden moeten worden gespeeld, werd breed besproken en verre van omarmd. Bijvoorbeeld de Oscar-overwinning van Eddie Redmayne in 2016 voor het spelen van een transvrouw Het Deense meisje; zie ook Jeffrey Tambor, voorafgaand aan zijn beschuldigingen van seksueel wangedrag, waarin hij dat verklaarde hij hoopte de laatste cis-man te zijn die een transvrouw zou spelen…terwijl hij zijn tweede Emmy accepteerde voor het spelen van een transvrouw Transparant. Waar transvrouwen karakters zijn waren Authentiek gecast, waren ze doorgaans geïsoleerd in een zee van cis-mensen, zoals Laverne Cox op Netflix Oranje is het nieuwe zwart of Amiyah Scott op Fox’s Ster. Maar toen kwam Pose met een dynamische en gevarieerde cast van meerdere transvrouwen, van wie niet één van ons ooit werd verwacht dat hij ons allemaal zou vertegenwoordigen of de volledige reikwijdte van onze problemen zou bespreken, laat staan ‘de stem van Trans’ zou zijn in een bepaalde scène. De bar bevindt zich zeker in de hel, maar pas een decennium of zo eerder Pose’s première werd het nog steeds als een overwinning beschouwd om een cisvrouw als Rebecca Romijn of Felicity Huffman ons te laten spelen in plaats van een letterlijke man.
Met andere woorden, Pose was belangrijk, en in diezelfde grootse, culturele zin waren al zijn personages dat ook, inclusief Elektra. Maar als ik mijn reikwijdte verklein om haar personage uitsluitend binnen de tekst van de show te onderzoeken, blijft er niet zoveel hangen, aflevering na aflevering. Het schrijven veranderde scherp na de eerste van de drie seizoenen van de show, en daarmee ook de schijn van een bevredigende verhaallijn voor haar of iemand anders. Iconische hoofdletter-M Moment in de Hamptons terzijde, wat springt eruit?
Aan de andere kant, als ik aan Smithers denk, ingesproken door Harry Shearer, komt er zoveel in me op: hij probeert meneer Burns ervan te overtuigen dat de menigte die hem uitjouwt eigenlijk zegt: “Boo-urnen!“; zijn regelrechte paniekaanval toen hij in het nauw werd gedreven door een paar mooie, halfnaakte, ronddraaiende vrouwen; zijn homoseksuele herwerking met snoepthema van “Klop het‘ over die aflevering met de nep-spin-offs; het feit dat zijn computer bij het opstarten een smaakvolle Mr. Burns naakt tegen hem zeggen: “Je bent er best goed in om me op te winden.” Dan zijn er de knipper-en-je-miss-it-verhalen, zoals zijn ontspoorde affaire met een lokale kitschliefhebber (ingesproken door de enige echte trash-auteur John Waters), of zijn privé-obsessie met Malibu Stacy (een homoseksuele man die in het geheim een poppenverzamelaar is… hmm… veel van dergelijke gevallen). Het schrijven op De Simpsons zou na zoveel jaren in de ether ook een scherpe daling kunnen hebben doorgemaakt, maar we hadden nog steeds een stuk of tien ongelooflijke seizoenen voordat het allemaal bergafwaarts begon te gaan. Onthulling van vooringenomenheid, als dat al nodig is: niets na seizoen 12 of 13 is voor mij canon. Ik heb bijvoorbeeld gehoord dat Smithers uiteindelijk uit de kast komt als homo en gaat trouwen, enz., Liefde is liefde, maar niet in mijn wereld… niet in de wereld waarin ik leef…
