In eerste instantie dacht het tweetal dat ze stylingassistenten direct op de set zouden vastleggen, met een vlieg-op-de-muur-aanpak, “maar we beseften al snel dat dit de assistenten in een moeilijke positie zou brengen”, zegt Lola. “Een modeshoot kent een heel duidelijke hiërarchie en daardoor hadden ze niet zichzelf kunnen zijn.” In plaats daarvan maakten ze tijd vrij om deze portretten te laten ontvouwen in een uitgeklede studio-opstelling waar mensen binnen konden komen zoals ze zijn, ongeoefend en bedekt met allerlei spullen uit hun tijd op sets en shoots. De art direction voor elke opname was opzettelijk minimaal, waardoor individuele expressie, outfits en kleinere gebaren een verhaal konden vormen.
Assistenten ging in de eerste plaats over het vastleggen van een openhartige observatie van de dingen die deze onbezongen figuren dagelijks voor de modewereld doen, en het documenteren van het stille vakmanschap dat betrokken is bij styling dat zo vaak verborgen gaat achter de bravoure van de uiteindelijke fotoshoot. Dit komt het beste tot uiting in Lola’s gedetailleerde close-ups van schoenovertrekken, clips aan gereedschapsriemen en liften vol met koffers met kleding. “Voor ons allebei, maar vooral voor Virginie, gaat het erom de focus te verleggen naar wat er om je heen is, wat echt dichtbij is”, zegt Lola. “We zijn er zo aan gewend om elk project en elke shoot door te nemen. Het was behoorlijk bevrijdend om onszelf wat tijd en ruimte te geven om de mensen om ons heen te observeren en bewonderen”, vertelt ze.
Bij het samenbrengen van alle portretten van Lola in een boek, nam het paar bewust minimale beslissingen rond het ontwerp. Omdat ze het fotoboek eerder als een galerie dan als een designobject beschouwde, wilde Virginie dat er geen ‘grafische prestaties’ zouden zijn. Daarom was hun benadering van de vorm van de publicatie eenvoudig en ingetogen, geïnspireerd door traditionele Japanse boeken waar ‘helderheid en rust de beelden voor zichzelf laten spreken’, zegt Virginie.
Voor de stylist was een belangrijk onderdeel van het proces het nadenken over hoe de volgorde van het boek betekenis kon creëren door middel van ritme, “waardoor beelden de kijker konden laten echoën, contrasteren of vertragen”. Het allerbelangrijkste was dat Virginie en Lola elk portret voldoende gewicht en ruimte wilden geven op de boekenpagina’s: “De assistenten van de stylist vervullen zoveel verschillende rollen: je moet creatief zijn, je moet sluw zijn en je moet in één keer een producer zijn”, besluit Lola. “Ik heb veel bewondering voor ze, ik ben blij dat we dat in het boek hebben kunnen laten zien.”
