Het doel van de opnieuw ontworpen “Battlestar Galactica” was om een ruimte-opera te creëren die relatief dicht bij de realiteit bleef. Mede-maker van de serie Ronald D. Moore, die de verhalen wilde schrijven die hij nooit zou kunnen in ‘Star Trek’, bedacht de stijl als “naturalistische sciencefiction.” Dat betekende handcamera’s in de stijl van ‘cinéma vérité’-documentaires, maar ook een wereld die leek op die waarin het publiek leefde.
De personages in “Battlestar Galactica” gedroegen zich alsof ze op een vliegdekschip van de Amerikaanse marine werkten – en afgezien van de sneller dan lichte reizen bevindt de technologie op Galactica zich ongeveer op dat niveau. Het primaire communicatiesysteem op het schip bestaat uit vaste telefoons, niet de draagbare communicators of beeldschermen die te zien zijn in ‘Star Trek’. In plaats van tablets gebruikt de Koloniale Marine nog steeds papieren documenten. Zelfs de meer geavanceerde Battlestar Pegasus beschikte al vanaf de jaren negentig over CRT-computermonitors.
Als je goed kijkt, zie je dat het vooral computertechnologie is waarbij “Galactica” achter de feiten aan lijkt te lopen – en daar is een goede reden voor. Het uitgangspunt van de serie is natuurlijk dat de mensen van de 12 Colonies of Man robots hebben gemaakt, Cylons genaamd, die in opstand kwamen, evolueerden en oorlog voerden tegen hun meesters. (Geen wonder dat Edward James Olmos zegt dat “Battlestar Galactica” en “Blade Runner” een universum delen.)
Zoals Moore schreef in de Bijbel uit de Battlestar-serieDit betekende dat de koloniale samenleving innovaties zoals computernetwerken en microprocessors afschafte, omdat Cylons deze konden hacken en infiltreren. De twaalf koloniën bleven achter zonder digitale luxe zoals internet, videogames, enz. als prijs voor waakzaamheid tegen de Cylons. Terwijl de Kolonialen hun technologie achteruitgingen, evolueerden de Cylons om een menselijke vorm aan te nemen.
Het gebrek aan computernetwerken in “Galactica” was ook niet alleen een verhalend achtergrondverhaal, maar hield rechtstreeks verband met het doel van de serie: tactiliteit.
Battlestar Galactica toonde een beschaving die computernetwerken achter zich liet
“Hoewel het schip sneller kan reizen dan de snelheid van het licht, moeten officieren mondeling lange checklists doorlopen terwijl kaders van aangeworven personeel schakelaars omdraaien en op knoppen drukken om het mogelijk te maken”, schreef Ronald Moore in de seriebijbel. “Menselijke hersenen moeten cijfers verwerken, gegevens ordenen en oplossingen bedenken voor complexe problemen.”
Het achterlaten van computernetwerktechnologie is ook een overtuigende kijk op hoe een beschaving die een robotopstand heeft overleefd, zich zou kunnen aanpassen. Inderdaad, de prequel-serie “Caprica” (die helaas niet werkte, en mede-maker van “Battlestar Galactica”, David Eick, weet waarom) toonde aan dat de koloniale technologie 58 jaar vóór ‘Galactica’ geavanceerder was. Op het punt van het creëren van kunstmatige intelligentie hadden wetenschappers ook de virtuele realiteit als consumentenproduct gekraakt.
In de pilot-miniserie “Battlestar” is een van de eerste scènes die commandant William Adama (Edward James Olmos) en toekomstige president Laura Roslin (Mary McDonnell) delen een debat over het plaatsen van een netwerkcomputer op de Galactica. Adama, een Cylon-oorlogsveteraan, is er resoluut tegen en de show bewijst dat hij gelijk heeft. De koloniale vloot is begonnen met het re-integreren van computernetwerksystemen die zijn ontworpen door Dr. Gaius Baltar (James Callis) – maar Baltars geliefde, een Cylon-infiltrant (Tricia Helfer) heeft een achterdeur aan het systeem toegevoegd. De Cylons exploiteren die opening om een nucleair armageddon uit te voeren op de twaalf koloniën. Galactica overleeft alleen omdat de software van Baltar niet was geïnstalleerd.
“Over het algemeen zouden de Cylons een verlengstuk moeten zijn van de huidige, baanbrekende ideeën over hoe computertechnologie mogelijk kan worden uitgebuit en gebruikt in dienst van een kunstmatige intelligentie”, schreef Moore in de ‘Galactica’-bijbel. Real-life AI-technologie is nog niet op Cylon-niveau, maar “Battlestar Galactica” geldt nog steeds als een uitstekende waarschuwing tegen het creëren van technologie die je niet kunt beheersen.
