Om er geen twijfel over te laten bestaan: de speciale relatie wacht op herstel.
Donald Trump had nauwelijks het platform van Dover Air Base verlaten, een president die treurig respect toonde voor de gevallenen van Amerika, toen zijn aandacht zich richtte op de Britse premier.
Trump is duidelijk gekneusd door een oude bondgenoot die zich de rug toekeert in zijn uur van nood.
Dit is tenslotte een president die de Amerikaanse allianties onder Amerikaanse voorwaarden handhaaft, die zich afvraagt waarom het internationaal recht tussen oude vrienden moet komen.
Laatste oorlog Iran: volg live
Wat Iran betreft blijft de legaliteit van het conflict een twistpunt.
Dat is belangrijk voor een krijger-president in een gevecht om conflicten te rechtvaardigen Iran en mogelijk ook elders (Trump kan niet stoppen met praten over verandering in Cuba).
Uit peilingen blijkt dat een meerderheid van de Amerikanen tegen de militaire interventie is, en het land wordt geconfronteerd met de dreiging dat de gasprijzen zullen stijgen.
Trump heeft politiek kapitaal nodig en zou als zodanig goed gebruik kunnen maken van de validatie van zijn bondgenoten.
Stermer is niet de enige die zich krachtig heeft uitgesproken tegen Trump over Iran, maar de president heeft de speciale relatie uitgekozen voor een speciale behandeling.
De Britse premier heeft zwaar geïnvesteerd in het opbouwen van een band met Trump en noemt zichzelf de bruggenbouwer aan de overkant van de Atlantische Oceaan.
Lees meer:
Analyse: De oorlog van Donald Trump met Iran gaat mondiaal
Wat is de strategie achter de aanvallen van de VS en Israël?
Het is ook niet verwonderlijk dat de Amerikaanse president hem kiest als aanspreekpunt voor conflictpunten.
En toch was het een dag van waardigheid geweest op Dover Air Base in Delaware.
In dit conflict, vanuit dit Witte Huis, is waardigheid geen vanzelfsprekendheid.
Dover Air Force Base was zaterdag het decor voor de “waardige overdracht” van de zes Amerikaanse soldaten die tijdens de strijd omkwamen.
De president toonde een treurig respect toen hij opkwam ter ere van de zes Amerikaanse soldaten die in de strijd omkwamen, de plechtige plicht van een opperbevelhebber.
Het was een beeld dat contrasteerde met het beeld dat zijn regering schetste tijdens een week van vijandelijkheden.
Kijk eens naar de sociale media-inhoud die de afgelopen dagen door medewerkers van het Witte Huis is geplaatst.
Ze hebben korte films geplaatst waarin de aanval op Irak in de vorm van een videogame wordt afgebeeld. Beelden van de vernietiging worden afgewisseld met ‘point-of-view’-video waarin jij, de kijker, het wapen vasthoudt.
Je kunt bijna het gegniffel en high-fiving horen van een productieteam dat het voor likes speelt.
Het is chauvinisme en triomfalisme voor de moderne tijd, en bij conflicten is er misschien plaats voor beide.
In de context is het ook toondoof en smakeloos.
Deze militaire campagne heeft in een groot gebied honderden levens van verschillende nationaliteiten geëist, en Trump waarschuwt dat er “waarschijnlijk” nog meer Amerikaanse slachtoffers zullen vallen.
Momenteel worden de Amerikanen geconfronteerd met vragen over de mogelijke betrokkenheid bij de bomaanslag op een meisjesschool waarbij meer dan 160 jongeren omkwamen – iets wat Trump beweerde dat “door Iran was gedaan” tijdens een grapje op Air Force One.
Overal zijn herinneringen aan de verschrikkingen van de oorlog en het aanhoudende trauma ervan.
Dit is een militaire actie met zoveel onzekerheden rond de grondgedachte en doelstellingen ervan.
Als je het als entertainment op sociale media vertolkt, verklein je de impact op alle betrokkenen.
Het is schokkend, net als de hyperbool die door de politieke spelers van de regering als commentaar wordt doorgegeven.
De waardige overdracht van Amerikaanse troepen bracht de focus terug op de absolute zekerheid van een oorlog, die door de tijd heen werd versterkt: de tragedie en het verlies ervan werden blootgelegd.
Daar zitten geen likes in.
