Heeft mijn kinderen grootgebracht in 3 verschillende landen; Beste lessen die ik nog steeds gebruik

Toen ik voor het eerst naar Zwitserland verhuisd uit Australië was ik verbijsterd toen ik vijfjarigen in hoge zichtbaarheidsvesten alleen naar school zag lopen, zonder toezicht van een volwassene.

Toen ik mijn Zwitserse buurvrouw hierover vroeg, haalde ze haar schouders op en zei: “Kinderen kunnen geweldige dingen doen als je ze de kans geeft.”

Ik begon mijn kinderen meer verantwoordelijkheid te geven en liet ze zelfs zonder mij naar het plaatselijke park en de bakkerij lopen. Ik besefte dat ze er klaar voor waren, en ze hielden van de vrijheid.

Ik herinner me dat ik mijn kinderen vroeg op een regenachtige ochtend in Zwitserland afzette op een schoolplein. De lerares stond buiten, met haar regenjas aan, en keek rustig naar de kinderen die in de regen speelden.

In Australië werden regenachtige dagen meestal binnen doorgebracht, maar in Zwitserland gaat het leven onder vrijwel alle weersomstandigheden buiten door.

In eerste instantie keek mijn zoon naar me op, niet zeker of hij mee moest doen. Zijn leraar moedigde hem aan om te spelen, en al snel rende hij rond zoals iedereen.

Dat was het moment waarop ik het veel voorkomende gezegde echt begreep: “Er bestaat niet zoiets als slecht weer, alleen slecht voorbereide mensen.” Zwitserse ouders benaderen moeilijke situaties niet door ongemak te vermijden, maar door hun kinderen erop voor te bereiden.

In Australië, ouderschap per helikopter wordt alom afgekeurd. Toen ik als onderwijzer werkte, kwam ik er al snel achter dat ouders die boven hun kinderen uithingen, niet alleen de onafhankelijkheid beperkten, maar ook het vertrouwen ondermijnden.

Een van de moeilijkste onderdelen van het ouderschap is het leren een stap terug te doen en mijn kinderen risico’s te laten nemen die bij hun leeftijd passen, in het vertrouwen dat ze die aankunnen.

Die opvoedingsles werd versterkt toen mijn 3-jarige dochter een giftige roodrugspin in onze badkamer identificeerde. Ze sloot de deur en informeerde me meteen.

Haar kleuterschool had haar geleerd hoe ze moest herkennen gevaarlijke Australische spinnen en wat te doen als ze deze tegenkomen. Het was geen angstzaaierij, maar overlevingstraining – een herinnering dat we de weg die voor ons ligt niet in de hand hebben, maar dat we onze kinderen wel kunnen voorbereiden om die te bewandelen.

Australiërs zijn van nature ontspannen, maar dat vertaalt zich niet in apathie als het om ouderschap gaat.

We geven veel om onze kinderen, maar we zijn ons er ook van bewust dat zelfs subtiele ouderlijke angsten door hen kunnen worden opgepikt.

Toen mijn zoon 2 jaar oud was, begon hij met zwemlessen. Zijn leraar vroeg me vriendelijk om niet te dicht bij het zwembad te gaan zitten, omdat ze merkte dat hij naar mijn gezicht bleef kijken voordat hij iets nieuws probeerde.

Ze had gelijk. Ik leek nerveus en hij aarzelde zelfs om zijn hoofd onder water te steken.

Ik besefte dat ik mijn reacties moest beheersen als mijn kinderen voor nieuwe uitdagingen stonden, anders zou mijn angst de hunne worden en nieuwsgierigheid veranderen in angst in plaats van vertrouwen.

Jarenlang heb ik vermeden dat mijn kinderen aan wedstrijden meededen, omdat ik niet wilde dat ze zich onder druk gezet zouden voelen om ergens de beste in te zijn.

Echter, na verhuizen naar de Verenigde Statenmijn perspectief verschoof. Door goed te presteren in een competitieve omgeving bouwde ik het zelfvertrouwen van mijn kinderen op, en verliezen hielp bij het opbouwen van veerkracht.

Mijn twee oudere kinderen leerden voor het eerst ijshockey spelen in Zwitserland, maar pas toen we naar de VS verhuisden, werden ze blootgesteld aan concurrentie op een hoger niveau. Ik ben dankbaar voor hun hockeycoaches die hen begeleidden en gaandeweg mijn eigen aannames over competitie ter discussie stelden.

Later kon mijn dochter ons land op internationaal niveau vertegenwoordigen. Wat mij het meest verbaasde was niet de prestatie zelf, maar hoeveel zelfvertrouwen ze kreeg door simpelweg op haar gemak te zijn met concurrentie.