Dromen namen bezit Werner Herzog vroeg in zijn leven. Want dat was alles wat hij had.
Geboren in München vlak voordat de geallieerden het tijdens de Tweede Wereldoorlog bombardeerden, vluchtten Herzog en zijn gezin naar een afgelegen dorp in Beieren en leefden daar het grootste deel van zijn jeugd in armoede.
Omdat er geen telefoon, geen stromend water en zeker geen televisie was, moest de jonge Herzog zijn verstand gebruiken om zichzelf te vermaken. In zijn tienerjaren raakte hij aangetrokken tot het geschreven woord en zette de wilde ideeën in zijn hoofd op de pagina.
“Toen ik een jaar of dertien of veertien was, wist ik dat ik een dichter was”, vertelde Herzog aan Business Insider. “En toen wist ik natuurlijk dat ik films moest maken. Al had ik nog vrijwel nooit films gezien. De allereerste keer dat ik merkte dat er zoiets als films bestond, was toen ik elf was.”
Werner Herzog op de set van ‘Fitzcarraldo’. Jean-Louis Atlan/Sygma/Getty
Herzog maakte de verloren tijd snel goed en gebruikte het medium als een portaal om zijn dromen werkelijkheid te maken. Zeven decennia snel vooruit, en de filmmaker, nu 83, heeft meer dan 70 filmcredits.
Van zijn klassieke films die zijn fascinatie voor verre landen versterkten, zoals ‘Aguirre, the Wrath of God’ uit 1972 en ‘Fitzcarraldo’ uit 1982, tot zijn eigenzinnige documentaires over alles, van het aangrijpende leven en de dood van een berenliefhebber (‘Grizzly Man’) tot mensen die ervoor kiezen om op Antarctica te wonen (‘Encounters at the End of the World’), de films van Herzog zetten excentriekelingen in de schijnwerpers. met grote dromen.
Zijn nieuwste documentaire, ‘Ghost Elephants’, heeft een soortgelijk thema. De film volgt de Zuid-Afrikaanse ontdekkingsreiziger Steve Boyes terwijl hij op zoek gaat naar bewijsmateriaal van een onontdekte olifantensoort waarvan wordt gedacht dat deze zich diep in de hooglanden van Angola bevindt.
Hoewel het een documentaire is die zich afspeelt in de natuur, is Herzog er zeker van dat zijn olifantendocumentaire helemaal niet echt over olifanten gaat. “Het is geen natuurfilm‘, zei hij. Het gaat meer over de zoektocht naar iets groters. ‘Ik introduceer dit idee van: zou het niet beter zijn om alleen onze dromen te hebben en ze nooit waar te maken?’
In ons nieuwste ‘Director’s Chair’-interview bespreekt de legendarische filmmaker waarom dromen soms beter zijn dan de werkelijkheid, hoe hij van plan is zijn iconische stem te beschermen in het tijdperk van AI, en of het ooit vermoeiend wordt om Werner Herzog te zijn.
Over het vinden van zijn documentaire-onderwerp in een restaurant in Beverly Hills en de mooiste beelden die hij ooit heeft gemaakt
Business Insider: ‘Ghost Elephants’ gaat vooral over de kracht van dromen. Maar het heeft ook het gevoel van ‘Moby Dick’.
Werner Herzog: Dit is een zoektocht, een beetje na de Witte Walvis. Het onbekende. Maar je hebt gelijk als je zegt dat het meer gaat over dromen van hele grote olifanten. Olifanten zie je nauwelijks in de film. Sommige zie je echter onder water, en het lijken puur op dromen. En ik moet zeggen dat het een van de mooiste beelden is die je ooit in een van mijn films kunt zien.
Dat is een gewaagde uitspraak, gezien alle memorabele beelden die je tijdens je carrière aan de wereld hebt gegeven, maar ik ben het ermee eens.
In eerste instantie startte de camera vanuit het water en kwam vervolgens tevoorschijn om de olifanten tot aan hun borst in het water te laten zien. Ineens waren ze realistisch. En ik zei: “Nee, ik wil lange opnames onder water, ik wil nooit dat de camera in de echte wereld tevoorschijn komt.”
Een olifant die onder water is neergeschoten in “Ghost Elephants.” Nationaal Geografisch
Is het waar dat dit project simpelweg begon met een toevallige ontmoeting met Steve Boyes?
Een goede vriend van mij, die goed bevriend is met Steve Boyes, zag meteen een verband. Ik was in Los Angeles en de vriend zei: “Kom snel naar beneden. Er is iemand die je moet ontmoeten.” En het was natuurlijk in een restaurant in Beverly Hills.
Ik wist meteen dat Steve perfect was als leidend centraal personage. Hij heeft charisma, hij heeft elegantie, hij heeft diepgang. Hij heeft alles voor het dragen van een film. Maar hij is niet obsessief. Hij is erg nieuwsgierig en erg vasthoudend; hij heeft doorzettingsvermogen. Hij had meer dan tien jaar geduld om een spookolifant te zien.
Had je tijdens het maken van ‘Ghost Elephants’ ooit gedacht dat het een beter verhaal zou zijn als Steve deed het niet vind je de olifanten?
Met die mogelijkheid moesten we rekening houden, en ik houd het levend in mijn commentaar: ‘Zou het niet beter kunnen zijn dat we alleen deze dromen hebben, dat we deze ceremonies hebben, dat we over geesten spreken, over dromen, over geesten, en ze nooit zien?’ Toen hij ze vond, zei ik in mijn commentaar: “Nu moet Steven Boyes met zijn succes leven.” En dat is een grote uitspraak.
Maakt succes de droom waar?
Ik denk dat het niet alleen een vraag is die overheerst in deze film, maar dat het ook een vraag is die overheerst in het hele menselijke leven. De dromen die we hebben, de ambities die we hebben, de geesten met wie we leven: is het potentieel beter om onze geesten nooit tegen te komen? Om onze dromen nooit te verwezenlijken?
Steve Boyes in ‘Ghost Elephants’. Nationaal Geografisch
Over zijn beroemde ‘nihilistpinguïn’-scène en het improviseren van zijn cameo in ‘Parks and Recreation’
Ik wil meer horen over jouw vertelproces. Klopt het dat wanneer je in de postproductie beelden ziet die je aandacht trekken, zoals de beelden van onderwaterolifanten, je meteen begint met het schrijven van het verhaal voor die scène en deze vervolgens onmiddellijk gaat opnemen?
De film ontstaat uit de beelden. Het is niet zo dat er een script en commentaar over elkaar heen liggen. Ik schrijf het commentaar wanneer de beelden tijdens de montage tevoorschijn komen. En ik schrijf het meteen en neem het meteen op. Ik heb een microfoon en een kleine opnamecabine twee meter achter me. Ik maak de opname meteen en pas het meteen in de montage.
Ik blijf prediken tegen jonge filmmakers: onderwerp je beeldmateriaal niet aan de geschriften van een geprefabriceerd idee, commentaar en ideologie. Laat het beeldmateriaal tevoorschijn komen en zijn werk doen, en dan volg jij het. Zo heb ik al mijn films gemaakt.
Waarom is spontaniteit zo belangrijk in dit proces?
Je moet het recht voor je zien en je moet een wereldbeeld hebben. Een helder wereldbeeld – niet zomaar willekeurig commentaar. Het gaat heel gemakkelijk en ik doe het graag op die manier.
Een pinguïn die alleen loopt in een veelbesproken opname in ‘Encounters at the End of the World’. Ontdekkingsfilms/ThinkFilm
In ‘Ontmoetingen aan het einde van de wereld’ zie je bijvoorbeeld de beelden van de pinguïn zich afscheiden van de roedel en in de post naar de bergen aan de horizon lopen. Je hebt toen meteen je verhaal geschreven en opgenomen?
Ja. Precies.
Verbazingwekkend.
Als je een pinguïn richting de bergen ziet lopen, moet ik het publiek natuurlijk vertellen dat je de pinguïn niet mag redden. Je moet de natuur met rust laten. Als je de pinguïn terugbrengt naar zijn kolonie, keert hij boos terug naar de bergen, waar hij zal omkomen. De regels voor mensen zijn: raak de pinguïn niet aan, maar laat hem op reis. Laat het met rust. We moeten de natuur respecteren, zelfs bij individuele zelfvernietiging.
Kon je, vanwege deze gave voor proza, het niet laten om een deel van de dialoog die je kreeg te veranderen “De Mandaloriaan”?
In zekere zin; een acteur is altijd een architect van zijn eigen uitvoering. Maar de maker van de show, Jon Favreau, houdt van mijn werk, en hij vertelde me expliciet dat hij mij had ingehuurd omdat hij wilde dat een groot publiek in de wereld zou zien hoe ik eruit zie.
Echter, toen ik gastrol in ‘Parks & Recreation’, Ik heb het nog nooit gezien, maar ik zit in een aflevering waarin ik mijn huis verkoop, en toen we klaar waren met fotograferen, zei ik tegen het team: “Ik zou graag iets aan de tekst willen toevoegen. Mag ik rechtstreeks in de camera spreken?” En ik zei rechtstreeks tegen het publiek: “Ik woon al 47 jaar in dit huis, maar ik verkoop het nu omdat ik naar Orlando, Florida wil verhuizen, om dicht bij Disney World te zijn.”
En mensen plasten in hun broek.
Over AI-imitaties van zijn stem en de weigering om overuren te maken
Wat interesseert jou op dit moment? Acteren? Nog een documentaire regisseren? Of een scriptfunctie gebruiken?
Nou, terwijl we hier zitten, heb ik een voltooide speelfilm, “Bucking Fastard,” die een publiek nodig heeft. En veertien dagen geleden begon ik met het opnemen van een nieuwe film in Mexico. Over drie weken ga ik verder met filmen in Oostenrijk. Het is een documentaire.
Wat is het laatste nieuws over “Bucking Fastard”?
Ik weet het niet. We proberen het op een van de grote festivals te krijgen.
Maar de foto is vergrendeld?
Ja. Het wordt door mij of wie dan ook niet meer aangeraakt.
Werner Herzog. Lena Herzog
Je stem en je persoonlijkheid zijn zo iconisch. Heb je er überhaupt over nagedacht om ze te beschermen in het tijdperk van AI, vooral als je naar het grote hiernamaals gaat?
Het kon mij niets schelen wat de welvaart was. Ik zal er niet meer zijn.
Maar alleen de bescherming van hoe uw stem in de toekomst wordt weergegeven. Of gaat dat jou niets aan?
In zekere zin wel, want amateurs die mijn stem proberen te imiteren zijn niet zo goed als AI. AI is de beste stem tot nu toe. En natuurlijk weet ik dat er wettelijke bescherming zal zijn voor mijn beeltenis, inclusief mijn stem. Er bestaan wetten, maar ik ben ook lid van de DGA, en van de Screen Actors Guild, ik ben een vakbondsman, en een van de grootste zorgen van beide gilden is kunstmatige intelligentie en het misbruiken van jouw gelijkenis.
Sommigen zijn nog een stap verder gegaan, zoals Michael Caine en Matthew McConaughey, die dat ook hebben gedaan stond een AI-bedrijf toe om hun stemmen te repliceren.
Ik ga niets aan AI verkopen. Ik zou liever veel geld besparen en AI kopen en hen verbieden het te doen.
Je bent een kind van armoede. Je zag je eerste film pas toen je elf was, maar je bent uitgegroeid tot een legendarische filmmaker, auteur en acteur. Maar wordt het vermoeiend om de ‘Werner Herzog’-persona te zijn?
Nee, ik ben op mijn gemak. Mensen denken dat ik een workaholic ben, omdat ik zoveel films heb gemaakt, heb geacteerd, boeken geschreven en opera’s opgevoerd. Maar mijn opnamedagen zijn kort. Bij “Bucking Fastard” waren mijn opnamedagen rond vier uur afgelopen. In mijn hele leven heb ik nog nooit een uur overwerk gehad in een van mijn films. Ik heb veel vrije tijd. Ik las. Ik geniet van het gezelschap van vrienden.
Maar kan de persoonlijkheid die je wordt opgedrongen, de man met het diepe proza, de man die graag schurken op het scherm speelt, soms ontmoedigend zijn?
Het is niet mijn probleem; het is jouw probleem. Ik leef mijn leven, en ik zie en merk nauwelijks wat er is, omdat ik persoonlijk niet op sociale media zit. Ook al ik een Instagram-account geopendmijn jongste zoon regelt het. Ik weet niet eens hoe ik iets moet posten. Ik maak de inhoud en hij plaatst deze. Ik kan het niet eens zien omdat ik niet eens een mobiele telefoon heb.
Het is een heel goed leven.
Dit interview is voor de duidelijkheid ingekort en bewerkt.
“Ghost Elephants” wordt nu gestreamd op Disney+ en Hulu.
