Ik ben een logopedisteen ik geef kinderen en volwassenen al tien jaar communicatieve vaardigheden.
Ik steun kinderen die stotteren of slissen, evenals studenten met autisme die als ‘non-verbaal’ worden beschouwd – of een beperkt gebruik van hun woorden tonen. Ik heb ook gewerkt met tieners en volwassenen die een beroerte of traumatisch hersenletsel hadden. Soms zorgen deze ervaringen ervoor dat we het vermogen verliezen om taal te begrijpen of uit te drukken.
Door de jaren heen heb ik één eenvoudige strategie voor mijn persoonlijke leven aangenomen. Het werkt voor alle leeftijdsgroepen als ik aan het werk ben, en het heeft me geholpen honderden ruzies te vermijden ongewenste gesprekken.
Het gaat allemaal om het bewust pauzeren.
Gebruik pauzes strategisch
In klinische logopediegebruiken we strategische pauzes tijdens een sessie met een cliënt. Dit is vergelijkbaar met rusten tussen fysiotherapie-oefeningen. Wanneer we mensen leren hoe ze hun spraakklanken moeten gebruiken (zoals woorden zeggen die eindigen op een “s” zonder te slissen) of hen helpen hun woordenschat te vergroten, is het nuttig om de geest tussen de sets door te laten rusten.
Ik werk vaak met familieleden van patiënten die moeite hebben met het vinden van woorden diagnoses zoals afasie of taalstoornissen bij kinderen. Ik coach gezinnen om te pauzeren tijdens een gesprek, waardoor hun dierbare wat extra tijd krijgt om hun woorden te vinden. Deze pauzes kunnen ‘ongevuld’ (stil) of ‘gevuld’ zijn met bijvoorbeeld het woord ‘eh’ of een fysieke actie (zoals je neus aanraken of zelfs dansen).
Als je erover nadenkt, gebruiken we pauzes altijd strategisch in reguliere sociale gesprekken. We pauzeren vaak in stilte of voeren een fysieke actie uit, zoals tikken of diep ademhalen.
Ik gebruik deze pauzes ook in mijn persoonlijke leven
Ik heb de therapeutische pauze persoonlijk aangepast voor informeel gebruik: wat ik de ‘leuke, gevulde pauze’ noem, past in bijna elke denkbare situatie.
In mijn persoonlijke leven gebruik ik ‘gevuld’ anders dan wanneer ik mijn SLP-hoed draag. Vul bijvoorbeeld je mond met een snack, kauwgom of een lolly om te voorkomen dat je reageert voordat je er klaar voor bent. Hierdoor kun je blijven zitten bij wat de ander heeft gezegd, of hem de tijd geven om metaforisch te verwerken wat je wilt dat hij of zij hoort.
Mijn leuke, gevulde pauze helpt mij het meest bij het ouderschap. Ik heb drie kinderen die in de dubbele cijfers staan. Wanneer mijn dochter een wild preteen-drama vertelt of mijn zoon me uit het niets om een superdure videogame smeekt, heeft de focus op de kauwgom die ik voortdurend kauw, me ervan weerhouden mijn reflexmatige reacties te externaliseren, en daar zijn we allemaal beter van.
De truc is om een klein deel van je aandacht te richten op de beweging van je kaak en tong, de smaak van kauwgom, lolly of munt, en hoe deze door je mond beweegt. Als je aandacht op deze kleine sensaties is gericht, geeft dit je geest – en communicatiepartner – een pauze. Met mijn kinderen kan ik verschillende opvoedingsstrategieën doordenken zodra ik mezelf meer ruimte heb gegeven tussen wat ze zeiden en mijn eigen reactie.
Dit is ook geweldig op het werk, vooral als ik weet dat ik op het punt sta een lastige vergadering binnen te gaan waarin ik de grote gevoelens van anderen wil eren en er tegelijkertijd voor wil zorgen dat ik bedachtzaam reageer. Als ik onderweg ben, heb ik lolly’s en pepermuntjes bij de hand om me eraan te herinneren dat ik langzamer moet rijden en even moet wachten voordat ik reageer.
Ik suggereer niet dat je voortdurend tussendoortjes moet eten, voortdurend storende pauzes moet nemen of pauzes als excuus moet gebruiken om een moeilijk gesprek te vermijden. Wat mij betreft helpt het bezig zijn met mijn mond om aanwezig te blijven en te ontspannen als er iets verrassends, raars of uitdagends ter sprake komt in een gesprek.
Of pauzeren nu je geest ontspant of je denken versterkt, het is een leuke, gemakkelijke strategie die je bijna overal in je leven kunt proberen, zolang je het maar met aandacht doet.
