Als de meest ambitieuze open oproep voor beelden tot nu toe (9.500 artiesten uit 149 landen in totaal) iets laat zien, dan is het wel dat het landschap veranderd is. “Het auteurschap van vrouwen is zichtbaarder, zelfverzekerder en mondiaal verbondener dan tien jaar geleden. En toch blijven er structurele ongelijkheden bestaan”, vertelt Alessia. De definitieve line-up van het festival, bestaande uit 45 kunstenaars wier werk nu in Milaan te zien is, laat deze verschuiving zien. Met op lenzen gebaseerde beoefenaars als Delali Ayivi, Bettina Pittaluga, Myriam Boulos, Clara Belleville, Vera van Dam, Silvana Trevale, Kristina Podobed, Carla Rossi, Elsa Hammarén en nog veel meer in de showcase, brengt de selectie van fotografie en film iets anders over dan alleen een ‘omkering’ van een dominante visie; het getuigt van “een sterk gevoel van zelfbepaalde visie”, zegt Alessia.
De show is net zo divers qua stijl als qua onderwerp. De rode draad die dit jaar voor Alessia ontstond door de samensmelting van al het visuele werk was niet per se een trend, noch een unieke esthetiek, maar eerder “een pluraliteit van perspectieven gevormd door verschillende culturele, politieke en persoonlijke realiteiten”. Van afbeeldingen uit de serie van Alice Poyzer Andere vreugden waar ze haar identiteit als autistische vrouw onderzoekt (via de wereld van speciale interesses en de euforie die hen omringt), naar het fotoverhaal van Youn Jun Kim Het goddelijke lichaam, waarin de reis van een goede vriendin naar het moederschap wordt vastgelegd, iets dat wereldwijd in de inzendingen voorkomt, was “een gevoel van auteurschap dat intern gegrond voelt”, zegt Alessia.
“Er is een merkbare verschuiving richting innerlijkheid. De camera is een hulpmiddel geworden voor het onderzoeken van emotionele landschappen, privéruimtes en belichaamde kennis. Tegelijkertijd staat het persoonlijke niet los van het politieke. Intimiteit heeft vaak een structureel gewicht. Verhalen over familie, identiteit, seksualiteit, migratie of conflicten worden van binnenuit verteld, in plaats van vanaf een afstand te worden waargenomen”, zegt ze.
Volgens de regisseur heeft deze draad van introspectie het werk verder op experimentele gronden gebracht. Deze kunstenaars doen minder hun best om er visueel bij te passen en meer om de complexiteit en diversiteit van hun ervaringen te omarmen: “Vrouwen vragen niet langer om opnieuw gedefinieerd te worden. Ze definiëren zichzelf op hun eigen voorwaarden”, zegt Alessia.
