“Ik wilde dat het heel fris aanvoelde”, zei hij Dior‘S Jonathan Andersondie zijn showlocatie ombouwde tot een Parijse parkpromenade, geïnspireerd door Seurat en Monet.
Anderson leek backstage vóór de show ontspannen toen hij uitlegde hoe hij zich had losgemaakt van een erfgoedformule die vastzat aan vergane glorie. In plaats daarvan zette hij zijn eigen fascinatie voor ambacht en fabricage op de voorgrond – waarmee hij een duidelijke weg voorwaarts voor Dior liet zien. “Minder met de zwaarte. Soms word je heel zwaar in de geschiedenis. Ja, het is Dior, en ja, het heeft een gigantisch verleden. Tegelijkertijd moet het zichzelf een beetje loslaten.” Het leverde een spannende collectie op.
Zijn showruimte signaleerde het verlangen om met het verleden te breken en iets nieuws te creëren. Dior is meestal te zien in een grote, doosachtige tent in de Tuilerieën tuinenmaar Anderson tilde het dak eraf om het lentelicht naar binnen te laten stromen en ook een glimp te laten zien van de toppen van de Eiffeltoren, de Obelisk en het Grand Palais.
De ontwerper legde een promenade aan over de beroemde fontein van de tuin (hij is van plan de set opnieuw te gebruiken voor verschillende shows), die vol stond met gestileerde waterlelies. “Ik was geïnteresseerd in het idee van pleziertuinen, van verkleden en van naar een tuin gaan om gezien te worden”, aldus de ontwerper. “Het is best leuk om kleding bij daglicht te zien.” Met deze collectie brak hij in alle opzichten buiten de gebaande paden, oversteeg de introductiefase van zijn ambtstermijn en nam het huis stevig in handen.
Hoewel zijn debuut in september gebaseerd was op updates van archiefstukken – het Bar-jasje, de Delftse en Junon-jurken – maakte deze tweede collectie op een luchtige manier gebruik van archiefreferenties – had de lage opstaande kraag van het grijze peplumjasje zijn wortels in het kleermakerswerk van de heer Dior, een gelaagde geborduurde rok deed denken aan de Junon-bloemblaadjesjurk, terwijl de kleine, met zijde bedekte lingerieknoopjes die de zijnaad van de broek volgden, veel te danken hadden aan Johannes Galliano. Het Bar-jasje in Andersons nieuwe, gekrompen babydoll-formaat was verkrijgbaar in vestversies, gedragen met geschulpte tuturokken waarvan de randen waren uitgelicht met zilveren pailletten.
“Dit voelt aan als waar ik wil dat het ding naartoe gaat. Ik geef het de tijd om het daar te krijgen”, zei de ontwerper die aan elk stuk vakmanschap en handwerk besteedde. Zelfs jeans, gedragen met met zijden jacquard bedekte shearling jasjes, waren geborduurd met bruidstaartlinten, pailletten en kristallen. “Ik ben dol op geborduurd denim. Het is hoog/laag, maar op een goede manier, omdat je een techniek moet gebruiken die complex is, zoals lintwerk, en deze vervolgens moet toepassen op Japans denim”, aldus Anderson. De overvloedige peplums, strikken en franjes hadden echo’s van de modegeschiedenis, maar voelden nooit nostalgisch aan. Anderson zei dat hij niet geïnteresseerd is in retro. ‘Ik denk dat je daartegen in actie wilt komen.’
In plaats daarvan wilde hij het in de realiteit onderbouwen. “Ik vind het heel leuk dat het mode is om als garderobe gedragen te worden. Het is een kledingkast voor dagelijks gebruik,” zei hij. Maar verwar dat niet met iets gewoons. Dit was confectiekleding van het volgende niveau.
Hoogwaardig vervaardigde stukken maken deel uit van Anderson’s strategie om Dior verder naar een hoger niveau te tillen en de ijle reputatie van het couturehuis te benadrukken. Daartoe heeft hij de omvang van zijn atelier verdubbeld. Naast de CEO van Dior Delfine Arnaultzegt hij dat hij “het maakproces van alles probeert te verbeteren.” Hij omschreef het als ‘de hand er weer in steken’.
De ontwerper legde uit dat Dior speciale weefgetouwen had gebouwd om zijden jacquard op een veel bredere breedte te maken, “zodat je een groter motief kunt krijgen.” Hij had een enorm enkel bloemmotief, in een weelderige rok om het lichaam gewikkeld.
Couturetechnieken werden royaal gebruikt. De weelderige ruches die uit de zomen van jurken en onder gekrompen Bar-jassen barsten, zijn gemaakt van lagen en lagen chiffon (“honderden meters stof”, legde de ontwerper uit) die aan de zoom zijn gepareld om gewicht te creëren.
Hij beschreef de schoenen versierd met porseleinen bloemen als “mooi, mooi”, maar de algehele look was vrouwelijk maar niet gespannen. “Ik vind het leuk dat ze ongedaan worden gemaakt”, zei hij over de strikken die van de achterkant van outfits leken te vallen.
Zijn favoriete kledingstuk was een van de meest sombere: een bruine jas van een mix van kasjmier en mohair, waarvan de satijnen sjaalkraag doet denken aan de kamerjas van een man. “Het is mannelijk, seksueel… Het geeft kracht, maar er zit ook iets klassieks in”, zei de ontwerper die beloofde de look opnieuw te bekijken in zijn herencollectie. “Het is normaal”, zei hij over de kruisbestuiving van ideeën en stoffen tussen de twee.
Hij sloot de show af, niet met een jurk, maar met een zwarte versie van zijn favoriete jas (uitgevoerd in shearling, gestreken om op astrakhan te lijken) en voegde eraan toe: “Veel mensen kennen de jurken van Dior, maar hij, voor mij, ik denk dat hij een aantal van de, ik heb dit al vaak gezegd, maar het waren enkele van de beste jassen die door Dior zijn gemaakt. “
In september circuleerde een opmerkelijk beeld van Anderson met tranen in zijn ogen backstage tijdens zijn debuutshow. “Vorig jaar was zo intens”, geeft hij toe over de druk van verwachtingen die met zijn rol gepaard gaat. Het verschil tussen toen en nu? “Ik heb er ontspannen in gezeten”, zegt hij. “Dus ik denk dat ik, op een vreemde manier, naarmate de shows vorderden, ik me wat vrijer voel om te doen wat volgens mij nodig is in het merk.” Hij maakt een sprongetje.
Fotografie door Christina Fragkou.
