Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Voor acteurs is optreden in Star Trek vaak een tweesnijdend zwaard. Aan de ene kant krijgen ze snel een legioen nieuwe fans, en kunnen ze een leven lang verschijnen op nerdconventies vol hongerige handtekeningzoekers. Aan de andere kant hebben ze misschien die congresoptredens nodig als ze onvermijdelijk worden getypeerd als hun beroemde sciencefictionpersonage.
Maar zo nu en dan breken Star Trek-acteurs zich los van hun beroemde franchise en laten ze ons zien wat ze kunnen doen in totaal verschillende genres. Een mooi voorbeeld hiervan is Groene Kamer (2015), een diepgewortelde horrorfilm met ervaren spacers Patrick Steward en Anton Yelchin. Als je wilt zien wat er gebeurt als deze twee hun acteerfasers op ‘verbluffend’ zetten, hoef je alleen maar de macabere waanzin voor jezelf te streamen op Netflix.
Wanneer horror punk wordt
Het uitgangspunt van Groene Kamer is dat nadat het optreden van een punkband is afgelast, een radiopresentator een alternatieve locatie voor hen zoekt met één grote vangst: het is een neo-nazi-bar. Nadat ze hebben gespeeld, ontdekt de band een lijk in de titulaire groene kamer, en dat is het moment waarop alles naar de hel gaat. Zomaar raakt een groep reizende muzikanten die alleen maar naam willen maken, verwikkeld in een gevecht voor hun leven tegen onverschrokken vijanden die niet willen stoppen voordat ze twee meter de grond in zitten.
Groene Kamer heeft een paar verrassende namen in de cast, waaronder Imogen Poots (vooral bekend van 28 weken later) en Alia Shawkat (vooral bekend van Gearresteerde ontwikkeling). Maar als het om jonge hoofdrolspelers gaat, is er niemand in deze film die het zo goed doet als Anton Yelchin (vooral bekend van de film uit 2009). StarTrek), die deze punkrockfilm zijn kloppend hart helpt geven. Ondertussen heeft Patrick Stewart (vooral bekend van Star Trek: De volgende generatie) doet zijn best om dat hart eruit te rukken en levert een absoluut huiveringwekkende prestatie als de ultieme Big Bad van de film.
Van Box Office Bomb tot kritische lieveling
Helaas, Groene Kamer was een kassucces toen het voor het eerst uitkwam en verdiende slechts $ 3,8 miljoen tegen een budget van $ 5 miljoen. Door het studiogeld op deze manier te verliezen, zorgden we ervoor dat we nooit een goed vervolg zouden krijgen, wat jammer is omdat dit een van de meest verontrustend effectieve horrorfilms van de moderne tijd is. Gelukkig werd de film uiteindelijk een culthit, en het groeiende aantal fans sloot zich al snel aan bij het legioen critici die al hadden nagesynchroniseerd Groene Kamer een modern meesterwerk.
Wanneer Groene Kamer uitkwam, overtuigde het al snel professionele recensenten met zijn elektrische intensiteit en charismatische uitvoeringen. Op Rotte Tomatenhad het een beoordeling van 90 procent, waarbij critici de film prezen vanwege de intelligente uitvoering van een briljant genrescript. Ze spraken ook lovend over Star Trek-veteranen Patrick Stewart en Anton Yelchin, wier enorme talenten de generatiekloof helpen benadrukken die de kern vormt van het verrassend scherpe commentaar van deze film op het kruispunt van punkmuziek en Neonazi-geweld.
Deze film is non-stop spanning
Een deel van de reden waarom deze film werkt, is dat hij je in een constante staat van spanning achterlaat, die alleen wordt onderbroken door gruwelijke daden van bruut geweld. Dit is geen horrorfilm waarin de personages zich vermaken totdat ze één voor één worden uitgekozen door een anonieme moordenaar. In plaats van, Groene Kamer houdt de hoofdpersoon op het puntje van zijn stoel, en wij zijn daar samen met hen; als de hamer eindelijk valt, laat je de adem ontsnappen waarvan je niet wist dat je die inhield, al was het maar zodat je dat eindelijk kunt doen schreeuw.
Bovendien is het geweld van Groene Kamer is zoveel impactvoller omdat alles korrelig en nuchter is. Dit is geen film vol gestileerde actie, grappige oneliners of helden met lantaarnkaken die de dag redden; het is eerder een film waarin onze gebrekkige helden voortdurend fouten maken, wat des te gruwelijker is omdat iedereen in deze film slechts één fout verwijderd is van de dood. Wanneer (niet als) de dood voor je favoriete personages komt, is dat in de vorm van ongepolijst geweld dat je zeker ernstige nachtmerries zal bezorgen.
Schreeuw mij op, Scotty!
In het middelpunt van deze nachtmerries zal Sir Patrick Stewart staan, die op verrukkelijke wijze tegen het type is gekant als een Neonazi-leider die nooit een probleem is tegengekomen dat hij niet met moord kon oplossen. Zijn optreden is elektrisch en hij trekt je aandacht elk moment dat hij in beeld is. Dat is natuurlijk het geniale van zijn casting: voor het publiek dat hem gewend was te zien als de geniale kapitein Picard, is het wonderbaarlijk pervers om zijn indrukwekkende aanwezigheid te zien en zijn zelfverzekerde bariton te horen voortkomen uit een personage dat puur het vleesgeworden kwaad is.
Bent u het daarmee eens? Groene Kamer is een van de meest angstaanjagende verhalen van de moderne tijd, of vertel je deze nazi-punkfilm liever dat hij op moet? De enige manier om daar achter te komen is door de afstandsbediening te pakken (deze bevindt zich in de groene kamer, naast de snacks) en deze zelf te streamen op Netflix. Daarna leer je misschien eindelijk een les die horrorfilms ons sindsdien proberen te leren Het bloedbad van de kettingzaag in Texas: er is niets enger in Amerika dan de verschrikkingen die je in een klein stadje aantreft!
