Het nieuwste buitenlandse beleidsinitiatief van president Donald Trump neemt zijn naam vrij letterlijk.
Toen Trump op 5 maart aankondigde dat hij dat wel was Kristi Noem, minister van Binnenlandse Veiligheid, wordt ontslagenzei hij dat ze benoemd zou worden tot speciaal gezant voor ‘the Shield of the Americas’, wat klinkt alsof het een zesentachtig Marvel-film zou kunnen zijn, maar in feite de onofficiële naam is van een nieuw multilateraal initiatief dat zich richt op drugshandel en kartels. Op 7 maart werd het tot leven gebracht in de vorm van een topconferentie in Doral, Florida.
Bij de top waren vertegenwoordigers van enkele Latijns-Amerikaanse en Caribische landen aanwezig, en de top vond plaats in het golfresort van Trump, slechts enkele dagen nadat hij Amerikaanse troepen opdracht had gegeven Ecuador binnen te vallen als onderdeel van een gezamenlijke narco-terroristische operatie. Het werd ook ongeveer twee maanden later gehouden de arrestatie van de toenmalige Venezolaanse president Nicolás Maduro. Op de top noemde Trump de groep een “militaire coalitie om de criminele kartels die onze regio teisteren uit te roeien”; 17 landen hebben zich aangemeld, wat de weg vrijmaakt voor de VS om elders te doen wat zij in Ecuador hebben gedaan.
In een presidentiële proclamatie Over het initiatief zei Trump dat de VS “militairen van partnerlanden zullen trainen en mobiliseren om de meest effectieve strijdmacht te vormen die nodig is om kartels te ontmantelen en hun vermogen om geweld te exporteren en invloed na te streven door middel van georganiseerde intimidatie.”
Het lijkt erop dat Trump vond dat deze nieuwe oorlog tegen drugs, die zich over het westelijk halfrond uitbreidt, een bijpassend merk nodig had.
Het logo is een rood schild dat een gouden kaart van Noord- en het grootste deel van Zuid-Amerika omlijst (de meest zuidelijke regio wordt afgebakend door de naam van het initiatief, ‘Shield of the Americas’, in hoofdletters). “Doral 2026” verschijnt in metallic zilver direct onder het hoofdwoordmerk, en schuine rode, witte en blauwe strepen zitten daar direct onder. Alle typografie is geplaatst op een gebogen basislijn, wat een gebruikelijke behandeling is voor logo’s van sportteams. Er zijn veel gradiënten, hoewel geen enkele hetzelfde focuspunt deelt.
Terwijl het binnenlandse beleid van Trump een impuls krijgt uniforme behandeling onder de National Design Studioheeft zijn buitenlands beleid tot nu toe niet dezelfde gladde en gestandaardiseerde esthetiek. Het volgt echter wel een bekend thema van Trumps persoonlijke merk: maak het goud.
Een tweede voorbeeld komt van de zogenaamde Board of Peace van Trump, waarmee hij in januari uitrolde een logo geïnspireerd op het embleem van de Verenigde Naties. De visuele identiteit leent zich van de VN om zichzelf een uitstraling te geven die erop gericht is geloofwaardigheid over te brengen, ook al heeft het lidmaatschap van de groep geen langdurige democratische bondgenoten en omvat autoritaire regimes. Maar vergeleken met de versie van de VN heeft deze kaart opnieuw een gouden, metaalachtige tint die visueel meer indicatief is voor de bijziendheid van Trump dan voor al lang bestaande democratische normen zoals bestuur via coalitie.
Het Shield of the Americas-logo geeft de hemisferische drugsoorlog van Trump een eigen visueel merk, hoewel de naam van de groep zoals die in het logo van de top verschijnt nergens in de proclamatie van de president voorkomt, die het in plaats daarvan ‘de Americas Counter Cartel Coalition’ noemt.
Technisch gezien was ‘Shield of the Americas’ de naam van de top, maar nuttig voor Trump leent die naam zich voor een letterlijker en suggestiever grafisch ontwerp dan de mondvol ‘Americas Counter Cartel Coalition’. Hoewel voor de hand liggend, maakt een grafisch schild het idee van bescherming onmogelijk om te missen. Alles bij elkaar is het precies het soort enscenering dat je zou verwachten van een reality-tv-producent die president is geworden: flitsend en direct.
Met Shield of the Americas zorgt Trump ervoor dat wat feitelijk een uitbreiding van de Amerikaanse militaire macht is, defensief lijkt – en geeft zijn zwakke buitenlandse beleid een nieuw vergulde glans.
