Er is de laatste tijd sprake van een verontrustende trend: het publiek gaat niet langer massaal naar de bioscoop om originele films uit het middensegment en thrillers voor volwassenen te zien. Daarom vragen mensen zich misschien af waar alle filmmakers die zich in dit soort films hebben gespecialiseerd, zijn gebleven. Het antwoord is “op streaming” is, hoewel technisch correct, niet helemaal adequaat, vooral niet in het geval van originele streamingfuncties die niet of niet goed op de markt worden gebracht. De waarheid is dat de meeste streamingdiensten zich op een goudmijn bevinden van onbezongen, onderbelichte edelstenen, films die nauwelijks een dipje in de cultuur maken omdat ze niet de kans krijgen. In plaats daarvan zitten ze in de dienst, in de hoop op een moment waarop iemand, wie dan ook, hen willekeurig zou kunnen uitkiezen om naar te kijken, op basis van weinig meer dan een gephotoshopte afbeelding van de hoofdrolspelers en een onopvallende titel.
Dat is precies het geval met “The Lost Bus”, dat op 19 september vorig jaar op Apple TV werd uitgebracht. Ondanks dat Matthew McConaughey en America Ferrera de hoofdrollen speelden en mede werd geschreven en geregisseerd door Paul Greengrass, kwam en ging de film in de herfst van 2025. Er bleef een klein maar ongelukkig vleugje discours achter, omdat mensen op sociale media een eenvoudige, beperkende beschrijving van de film zagen die de weergave van de natuurbrand in Paradise, Californië in 2018 gelijkstelde met “Speed” nadat de film in première ging op TIFF. Eerlijk gezegd waren sommige mensen er nog steeds van aan het bijkomen de laatste, verwoestende golf van bosbranden in Zuid-Californië in januari 2025en waren waarschijnlijk niet van plan om zo snel op het onderwerp terug te komen. Dat gezegd hebbende, de film van Greengrass is zoveel meer dan een ‘Speed’-riff. Het is een intense, nuchtere, doordachte thriller en een van de beste films op Apple TV tot nu toe.
The Lost Bus bewijst de bekwaamheid van Paul Greengrass als filmmaker
Zoals de meeste klassieke thrillers voor volwassenen is het basisplot en de structuur van “The Lost Bus” eenvoudig. Kevin McKay (Matthew McConaughey), een schoolbuschauffeur in Paradise, CA die voor zijn gezin probeert te zorgen terwijl hij rondkomt met zijn baan, bevindt zich in de buurt van een basisschool die evacuatievoertuigen nodig heeft zodra een bosbrand tot leven komt en burgers wordt verteld dat ze moeten evacueren. Kevin haalt onderwijzeres Mary Ludwig (America Ferrera) en 22 kinderen op en wordt al snel geconfronteerd met een groot aantal natuurlijke en door de mens veroorzaakte obstakels op een lange, aangrijpende reis naar veiligheid. Hoewel de film zeker een handvol spannende decorstukken bevat die misschien niet zouden misstaan in een frivolere actiefilm, brengt Paul Greengrass zo’n beheersing van de toon in de film, waardoor deze vermakelijk kan zijn zonder ooit het gevoel te hebben dat het incident licht wordt gemaakt.
Dat is een kwaliteit waarin Greengrass zich heeft gespecialiseerd zijn hele carrière. Hij bracht een soortgelijke tederheid naar films als ‘Bloody Sunday’ en ‘United 93’, waarbij hij hun wortels in echte mensen en gebeurtenissen begreep. Hij gaf ook zijn meer luchtige speelfilms, zoals “The Bourne Supremacy” en “Green Zone”, wat extra diepte en realisme dankzij zijn kenmerkende stijl. Deze auteuristische benadering maakt zijn werk opmerkelijk consistent. Zijn eerdere film voor ‘The Lost Bus’, ‘News of the World’ uit 2020”, houdt een 88% Fresh-beoordeling op Rotten Tomatoes; “De Verloren Bus” heeft exact dezelfde totale Tomatometer-beoordeling. Als je een fan bent van Greengrass of zelfs maar één van zijn films, moet je ‘The Lost Bus’ eens kijken.
The Lost Bus doet denken aan verschillende klassieke thrillers voor volwassenen
Naast dat ‘The Lost Bus’ door en door een Paul Greengrass-film is (de camera is, net als de stijl van Greengrass, opmerkelijk ongebonden), voelt de film ook verwant aan andere klassieke thrillers voor volwassenen. Een vergelijking met “Speed” van Jan De Bont is meer een afkorting dan wat dan ook, aangezien het merendeel van beide films zich afspeelt terwijl de hoofdrolspelers vastzitten in een bus die in gevaar verkeert. Een passendere vergelijking zou een rampenfilm zijn in de trant van ‘The Poseidon Adventure’ of ‘Last Breath’ (nog een jammerlijk ondergewaardeerde film uit 2025). Er zit een ervaringsaspect in de film dat lijkt op Sam Mendes’ ‘1917’, waarbij Greengrass en zijn cameraman Pål Ulvik Rokseth de kijker zoveel mogelijk het gevoel geven dat ze bij de personages zijn. Er is ook het element van de wankele geestelijke gezondheid van degenen in de met uitsterven bedreigde bus, en dat element, gecombineerd met het altijd aanwezige en doordringende gevoel van levensgevaar dat hen omringt, doet denken aan Henri-Georges Clouzots ‘The Wages of Fear’ uit 1953, evenals aan William Friedkins box office-flop, maar cultfavoriete remake ‘Sorcerer’ uit 1977.
Met een afkomst en een toon als deze was er uiteraard hoop op enige erkenning voor de film, en het feit dat deze verloren ging in de chaos van zo’n druk en indrukwekkend filmjaar is een ongelukkige timing. Er is ook het element dat ‘The Lost Bus’ niet het beste type film is voor gemiddelde streamingkijkers – hoe goed of hoe slecht het ook is, streaming wordt nog steeds grotendeels gezien als een bron van licht entertainment, iets voor comfort, meer dan het publiek dat een gokje waagt op vleziger, zwaarder materiaal. Als je echter Apple TV hebt en zin hebt in een vakkundig gemaakte, zenuwslopende thriller voor volwassenen, dan is ‘The Lost Bus’ onmiskenbaar de beste keuze.
