Bij Carven AW26 kwam er een bepaald soort Parijse vrouw naar voren: beheerst, zelfverzekerd en met een rustige, bestudeerde nonchalance. Er zat in alles een bedoeling. Die duivelse houding, maar dan aangescherpt door de discipline van welke designdirecteur Mark Thomas ‘uniform maatwerk’ genoemd.
Er waren tops en jurken met afgeronde, bijna bolvormige schouders en overjassen met dunne leren riemen, waardoor het silhouet structuur kreeg zonder streng aan te voelen. Jurken en blouses met panelen weerspiegelden die sculpturale rondingen, een knipoog naar de couture uit de jaren vijftig, terwijl origami-achtige rokken en een jurk die als stukjes papier in elkaar waren gezet Thomas lieten zien spelen met constructie.
Elders verzachtte de stemming. Satijnen slipjes, gelaagd onder doorzichtige mesh-slipjes, die soms van één enkele schouder gleden, zorgden voor een ingetogen vleugje boudoir. Een opvallende gesmokte bronzen jurk wiebelde lichtjes bij elke stap. Getextureerde breisels arriveerden met franjes of volants, terwijl overjassen, jurken en sjaals met franjes uit de taal van interieurs – tapijten, gordijnen, dekens – werden gehaald, vertaald in beweging.
Het palet bleef gedempt: bordeauxrood, ijsblauw, marineblauw, gemêleerd grijs, legergroen, bruin, crème, zwart en aubergine. De collectie is gecontroleerd maar niet rigide en balanceert structuur en intimiteit: kleding voor een vrouw die duidelijk ergens naar toe gaat en zich doelgericht kleedt.
Fotografie met dank aan Carven.
