Ik heb 25.000 vintage hoeden geërfd – ik ben een bedrijf geworden

Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Scottlynn Krause, de mede-eigenaar van CS80 Vintage. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.

Mijn beste vriendin is Hannah, en haar opa, Franz, had een sportzaak in de jaren ’60, ’70 en ’80. Toen hij failliet ging, stopte hij zijn voorraad in dozen, en de ongebruikte items lagen van 1990 tot 2021 in een opslagruimte.

In de zomer van 2021 belde Hannah’s moeder mijn moeder, die een organisator voor hamsteraarsom hulp gevraagd met de opslagruimte. Ze wist niet wat ze met het spul moest doen en wist dat mijn moeder ervaring op dat gebied had.

We hadden niet verwacht dat we zijn onberispelijke sportkledinginventaris uit de jaren 80 zouden erven

Hannah en haar familie zeiden dat we moesten doen wat we moesten doen om er vanaf te komen en het van het terrein te halen. We hadden 16 dagen om erachter te komen wat we moesten doen, omdat ze dat wilden het huis vermelden. Wij hebben de inventaris niet gekocht. Het was een ruil om het te verwijderen.

Oorspronkelijk wilde mijn moeder alles in drie maanden omdraaien en er klaar mee zijn. Wij waren geen vintage-liefhebbende familie destijds, maar we besloten het online te verkopen. In eerste instantie deed mijn moeder het allemaal, maar het was overweldigend. Dus ik sprong erin. Ik had (en heb nog steeds) een fulltime baan in de detailhandel, dus ik heb het gevoel dat ik zie wat er met trends gebeurt. Vintage was beter geworden, dus het voelde goed.

In de opslagruimte lagen duizenden items van bekende merken

Het is echt moeilijk om een ​​cijfer te geven aan hoeveel items er in zaten opslagruimte. Het waren 10.000 paar schoenen, 25.000 hoeden, 2.500 honkbalbroeken, allemaal op 1000 vierkante meter, allemaal uit één winkel.

De merken die Franz had waren Nike, Adidas, Puma, Converse, Playboy, Pony, Champion, Wilson en meer. Teams kwamen aan bod in de NFL, NBA, NHL en collegiale sporten.

Het was zo’n grote inventaris; we wisten niet goed hoe we het moesten aanpakken. Het is allemaal heel mond-tot-mondreclame geweest. We hadden onze eerste uitverkoop bij a vlooienmarktt begin 2022. Momenteel verkopen we particulier op sociale media en op onze website, die in december 2025 live ging.

Op de website doen we 25 items per drop, en twee drops per week, op woensdag en zondag. Het is wie het eerst komt, het eerst maalt. Niet alle merchandise staat op de website; het is ongeveer een tiende van wat we hebben. We zijn dus heel selectief met de drops omdat alles zo zeldzaam en bijzonder is.

Wij slaan onze voorraad op in een extern magazijn. Mijn moeder en ik gaan regelmatig stukken trekken, en het voelt elke keer weer als een ontdekking. We weten nooit wat we gaan aantreffen. Vervolgens brengen we het naar onze studio, en ik meet, fotografeer en upload het naar onze website. Mijn moeder en ik drukken de verzendlabels af, pakken elke bestelling zorgvuldig in en verzenden alles zelf, meestal vroeg in de ochtend of laat in de avond, tussen onze dagelijkse taken door.

We hebben echt geweldige items gezien

De meeste van onze artikelen zijn uniek en daarom bijzonder. Het kan zijn dat we één artikel in meerdere maten hebben, maar van dat artikel hebben we bijvoorbeeld niet vier grote maten. Startersjassen zijn ons meest gewilde item. En onze sportfans zijn die-hard, dus mensen raken in paniek over bepaalde items. Ik ben niet opgegroeid in deze periode. Het was zo bijzonder om de DM’s te zien die we krijgen, zoals: “Ik had dit shirt toen ik klein was, heb jij het?”

We hebben unieke stukken verkocht, zoals een Run-DMC-verzameling nog steeds in de originele verpakking en een zeldzaam paar Adidas-boksschoenen uit de jaren 80 die doen denken aan het Rocky Balboa/Freddie Mercury-tijdperk. Een bestelwagen met kleding uit onze collectie werd op de set gebruikt voor een “Stranger Things” x Doelreclame.

We hebben het met veel plezier gedaan

Mijn vader en moeder hebben elkaar ontmoet in een sportwinkel. Hij is een professionele volleybalscheidsrechter. Mijn moeder werkt als organisator en is fotograaf. Ik werk in de detailhandel. Alle stukjes kwamen voor ons samen, waardoor we dit geschenk kregen. Het was alsof ik de lotto won.

Hannah’s familie ziet het graag gebeuren. Ik stuur haar regelmatig foto’s van dingen. Ze zijn opgewonden om te zien dat zijn spullen verhuizen, ergens naartoe gaan en een tweede leven krijgen.

Ons doel is om de nalatenschap van Franz voort te zetten door deze stukken langzaam te plaatsen bij mensen die de herinneringen, het vakmanschap en de geest van de jaren tachtig oprecht waarderen. We onderzoeken ook manieren om die energie verder te brengen. Uiteindelijk willen we onze eigen producten maken met behulp van onze dode inventarisstukken om de esthetiek en het verhaal van de jaren 80 levend te houden voor de nieuwe generatie.