Diogo’s schilderijen markeren een nieuw tijdperk in zijn creatieve carrière. Terug in 2023It’s Nice That sprak met Diogo over zijn grafische ontwerpwerk en zijn twintig jaar durende carrière aan het hoofd van enkele van de meest prominente grafische ontwerpstudio’s van Lissabon. Diogo ontwierp voor Festival Iminente en Lux Frágil en stemde zijn stijl af om vakkundig aan de behoeften van klanten te voldoen, maar nu is hij op zijn eigen golf. Met verf en canvas gaat Diogo visueel van de keten af, waarbij hij niet langer streeft naar experimenten met leesbaarheid of het voldoen aan de verwachtingen van de klant, maar meer nog de narratieve samenhang volledig negeert.
“Als ik schilder, probeer ik niet naar te veel dingen te kijken, zodat ik niet al te beïnvloed word. Maar we kunnen niet echt aan onszelf ontsnappen”, zegt Diogo. “Er zijn verbeeldingen van andere mensen waar ik van hou.” Diogo’s werk is een kleurrijke combinatie van de vreemde filmische paletten van Alejandro Jodorowsky, Japanse sciencefiction en vintage posters. Zoals we allemaal weten, waren daar ook nooit regels van toepassing.
Deze afwijking van grafisch ontwerp naar schilderkunst is aanzienlijk, omdat de afmetingen van zware verflagen zijn werk nu in 3D-objecten veranderen. Textuur is een groot onderdeel van werken, zoals te zien in Noord moge de dood je troosten, waar het beeld van een geschilderde teddybeer wordt verstoord met blauwe oliestiften die aanvoelen als een kind dat een slaapkamermuur verontreinigt met kleurpotloden.
In sommige werken zie je het witte canvas onder het gekrabbel van doe-het-zelf-textuurpasta, in andere zie je de dikke klodders verf en de schaduwen die eronder op de foto’s zijn gevangen. Terwijl de meeste kunstenaars de kleurentheorie bestuderen en zich aan de regels houden, zijn de schilderijen van Diogo wetteloos: ze mengen felle kleuren met elkaar, waardoor figuren soms op omgekeerde foto’s lijken of tegenpolen worden geïmplementeerd om de verwachtingen van figuratieve en objectschilderkunst te ondermijnen. Het werkt vanwege de onschuld waar Diogo over spreekt, een thrash metal openhartigheid die smeekt om onschuldig te beledigen.
