Een visuele verkenning van jazz is een samenwerking tussen DV-studio: ontwerper en regisseur Jay Vaz en bewegingsontwerper Lawrie Molenaar – die elkaar op de universiteit hebben ontmoet en de afgelopen tien jaar samen hebben gecreëerd – en het filmmakersduo Tweelingook bekend als de Inglis-tweeling. Met Britse jazzdrummer Mackwoodde korte film doet de titel eer aan – het creatieve team wilde de melodische terreinen van rommelende, hectische jazzdrums verkennen door bepaalde vormen aan verschillende geluiden toe te kennen, en onderzoeken hoe we de geluiden van de bas, de snare en de cimbalen visueel interpreteren door de opstelling van grafische elementen. Het resultaat is iets dat speels, levendig en gevuld is met liefde voor de wetteloosheid van de jazzmuziek.
Het creatieve team riep een synesthesie-achtige visuele stijl op, waarbij muziek in kleuren en vormen verandert, en gebruikte een groothoekopname “als canvas” om overal rondom Mackwood piepende afbeeldingen te schilderen terwijl hij speelt. In eerste instantie onderzocht het team manieren om de animaties te automatiseren, maar uiteindelijk werden de meeste animaties moeizaam handmatig uitgevoerd. Als het met de hand werd gedaan, voegde het een tastbare relatie toe aan de muziek, een haar van een seconde misplaatst in de een of andere richting – wat tenslotte heel jazzachtig is; menselijk, improviserend, reactief. “De beelden benaderen met dezelfde flexibiliteit als het nemen van aangepaste, instinctieve beslissingen. Wanneer de animatie te rigide wordt, kan de synchronisatie tussen de audio en de beelden voor de kijker eerder geforceerd dan natuurlijk aanvoelen”, zegt Lawrie.
Geïnspireerd door de usual suspects: jazzlegendes als Miles Davis, Alice Coltrane, Dorothy Ashby en Pharoah Sanders, werd de korte film gedreven door alternatieve muziek, ritmes die in en uit de standaard 4/4 stuiterden, bijna onmogelijk te visualiseren, vooral de ‘buitenplanetaire’ klanken van Sun Ra.
