5 vergeten westerse films uit de jaren 70 die vandaag de dag nog steeds standhouden

Geweldige westerse films zijn er in alle soorten en maten, maar velen ervan romantiseren het Oude Westen. Zeker, het genre heeft de grens altijd afgeschilderd als een gevaarlijke plek waar mensen worden neergeschoten en gedood, maar het is ook een land van kansen waar nobele helden de dag redden. Natuurlijk is dit een brede beschrijving van traditionele westerns, maar veel daarvan voldoen wel. Westerns uit de jaren 70 zijn ondertussen iets cynischer en gewelddadiger vergeleken met hun tegenhangers uit het oude Hollywood. Sommige van deze films zijn zelfs bedoeld om mythen over de grens te verdrijven, maar sommige van de beste worden tegenwoordig nauwelijks nog herinnerd

Let wel, westerns uit de jaren 70 waren toen niet eens zo populair. Wanneer mensen praten over de beste films uit de jaren ’70noemen ze ‘The Godfather’, ‘Jaws’, ‘Star Wars’ en talloze andere baanbrekende films die het New Hollywood-tijdperk bepaalden ten koste van paardenopera’s. Toch kunnen westerns, net als de ouder wordende scherpschutters die de kern vormen van zoveel grensfilms, niet worden tegengehouden – zelfs als ze niet langer populair zijn. Laten we dus, zonder verder oponthoud, eens kijken naar enkele vergeten westerns uit de jaren zeventig die vandaag de dag nog steeds standhouden.

De laatste dagen van het Oude Westen zijn een veel voorkomend thema in westerns uit de jaren ’70. Je weet wel, verhalen over beschaving die tijden van wetteloosheid begint te vervangen. “The Last Hard Men” is een van deze films en doet zijn titel eer aan met een cast van legendarische macho-acteurs, waaronder Charlton Heston, James Coburn, Thalmus Rasulala en Michael Parks.

Geregisseerd door Andrew V. McLaglen, draait ‘The Last Hard Men’ om Samuel Burgade (Heston), een gepensioneerde politieagent die moeite heeft om zich aan te passen aan het rustige leven. Hij krijgt echter de kans om zijn wapen weer op te pakken wanneer een oude vijand, Zach Provo (James Coburn), en zijn outlaw-bende op zoek komen naar de politieagent. De criminelen zijn net uit de gevangenis ontsnapt en Provo wil wraak.

“The Last Hard Men” begint met Provo die een gevangenisbewaker in het hart steekt terwijl een kettingbende vol gevangenen aan de spoorlijn werkt. Dit zet de toon voor een gruizige, actievolle western met vuil in de nagels. Hoe het ook zij, ‘The Last Hard Men’ is ook een fascinerend verhaal over relikwieën in een veranderende wereld, en een verhaal dat zijn geweldige titel eer aan doet.

Als je wilt dat je westerns enige schijn van optimisme en hoop uitstralen, sla dan ‘Ulzana’s Raid’ over. De door Robert Aldrich geregisseerde poging is een schokkend sombere allegorie van de oorlog in Vietnam, die ingaat op de ergste impulsen van de mensheid. Het is ook een weinig glamoureus verslag van Amerika’s eigen duistere verleden binnen zijn eigen grenzen. ‘Ulzana’s Raid’ verwerpt de jingoïstische en geromantiseerde elementen van zoveel westerns – en dat maakt het tot een must-see.

Met Burt Lancaster en Bruce Davison in de hoofdrol, vertelt “Ulzana’s Raid” een conflict tussen Amerikaanse cavaleristen en Apache-krijgers. Het is echter anders dan de talloze andere films met een soortgelijk uitgangspunt. Dit is meer een oorlogsfilm dan een western, met een verhaal dat draait om een ​​gemilitariseerd regime dat vecht tegen een groep opstandige opstandelingen.

“Ulzana’s Raid” is een nihilistische weergave van oorlog die de wreedheid van alle betrokken partijen onderzoekt. Conflicten veroorzaken lijden en sadisme, wat het punt lijkt te zijn waar Aldrich en co. proberen hier te maken. Desondanks worden de personages in een moreel grijs licht geschilderd, ook al zijn sommige van hun acties echt slecht. Maar wat zijn de onderliggende problemen waardoor ze zich zo gedragen? Wie heeft er uiteindelijk profijt van bij conflicten? Dit zijn de vragen die aan de kijker worden gesteld in ‘Ulzana’s Raid’.

Charles Bronson speelde in veel geweldige filmsvooral in de western-, actie- en misdaadgenres. ‘Breakheart Pass’ van regisseur Tom Bries combineert elementen van alle genrefilms waar Bronson bekend om staat, maar toch blijft het een van de meest over het hoofd geziene en onderschatte films in zijn oeuvre.

“Breakheart Pass” is een moordmysterie in Agatha Christie-stijl in de trant van “Murder on the Orient Express”, zij het met een Old West-twist. Wanneer mensen dood verschijnen in een reizende stoomtrein, is het aan John Deakin van Bronson – een vermeende crimineel die door de wet wordt vervoerd – om het mysterie te doorgronden. En aangezien dit een Bronson-film uit de jaren 70 is, is het slechts een kwestie van tijd totdat er vuurgevechten beginnen en lichamen uit een snel rijdende locomotief worden gegooid.

Wat is er niet leuk aan “Breakheart Pass?” Het heeft mysterie, actie en Bronson is zijn gebruikelijke, moeiteloos coole zelf. De film concurreert ook met “Murder on the Orient Express” op het gebied van gezichtshaar, aangezien Bronsons kenmerkende snor net zo indrukwekkend is als die van Hercule Poirot.

Westerns zijn misschien van nature Amerikaans, maar enkele van de beste zijn gemaakt door Italianen. Dit brengt ons bij ‘Keoma’, een geweldige spaghettiwestern aller tijden met in de hoofdrol de legendarische Franco Nero als titulair scherpschutter.

“Keoma” volgt onze held, een half blanke/half Native Union-soldaat, terwijl hij terugkeert van de oorlog en zijn stad onder de controle van een wrede tiran en zijn handlangers aantreft. Onder deze knokploegen bevinden zich Keoma’s halfbroers, die in het verleden hem lastigvielen. Kun jij raden wat er daarna gebeurt? Dat klopt: kogels vliegen rond en er ontstaat chaos.

“Keoma” werd geregisseerd door Enzo G. Castellari, een van de beste filmmakers die geassocieerd werd met de Italiaanse exploitatiecinema tijdens zijn hoogtijdagen in de jaren ’70. Ongeacht in welk genre hij werkt, je kunt veel actie en spanning verwachten in zijn films, en dit is niet anders. Gooi Nero erbij, zijn frequente medewerker en ster van ‘Django’, en wat je hebt is een succesformule.

‘The Grand Duel’ op een lijst van vergeten westerns plaatsen voelt crimineel. In de film speelt Lee Van Cleef, een van de grootste acteurs die ooit een Stetson heeft gedragen. Hij verscheen in de ‘Dollars’-trilogie van Sergio Leone, ‘Ride Lonesome’ van Budd Boetticher en in zoveel andere grote westerns, dus hij is niet bepaald een onbekende. Toch heeft de geschiedenis bewezen dat niet genoeg mensen over ‘The Grand Duel’ praten, en het wordt tijd dat we dat allemaal doen.

“The Grand Duel” vertelt het verhaal van een bejaarde sheriff (Van Cleef) die een ten onrechte beschuldigde voortvluchtige (Alberto Dentice) helpt de mannen aan te pakken die hem dood willen. Een uitgangspunt? Zeker. “The Grand Duel” stijgt echter boven zijn afgeleide elementen uit door er wat ironische humor en noir-achtige detectiveverhaalelementen in te gooien.

In “The Grand Duel” is ook een westerse veteraan te zien met Giancarlo Santi achter de camera. Hij was Leone’s tweede unitdirecteur voor ‘The Good, the Bad, and the Ugly’ en ‘Once Upon a Time in the West’ – twee van de beste westerns ooit gemaakt. Met dat in gedachten zullen fans van deze meesterwerken waarschijnlijk genieten van ‘The Grand Duel’.