Bij Cowgirl AW26 was de instructie: “Hou stevig vast, laat lichtjes los.” In de praktijk betekende dat een bruid die naar buiten stampte in een dramatisch zijwaarts ovaal van een jurk – meer een afwijkende sculptuur dan een zoetsappige fantasie – op gogo-pumps en met daarbovenop een keurig pillendoosje. Huwelijk, maar maak het enigszins losgeslagen.
Wat volgde was een parade van opgepompte geometrie. Vierkante topjes staken uit het lichaam met kleine armspleten, driehoekige bh’s zweefden als waarschuwingsborden, rechthoekige jurken marcheerden voorbij met de subtiliteit van een verhuisdoos. Zijde en leer behielden hun vorm, melton-peacoats werden boxy en stomp, harige schouders overdreven alles nog verder. Zelfs de kolossale stolpen voelden cartoonachtig geproportioneerd aan. Het was strikt in zwart-wit, en toen opeens niet meer – schokken van elektrisch roze, zuurgeel en een flits van markeerstiftgroen – inclusief een merkin, of verfbeurt, moeilijk te zien maar onmogelijk te negeren.
Overal zat huid. Onderbroek uit, strings laag, ritsen open over heupen en borsten. Sexy, ja, maar met een knipoog: glamourrock in plaats van bombshell.
De maskers, voorzien van pailletten en vastgebonden met babyroze strikjes, deden onmiddellijk aan Jason Voorhees denken, vooral tegen de krijtwit geschilderde gezichten. De ene look combineerde een tutu met riem met gogolaarzen, de andere een vierkante top met veren en nauwelijks ondergoed, waarbij elk model een klein vintage portemonneetje vasthield alsof het van onschatbare waarde was.
Vaquera gedijt op de plek tussen glans en chaos. AW26 voelde overdreven, speels en bewust verwrongen aan – een garderobe die zichzelf niet al te serieus neemt, maar het absoluut meent.
Fotografie met dank aan Vaquera.
