Al meer dan 40 jaar is “Mac versus PC” de meest iconische rivaliteit op het gebied van technologie. Maar in veel opzichten was het een indirecte gebeurtenis. Apple heeft, als Apple, vooral vastgehouden aan computers met viercijferige prijskaartjes – een zeldzaam gebied waar het de producten kan maken die het wil maken, en niet alleen de producten die een bepaald prijsniveau toestaat. Ondertussen is een van de beste dingen van Windows-pc’s dat er voor elk wat wils is, ook voor mensen die niet veel geld te besteden hebben.
Maar af en toe levert Apple iets waarvan de identiteit is gedefinieerd door de aantrekkelijke kosten. Ik kan geen enkel voorbeeld bedenken dat potentieel meer impact heeft dan zijn nieuwste laptop, de MacBook Neo. Hij gaat morgen in de verkoop, in twee versies waarvan de prijzen – $599 en $699 – beide ongekend zijn voor een nieuwe draagbare Apple-computer. Ik heb een paar dagen doorgebracht met een beoordelingseenheid die door het bedrijf is geleverd.
Hoewel de goedkoopste Windows-laptops nog steeds veel goedkoper zijn, maakt de Neo het debat tussen Mac en pc relevant voor een veel bredere groep computerkopers dan voorheen. Volgens onderzoek van derdenis de Mac momenteel goed voor iets minder dan 9% van de computerleveringen, een aandeel dat de afgelopen tien jaar is gegroeid maar niet geëxplodeerd. Door een Mac binnen het bereik van meer mensen te brengen, zou de komst van de MacBook Neo dat cijfer kunnen vergroten op een manier die maar weinig andere ontwikkelingen dat zouden kunnen doen.
De Neo beantwoordt nu al een vraag die mensen hebben gesteld zich afvragend Eeuwenlang: als Apple een MacBook zou bouwen met een kleiner budget, hoe zou dat dan aflopen? Het is geen verrassing dat hij minder rijkelijk is uitgerust dan zijn duurdere stalgenoten, soms op volkomen voor de hand liggende manieren. Op de Neo zijn MacBook-functies waarvan we dachten dat ze standaard waren, zoals MagSafe en een toetsenbord met achtergrondverlichting, helemaal niet beschikbaar.
Maar ook al is de MacBook Neo naar Apple-normen een beetje standaard, hij behoudt de overkoepelende deugd die een MacBook tot een MacBook maakt: vriendelijkheid. Het ziet er in geen geval uit of voelt aan als een goedkope laptop. De kenmerken die de ervaring het meest bepalen (schermkwaliteit, toetsenbord- en trackpadcomfort, audiogetrouwheid) behouden een premium gevoel. MacOS beschikt over voldoende rekenkracht van de A18 Pro CPU (voorheen een iPhone Pro chip) en 8 GB RAM om alledaagse taken goed uit te voeren.
Er zijn zeker competente Windows-laptops in dezelfde prijsklasse als de MacBook Neo, waarvan er vele meer opslagruimte, grotere schermen of functies hebben die geheel niet beschikbaar zijn op een Mac, zoals touchscreens. Mooiheid is echter moeilijker te vinden in Windowsland, vooral omdat plastic, in plaats van het aluminium van de Neo, het materiaal bij uitstek is. De naaste tegenhanger van de Neo zou dat wel eens kunnen zijn Microsofts 13″ Surface-laptopmaar het is een computer van $900, niet een computer van $600 of $700.
Anders en toch vertrouwd
Wanneer Apple meerdere varianten van een product tegen verschillende prijsniveaus aanbiedt, kunnen de scheidslijnen onduidelijk worden. Bijvoorbeeld de iPad Air, die ik beschouw als de iPad Bijna Pro– begint bij $ 400 minder dan de iPad Pro. Maar het komt uit op $ 1.099, wat $ 100 meer is dan de basis Pro.
De MacBook Neo is daarentegen geen MacBook Almost Air. Met een prijsverschil van $ 400 tussen de duurste Neo en de goedkoopste Air is dat onmogelijk. Ik kan me niet voorstellen dat veel mensen die zich redelijkerwijs een MacBook Air kunnen veroorloven, voor een Neo kiezen omdat de verschillen tussen de twee computers onbeduidend zijn. Dat is waarschijnlijk goed nieuws voor Apple, dat er niet van zou profiteren als MacBook Air-kopers massaal naar de Neo zouden migreren.
Aan de andere kant heeft Apple er slim niet alles aan gedaan om de Neo als een mindere computer te laten voelen. Het is iets groter dan het kleinere Air-model, en het 13″-scherm scheert 0,6″ aan schermruimte af, wat genoeg is om op te merken zonder dat de Neo in een mini-laptop verandert zoals de oude 11,6″ MacBook Air of 12″ MacBook. Maar het gewicht van 2,7 pond is identiek aan dat van de 13,6″ Air, het industriële ontwerp is comfortabel bekend en de geclaimde batterijduur – tot 16 uur – is slechts iets minder episch.
De grote verschillen zijn visueel: de Neo wordt geleverd in een iets speelsere kleurenselectie, met bijpassende bijna witte toetsenborden in plaats van het zwarte van de Air. Mijn recensie-eenheid is ‘Citrus’, die leek te variëren tussen lichtgeel en verschillende ingetogen tinten groen, afhankelijk van de lichtomstandigheden.
Als het om functies en technische specificaties gaat, lijkt Apple zich een weg te hebben gebaand door een lijst met mogelijkheden van de MacBook Air en zich af te vragen: welke van deze zou een relatief informele, prijsbewuste gebruiker bereid zijn te gebruiken? leven zonderof misschien ontbreekt er niet eens een bericht? Het display van de Neo is bijvoorbeeld weliswaar prettig, maar mist geavanceerde functies zoals True Tone-technologie, die de kleurtemperatuur direct aanpast. De Neo maakt gebruik van een oudere versie van Wi-Fi en een van de twee USB-C-poorten werkt op slechts USB 2.0-snelheid, een 26 jaar oude standaard. Het mist MagSafe-opladen en heeft een camera die de Center Stage-technologie voor onderwerpcentrering niet ondersteunt.
Dit lijken mij allemaal bij uitstek verstandige compromissen om de componentkosten van de Neo omlaag te brengen. Ik werd echter lastiggevallen door de afwezigheid van Touch ID op het apparaat van $ 599 dat ik probeerde. Het was niet leuk om mezelf opnieuw vertrouwd te maken met de noodzaak om mijn wachtwoord keer op keer in te typen, en ik bleef verstrooid tegen de sleutel prikken waar de Touch ID-sensor zou zijn als deze beschikbaar zou zijn. (Het model van $ 699 voegt deze functie toe en verdubbelt de opslag tot 512 GB.) Als iemand die te veel tijd besteedt aan computergebruik terwijl ik zou moeten slapen, huiverde ik ook een beetje bij de beslissing van Apple om toetsenbordverlichting achterwege te laten.
Het kan natuurlijk zijn dat u een geheel andere set items heeft die u essentieel of volkomen overbodig acht. Apple zou nooit iedereen tevreden kunnen stellen. Maar het heeft een redelijk evenwicht gevonden en zichzelf een paar logische manieren gegeven om eventuele toekomstige generaties van de Neo te upgraden.
Wat betreft hoe het voelt om macOS te draaien op een laptop met een chip van smartphoneklasse en een bescheiden hoeveelheid RAM: Apple lijkt de MacBook Neo voldoende kracht te hebben gegeven om rond te komen. Ik gebruik een aantal apps waarvan ik afhankelijk ben voor het echte werk, zoals Microsoft Teams, Airtable, Microsoft Excel en Hey e-mail. Ook heb ik wat lichte beeldbewerking uitgevoerd in Photoshop. De Neo werd nooit overweldigd. Als ik had geprobeerd het tot het uiterste te drijven, zou dat misschien wel het geval zijn geweest, maar als jij het soort persoon bent dat waarschijnlijk het uiterste van een computer zal drijven, dan is de Neo in de eerste plaats niets voor jou.
De Neo is misschien ook niet ideaal als u het type persoon bent dat een nieuwe computer als een langetermijninvestering beschouwt. Normaal gesproken raad ik mensen aan machines te kopen waarin ze kunnen uitgroeien, met iets meer RAM en opslagruimte dan hun huidige behoeften absoluut vereisen. De 512 GB opslagruimte van de Neo van $ 699 is de premie van $ 100 waard, maar geen van beide versies biedt veel speelruimte voor de behoeften van morgen. Als Apple over een paar jaar met een of andere sensationele Apple Intelligence-functie op de proppen komt, eentje waarbij dat wel het geval is AI die op het apparaat draait: zal de Neo er net zo goed mee overweg kunnen als een Air, of helemaal niet? Ik weet het niet zeker, en Apple misschien ook niet.
Over het geheel genomen is de MacBook Neo echter een van de beste recente producten van Apple, ook al draait de innovatie allemaal om doordachte kostenbeheersing en niet om nieuwe functies. Naast dat het een aantrekkelijke optie is voor iedereen die op zoek is naar een laptop in zijn prijsklasse, is het de perfecte Mac voor kinderen en andere dierbaren die anders misschien een gedeukte, miezerige afdankertje zouden hebben geërfd. Het zou mij niet verbazen als het uit de schappen vliegt.
Als het een hit wordt, zullen makers van Windows-pc’s dit zeker opmerken. Historisch gezien hebben ze hun beste werk verricht toen ze de concurrentie van Apple het scherpst voelden, wat een reden is waarom Windows-laptops op magische wijze gelikter worden als ze in de prijszone van de MacBook Air terechtkomen. Op dezelfde manier zou de invloed van de Neo kunnen leiden tot meer gepolijste Windows-portables in de prijsklasse van $600-$700. Het zou voor alle betrokkenen een overwinning zijn als de hele categorie iets minder plakkerig zou worden en een beetje meer, nou ja, leuk.
