Eén ding dat elke expat je graag over de VAE vertelt, is hoe veilig het is. Het is bijna een reflex. We zeggen het tegen bezoekende vrienden. We zeggen het tegen familie thuis die zich zorgen maakt over de regio. Wij zeggen het omdat het waar is.
Zaterdag zat ik in de hangmat op ons terras te lezen toen ik twee gedempte knallen hoorde. Mijn familie en ik wonen er tussenin De internationale luchthaven van Abu Dhabi en het Formule 1-circuit, dus harde geluiden maken deel uit van het ritme van onze dagen, en er was een bericht van een vriend thuis nodig om me naar het nieuws te laten kijken. Dat waren de eerste raketten die ik ooit heb gehoord.
Niet lang daarna liet mijn telefoon een oorverdovend overheidsalarm horen: een persoonlijke sirene, in het Arabisch en Engels, die waarschuwde voor een mogelijke raketdreiging en de bewoners opdroeg onmiddellijk onderdak te zoeken.
Wij wonen hier al vier jaar. Ik ben opgegroeid in Groot-Brittannië met de gebruikelijke afkorting over deze regio, maar het leven hier heeft dat nooit geëvenaard. Dat is deels de reden waarom dit zo surrealistisch aanvoelt.
Sinds 28 februari zegt het Ministerie van Defensie van de VAE dat er meer dan honderd ballistische raketten en honderden drones zijn gedetecteerd, waarvan de overgrote meerderheid vóór de impact is onderschept. Het is serieus en niemand hier beweert het tegendeel.
De kloof tussen sociale media en het dagelijks leven
Maar serieus betekent niet automatisch chaotisch. Blader door sociale media en je zou kunnen aannemen dat de VAE een oorlogsgebied is. Video’s uit Bahrein circuleren alsof ze hier zijn gefilmd. Berichten voorspellen het einde van Toerisme in Dubai.
In een poging enige afstand tussen ons en het militaire doelwit te creëren, brachten mijn familie en ik de eerste dag in het park door, liggend in het gras, af en toe opkijkend naar kleine witte rookwolkjes tegen een wolkenloze hemel. Het was vreemd vredig om de plek voor onszelf te hebben, de kinderen renden los en de Ramadan vertraagde het dagritme al.
Sindsdien zie ik dat de wegen rustiger zijn dan normaal, dat bedrijven open zijn maar griezelig stil. Joggers en fietsers passeren nog steeds langs het kanaal, terwijl er af en toe een paddleboarder voorbij dobbert. Winkels lijken drukker, maar er zijn geen tekenen van hamsteren. Bezorgers zijn er nog niet, maar het plaatsen van een bestelling doet mij twijfelen.
WhatsApp-groepen waren in het begin constant: video’s werden gedeeld, vragen gesteld en beantwoord, en vrienden checkten in. Er zijn nachtwaarschuwingen geweest, een luide sirene die als waarschuwing dient, en een andere voor geruststelling. Het is moeilijk om te ontspannen als het ‘helemaal helder’ precies hetzelfde klinkt. Toch zijn mensen standvastig.
Het echtpaar heeft hun twee kinderen met veel plezier grootgebracht in Abu Dhabi en pendelt regelmatig naar Dubai. Geleverd door Bo Jablonski
Een subtiele déjà vu uit de Covid-jaren
Mijn man en ik zijn voorzichtig geweest met wat we de kinderen vertellen. De jongste krijgt geruststelling; de oudste krijgt context. We lieten onze 11-jarige zoon zien waar Iran staat op een kaartwaar de VS zijn, en waar de Amerikaanse bases ertussenin zitten. We willen dat hij begrijpt dat militaire locaties, en niet wijken, de doelwitten lijken te zijn die hebben geholpen.
Maar zijn dagelijks leven is niet echt veranderd. Hij ziet geen geweld of paniek. Hij smeekt nog steeds om filmtijd en maakt nog steeds ruzie met zijn zus.
De school is voorlopig online, en bij de ochtendoproepen is er weer die bekende chaos van het vroege Covid-19-tijdperk: kinderen in volledig uniform, die inloggen vanaf de keukentafel in plaats van vanaf de klaslokalen.
Het gezin bracht de eerste dag buiten door en keek omhoog naar kleine witte rookwolkjes. Geleverd door Bo Jablonsk
Zes jaar geleden, tijdens de pandemie, waren we in Groot-Brittannië met een groene tuin en een vijfjarige jongen die Zoom nauwelijks verstond. Nu zijn we in Abu Dhabi, met uitzicht op het water, en onze dochter, een Covid-baby van nu vijf. De setting is totaal veranderd, maar er is iets vreemds nostalgisch aan de routine.
Ik ben journalist en mijn bijeenkomsten in Dubai – een uur rijden naar het noorden – zijn een nieuwe maatstaf voor de stemming geworden. Eén contact gaat graag verder, één annuleert en een ander vertelt me dat ze een nieuwe afspraak zullen maken als de zaken nog steeds goed gaan, “boem boem.” De toon varieert – voorzichtig, pragmatisch, soms een beetje droog – maar voelt representatiever aan voor de sfeer hier dan de apocalyptische berichten online.
De vraag die mensen stellen is niet óf de zaken weer normaal zullen worden, maar wanneer.
De VAE hebben de reputatie zich snel aan te passen en ermee door te gaan. Wat mensen ook denken van hoe het zich aandient, het dagelijkse leven hier is gebouwd op systemen die blijven draaien, zelfs als plannen veranderen.
Toch betekent dat niet dat het normaal voelt. We zijn dit soort spanningen niet gewend, en dat zegt op zich al iets over hoe beschermd we doorgaans zijn.
De waarschuwingen klinken vanavond misschien opnieuw, maar de normaliteit zal terugkeren.
