Afgelopen juni kwam mijn man terug van een lange surfreis en vroeg me om een scheiding. Ik was verbijsterd. Verward. Diepbedroefd.
Tegen die tijd waren we bijna zeven jaar getrouwd; 15 juni zou onze zevende huwelijksverjaardag zijn geweest. Om het te vieren had ik een kort uitje georganiseerd.
We logeerden in een vijfsterrenhotel in Cascais, een prachtige kust net buiten Lissabon. Ons schema stond boordevol leuke dingen, zoals een helikoptervlucht, luxe massages en lunch bij een Restaurant met Michelin-ster aan het strand.
Alles zat vast en het voelde veel te laat om te annuleren. Dus een paar dagen na het bombshell-verzoek gingen we.
Onze ‘perfecte’ vakantie voelde verwarrend, gespannen en ongemakkelijk
We verbleven in een prachtig hotel direct aan het strand. Alex Campbell
Toen we aan de drie en een half uur begonnen Toen we naar ons hotel reden, bracht ik alle opwindende activiteiten ter sprake die ons te wachten stonden wanneer de stilte ongemakkelijk werd.
Ik had ons afgebeeld jubileum uitje heel anders. Ik dacht dat we in de gelukkige wolk zouden zitten waarin we elkaar wekenlang niet hadden gezien, klaar voor een klein romantisch avontuur.
In plaats daarvan zaten we vast op deze vreemde plek. Ik begreep niet helemaal wat er tussen ons aan de hand was, en hij kon zijn gevoelens niet volledig overbrengen. Hoewel hij een besluit leek te hebben genomen over een splitsing, geloofde ik nog steeds dat we er wel uit konden komen.
Het grootste deel van onze vierdaagse reis probeerde ik te doen alsof alles in orde was, maar ik had natuurlijk het gevoel dat dat niet zo was.
Het gebruikelijke dwaze geklets tussen ons voelde geforceerd aan. Als we na een dag vol activiteiten in een restaurant zaten, praatten we duizelig over de luxe gerechten die ons werden geserveerd, maar toen we na het eten terugliepen naar ons hotel, waren we meestal stil.
Als kers op de taart verraste het hotel ons met een fles champagne en met chocolade bedekte aardbeien op de datum van ons jubileum. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen toen een medewerker deze lekkernijen onze kamer binnen reed.
De connectie tussen ons voelde nog steeds onmiskenbaar – er waren nog steeds de inside jokes die we in de loop der jaren hadden samengesteld, die vertrouwdheid en een gevoel van veiligheid dat ik door de jaren heen als vanzelfsprekend had beschouwd.
We leken allebei door een hele reeks emoties te fietsen, pingpongend tussen het gevoel dat we vreemden waren die zich enorm tot elkaar aangetrokken voelden (vooral na een paar cocktails) en een stel dat worstelde met het feit dat hun relatie verbroken was.
Toen we thuiskwamen, was het duidelijk dat we dat zouden doen neem wat tijd uit elkaar. Hij verhuisde en logeerde bij vrienden, terwijl ik bij ons thuis bleef om voor onze katten te zorgen.
Terugkijkend heb ik er geen spijt van dat ik op reis ben gegaan
Ons diner met een Michelin-ster was heerlijk, ook al was het een beetje ongemakkelijk. Alex Campbell
Een paar maanden na onze vakantie gingen we eindelijk samen zitten en praatten we echt.
Omdat ik meer tijd had gehad om alles te laten bezinken, dacht ik na over onze vakantie in deze turbulente tijd. Ik besefte dat het oké was dat ik me verward voelde midden in een relatiebreuk.
Ik kon erkennen dat, hoewel we lachten en romantische momenten hadden, ik me gedesillusioneerd voelde. Ik voelde me nostalgisch, maar ik merkte ook een kloof tussen ons die me ongelooflijk verdrietig maakte.
Naarmate onze relatie vorderde, was hij zichzelf kwijtgeraakt, en elke keer als ik merkte dat hij zich terugtrok, groef ik niet te diep, omdat ik bang was dat hij me iets zou vertellen dat ik niet wilde horen.
De druk werd groter en dit gebrek aan communicatie leidde tot precies de problemen die we probeerden te vermijden: ik, achtergelaten, en hij, die met al deze emoties moest omgaan in plaats van ervoor weg te rennen.
Deze reis maken was raar en ongemakkelijk; een wanhopige poging om ons te ‘repareren’. Dat gebeurde niet. In plaats daarvan bood het de beperkte ruimte weg van huis die we nodig hadden om geconfronteerd te worden met problemen die we hoogstwaarschijnlijk hadden willen vermijden.
In Cascais wist ik niet waar onze relatie zou eindigen. Nu werken we eraan het afronden van onze scheidingEn geloof het of niet, we staan op goede voet.
Ik ben blij dat we op reis zijn gegaan.
