Gilligan’s Island-maker maakte een gewaagde bewering over de educatieve waarde van de show

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.

Het moet vooraf gezegd worden dat Sherwood Schwartz’ “Gilligan’s Island” niet in het minst leerzaam was. De toon was cartoonachtig en slapstick, en speelde zich af in een fantasiewereld waar de finesses van het overleven in de wildernis nooit een echte zorg waren. De zeven gestrande schipbreukelingen waren altijd schoon, goed gevoed en gezond, en maakten zich nooit in het minst zorgen over waar ze vers water of extra voorraden zouden kunnen krijgen. Ze leken inderdaad herhaaldelijk door de Voorzienigheid gezegend te zijn, omdat er regelmatig nieuwe voorraden – en zelfs korte menselijke metgezellen – aanspoelden. De serie ging bijvoorbeeld nooit in op de lokale plantkunde of de noodzaak van ontzilting. De personages waren allemaal komische borsten (ondanks Russell Johnson’s de professor) en hadden nooit iets intelligents te zeggen.

In ieder geval diende ‘Gilligan’s Island’ slechts als een bizarre theologische en filosofische verhandeling. De karakters zijn bijv. leken op de archetypen van de Commedia dell’arte. Schwartz zelf zei dat de serie kan worden opgevat als een utopische tekstwaarin een microkosmos van Amerika wordt afgebeeld zoals deze idealiter zou moeten functioneren. Maar dit zijn kritische theorieën die kunnen worden geëxtrapoleerd vanuit het uitgangspunt, en niet de eenvoudige educatieve inhoud die in de show is geschreven.

In Russell Johnsons autobiografie ‘Here on Gilligan’s Isle’ Schwartz gaf een voorwoord en hij beweerde stoutmoedig dat “Gilligan’s Island” eigenlijk een educatief programma was. Niet alleen dat, hij beweerde dat zijn serie een betere leraar was dan wie dan ook die op een middelbare school werkte. Schwartz merkte inderdaad op (zonder bewijs) dat lokale wetenschapslessen ‘Gilligan’s Island’-scènes te zien kregen van de professor die voorwerpen uit de lokale bronnen uitvond en construeerde, en dat de studenten bepaalde wetenschappelijke principes beter leerden kennen dan wanneer een leraar ze dat had verteld. Op zijn zachtst gezegd een zelfverzekerde bewering, vooral over een serie die niet op de werkelijkheid was gebaseerd.

Sherwood Schwartz vertelde dat Russell Johnson hem had gevraagd de dialoog van de professor zo realistisch mogelijk te maken. Johnson was niet altijd bekend met de wetenschappelijke processen die gepaard gingen met het maken van een batterij van kokosnoten door de professor of met chemische samenstellingen, dus vertrouwde hij erop dat Schwartz (en de andere ‘Gilligan’s Island’-schrijvers) ervoor zou zorgen dat alle wetenschappelijke principes en namen van elementen correct waren. Het maakte niet uit of de dialoog rijk was aan meerlettergrepig wetenschappelijk jargon; Johnson wilde gewoon niet als een dwaas klinken. En zie, hij had zijn regels altijd uit zijn hoofd geleerd.

Dit, zo leek Schwartz te denken, verhoogde de geloofwaardigheid van de professor als wetenschapper. Wat er op zijn beurt toe leidde dat het personage nog meer vertrouwd en professoraal werd dan echte professoren. Zoals Schwartz schreef:

“De invloed van de professor kan worden geïllustreerd aan de hand van een leertoets die op een educatieve zender in Philadelphia wordt gebruikt. Een klas kreeg fragmenten te zien van de experimenten van de professor in verschillende afleveringen van ‘Gilligan’s Island’; de manier waarop hij de batterijen van de radio oplaadde met behulp van verschillende metalen en zeewater, de manier waarop hij lijm maakte uit sap, glas uit zand, enzovoort. Een andere klas kreeg dezelfde informatie te horen van een vaste leraar. De studenten leerden de informatie ook vier keer van de professor. Dat komt omdat Russell Johnson, als acteur, deze informatie maakte die informatie onvergetelijk.”

Als je online rondsnuffelt, kun je geen enkel bewijs vinden van deze ‘leertest’ waar Schwartz op doelt. Het kan zijn dat hij verwees naar iets dat werkelijk was gebeurd, of dat hij het had verzonnen; waar komt de statistiek “vier keer zo goed” vandaan? Maar ook al verzon hij het allemaal, het was allemaal bedoeld als compliment voor Johnson. Wat de acteur ongetwijfeld op prijs stelde.

Schwartz gaf echter ook toe dat hij ooit misbruik maakte van de acteertalenten en betrouwbaarheid van Russell Johnson toen hij de professor speelde. Schwartz herinnerde zich dat hij had aangeboden om de dialoog van de professor eenvoudiger en minder technisch te maken, zodat Johnson zijn regels gemakkelijker uit het hoofd kon leren en uitspreken, maar Johnson – een volmaakte professional – antwoordde eenvoudigweg door te zeggen: ‘Ik ben een acteur. Het is mijn taak om de regels uit te spreken zoals geschreven.’

Schwartz besloot daarom een ​​grap uit te halen met Johnson. Hij ging naar zijn typemachine en begon een enorm blok dialoog voor Johnson uit te typen, dat niets anders was dan wetenschappelijke onzin, vol moeilijk uit te spreken onzin. Volgens Schwartz’ herinnering was het een halve pagina. Hij verwachtte dat Johnson de volgende dag op de set zou verschijnen, volledig in de war en niet in staat alle onzin die hij zojuist had geschreven uit te spreken.

Johnson was echter beter dan Schwartz had aangenomen. Johnson heeft niet alleen elk woord van Schwartz’ graptoespraak goed onder de knie, maar hij bracht het ook op natuurlijke wijze, met gezag en met volledig professoraal inzicht uit. Het bleek dat Johnson het grapje van Schwartz had begrepen. ‘Ik moest lachen’, schreef Schwartz, ‘Russell vermoedde mijn bedoelingen en had de halve nacht aan de toespraak gewerkt om mij te bewijzen dat hij alles kon zeggen wat er stond.’

Ik weet niet zeker of ik de beweringen van Schwartz dat zijn tv-serie een betere leraar is dan een echte leraar geloof (met een factor vier, niet minder), maar ik geloof wel dat Russell Johnson een hardwerkende professional was die een halve pagina jargon goed beheerste. Zo’n verhaal kan niet overdreven worden. Dat is gewoon goed acteren. Johnson had moeite zich aan te passen aan zijn roem vroeger, maar hij was altijd op de hoogte.