Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Celina Myers. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Toen ik een klein meisje was, weet ik nog dat ik dat had verjaardagsfeestjes bij mij thuis en mijn vrienden meenemen naar onze kelder om de enorme verzameling kleine figuurtjes van mijn moeder te bekijken, netjes geordend in gezette bakjes die overal aan de muren hangen. Onze hele kelder van 1000 vierkante meter was omgebouwd tot een soort antiekpakhuis.
Het begon allemaal toen mijn moeder 14 was, begin jaren zeventig. Haar vriendin had een gezet dienblad gekregen en daarin kleine voorwerpen gelegd. Mijn moeder wilde hetzelfde doen, dus ging ze naar een garageverkoop en vond een dienblad zoals dat van haar vriendin.
De moeder van Celina Myers begon miniaturen te kopen van de twee dollar die haar tante haar voor haar verjaardag zou geven. Met dank aan Celina Myers
Elke verjaardag gaven haar tantes haar $ 2 om een bedeltje voor haar te kopen charme armbandt, maar in plaats van een bedeltje te kopen, kocht moeder een miniatuur voor op haar dienblad.
De een na de ander werden de gezette bakjes gevuld. En dit gebeurt zelfs vandaag de dag nog steeds.
Mijn vrienden zien de collectie graag
Als kind kwamen mijn vrienden graag bij ons thuis omdat ze de collectie in de kelder wilden zien. Ze sprongen allemaal van gat naar gat om te zien welke nieuwe miniatuur ze onlangs had toegevoegd.
Mijn persoonlijke favorieten waren de Spice Girls-poppengekke botten en oude speelkaarten. Ik hield het meest van de nostalgische, degene die ik me herinner toen ik ze samen met mijn moeder kocht.
Hoewel mama ons er nooit van weerhield om naar haar bijzondere vondsten te kijken, zei ze altijd dat we met onze ogen moesten kijken en niet met onze vingers moesten aanraken.
De moeder van Celina Myers verzamelde vijftig jaar lang miniaturen. Met dank aan Celina Myers
Het is nooit bij me opgekomen dat haar verzameling raar was. Eigenlijk dacht ik dat zij dit was echt coole moeder van wie iedereen hield.
Elke zaterdag gingen mijn moeder, oma en ik naar de garage sale om nieuwe aanwinsten te vinden. We noemden onszelf de Drie Musketiers. We scanden alle snuisterijen om te zien wat we leuk vonden, wat we niet hadden en wat er in de vakken van de zetdoos zou passen.
Mama ging ook mee antiekwinkelsen ik zou mijn eigen Happy Meal-items toevoegen.
Het was een familieavontuur.
Dit is verzamelen, niet hamsteren
We hebben nooit iets weggedaan, maar ik zou dit geen hamsteren noemen. Ik zou het verzamelen noemen, omdat ze alles prachtig tentoonstelde en er altijd voor zorgde dat de miniaturen afgestoft waren.
Als ik nadenk over de toekomst van het opruimen van deze ruimte als ze niet meer bij ons is, voel ik me soms geïntimideerd. Maar ze vindt zoveel plezier in haar collectie, en ik zou haar nooit willen vragen wat ze tentoonstelt in te krimpen.
Celina Myers zegt dat haar moeder nog steeds blij is als ze naar haar collectie kijkt. Met dank aan Celina Myers
Ik heb haar verteld dat ik ooit een museum of een ontbijtrestaurant wil openen met haar collectie achter plexiglas. Ik zou het Joanne’s noemen. Iedereen kan er dan van genieten, dat is wat ze wil.
Elke miniatuur is een stukje van mijn moeder dat zoveel voor haar betekent.
Ze vindt nog steeds vreugde in haar collectie
De afgelopen jaren is ze ernstig gehandicapt geraakt, en een van haar grootste vreugden is het precies beschrijven waar en wanneer ze een bepaalde miniatuur heeft gevonden, en het verhaal erachter.
Omdat ze niet gemakkelijk naar garageverkopen en antiekwinkels kan gaan om miniaturen te vinden nu ze in een rolstoel zit, gebruikt ze graag Facebook Marketplace en Craigslist. Ze zal online iets vinden wat ze wil, en papa zal de rolstoel inpakken, en ze gaan de snuisterijen ophalen.
Celina Myers denkt erover om een postbus op te zetten, zodat mensen miniaturen naar haar moeder kunnen sturen. Met dank aan Celina Myers
Nadat ik een video van haar collectie op Instagram had geplaatst, kwamen er 12.000 reacties, en moeder wilde ze allemaal lezen. Ze vond het geweldig.
Ik ben van plan een postbus te openen en vervolgens een YouTube-video te plaatsen waarin ik mensen vraag haar verzamelobjecten te sturen, samen met een briefje waarin het item en het verhaal ervan worden uitgelegd.
Ik weet dat ze urenlang zal zitten kijken naar wat haar wordt gestuurd en zal genieten van de brieven die daarbij horen. Het zal haar opvrolijken, haar zo gelukkig maken.
