Door Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
De legende van koning Arthur is keer op keer aangepast van de klassieker Excalibur naar De Pendragon-cyclus: de opkomst van Merlijnmaar als een van de Ridders van de Ronde Tafel in de schijnwerpers staat, is het altijd Lancelot. 2021 De Groene Ridder lost dat op door eindelijk het klassieke verhaal van Sir Gawain aan te passen voor het grote scherm. David Lowry’s kijk op de klassieker is prachtig, met een gelijkenis met schilderijen uit de Renaissance. Schaduwen en donkere, vochtige kasteelmuren hebben er nog nooit zo goed uitgezien, en daarom is het zelfs nog teleurstellender dat de film zelf een hele klus is om er doorheen te komen.
Een ander soort Arthur-legende
Dev Patel schittert als Sir Gawain, de zoon van Morgan le Fey en neef van koning Arthur, maar hoewel hij doorgaans wordt beschouwd als een van de meest ridderlijke ridders van Arthur, De Groene Ridder begint met hem in een bordeel. Hij is verliefd geworden op een van de meisjes daar, Essel (Alicia Vikander), die voor de film werd verzonnen.
Het incident tijdens het kerstfeest met de vreemde Groene Ridder (Ralph Ineson) die aanbiedt om een onthoofdingsspel te spelen met Arthur’s hof, is niet te ver aangepast voor de film, en Gawain onthoofdt de Groene Ridder met Excalibur. De ridder staat dan op, tilt zijn hoofd op en herinnert Gawain eraan dat hij hem over een jaar zal zien om zijn eigen klap uit te delen.
Lowry’s De Groene Ridder neemt de tijd om de Groene Kapel te bereiken. Ten eerste leeft Gawain de rest van het jaar alsof het zijn laatste is, wat zeer waarschijnlijk ook is. Uiteindelijk (en gezien het trage tempo van de film is dit uiteindelijk de juiste manier om hem te beschrijven) komt Gawain een Lord (Joel Edgerton) en zijn vrouw tegen (ook Alicia Vikander, voor het geval het thema te subtiel was). Je zou denken dat de interacties tussen Gawain en The Lady de grootste afwijking van de film zijn ten opzichte van het klassieke gedicht, maar nee, dat zou het einde zijn.
Tegen de tijd dat De Groene Ridder naar de Groene Kapel gaat, weet je dat dit geen directe bewerking van het originele verhaal is. Lowry’s beslissing om het einde te veranderen is óf een gewaagde keuze voor het vertellen van verhalen, óf een voorbeeld van de ergste neigingen van Hollywood-producenten. Kijkers, in ieder geval degenen die het einde hebben gehaald, blijven tot op de dag van vandaag verdeeld.
De Groene Ridder verdeelde het publiek
Critici waren er dol op De Groene Ridder bij de release, weerspiegeld door de nieuwe beoordeling van 89 procent Rotte Tomatenen met goede reden. De cinematografie behoort tot de beste van de afgelopen twintig jaar, er is het afgelopen uur meer symboliek te zien dan je eerstejaarsstudent Engels op de middellange termijn, en alle betrokkenen geven een acteerprestatie met hoogtepunten. Vooral Patel verdiende in 202 meer onderscheiding.
Het probleem is dat uit de andere helft van de Rotten Tomatoes-formule blijkt dat 50 procent van het publiek het niet leuk vond De Groene Ridderen zelfs vandaag de dag, als de film op sociale media verschijnt, is het altijd “het ziet er geweldig uit, maar…”. Je kunt niet eens zeggen dat het tempo een terugkeer is naar drama’s voor oudere volwassenen: het is gewoon een langzame, doordachte film. Gecombineerd met het einde is het een recept om een uiteindelijke cultklassieker te worden, maar dat is het plafond.
Vandaag kun je vangen De Groene RidderT op Netflix en oordeel zelf of het een artistiek meesterwerk is of dat het het maakt Koning Arthur: Legende van het Zwaard ziet eruit als een klassieker.
