Op een rode loper in Milaan, Bottega Veneta geënsceneerd Louise Trotter’s tweede uitje – en het voelde zeker.
Trotter verdubbelde de huiscodes, vooral het Intrecciato-weefsel, dat dit jaar zijn 50e verjaardag viert. Het beklom leren jassen, omwikkelde kragen en onderbroken geplooide lichamen. Een uitzonderlijke jumpsuit van zwart zijdesatijn en leer, verschoven van strakke plooien naar geweven panelen; een lange zwarte jas deed hetzelfde, waarbij de scherp geplooide torso schijnbaar oploste in een geweven kraag. Het vakmanschap was meedogenloos: één handgeweven leren cape alleen al zou 4.000 uur hebben geklokt.
De opening verliep gecontroleerd en gestructureerd. Een grotendeels zwart palet werd gesneden met vleugjes kobalt, kameel, botergeel en een dicht bloedrood. Het maatwerk had een sobere maar wulpse balans: afgeronde schouders, een subtiele zandloper, een semi-skinny broek voor jongens met dunne breisels over overhemden heen, waarvan één kraag half uitsteekt. Asymmetrische midi’s waren afwijkend; geborstelde mohairbreisels – waaronder een rode tankjurk met V-hals – hadden echt gewicht.
Irina ShaykZijn look destilleerde het perfect: een grijze wollen jas tot halverwege de kuit met overdreven afgeronde schouders en een diepe, gebeeldhouwde revers die bijna tot aan het borstbeen reikte. De lijn versmalde netjes door de taille voordat hij recht viel, de zakken waren iets laag en wijd geplaatst om de proporties te scheeftrekken.
Toen veranderden de zaken. Nepbont en gevederde stoffen stroomden naar binnen – ruig luipaard, tijgergestreept geel en wit, ijswitte jurken die bloeiden met wat kleine zwarte bloemetjes hadden kunnen zijn. Een glinsterende bloedrode twinset aan Mariacarla Boscano zette het drama op scherp.
Toen kwam de glasvezel. Trotter en de ambachtslieden hebben geëxperimenteerd met gerecyclede strengen, en dit seizoen hebben ze nog een stap verder gegaan: harige mollige jassen en boxy jassen in glanzend zwart en elektrisch kobalt die er van binnenuit bijna verlicht uitzagen. Het oppervlak had een vreemde, glanzende halo – niet echt bont, niet helemaal plastic – en bewoog met een huivering en slis die opzettelijk theatraal aanvoelde. Een zalmroze versie verzachtte het effect; een zwarte jurk met korte mouwen gecombineerd met een zwierige rode hoed zorgde ervoor dat het bijna Studio 54 voelde.
Er waren ook verwijzingen naar de housegeschiedenis: de Lauren-tas, die beroemd werd gedragen door Lauren Hutton in Amerikaanse gigolo – naast witte overhemden en smokings met enkele revers.
Het begon gecontroleerd, bijna hevig. Het eindigde met glans, pluisjes en stuiteren. Brutalisme, verzacht – en vervolgens opgedoken.
Fotografie met dank aan Bottega Veneta.
