Wat maakt een sciencefictionfilm tot een sciencefictionfilm? Is het een film die zich in de toekomst afspeelt? Een film waarin technologie is verwerkt die niet bestaat? Een film waarin onmogelijke dingen gebeuren? Normaal gesproken is sci-fi een ‘weet het als je het ziet’-genre, maar niet altijd. Neem bijvoorbeeld In een oogwenkde nieuwste film van oud animatieregisseur Andreas Stanton. Met behulp van een unieke structuur vertelt het drie verschillende verhalen die allemaal samenkomen in één boodschap. Is het sciencefiction? De betere vraag is: maakt het echt uit?
De drie delen van deze film bestrijken duizenden jaren. Eerst ontmoeten we een familie Neanderthalers, die proberen te overleven in een grot terwijl ze nog steeds tijd vinden voor liefde, verlies en kunst. Dan ontmoeten we in 2025 Claire (Rashida Jones) en Greg (Daveed Diggs), twee afgestudeerde studenten die op het slechtst mogelijke moment een situatieschip in veel meer veranderen, maar er toch in slagen het te laten werken. Eindelijk, in een verre toekomst, is piloot Coakley (Kate McKinnon) op een eeuwenlange reis naar een nieuwe wereld, alleen vergezeld door een AI-assistent met wie ze een Wilson-the-Volleyball-achtige relatie opbouwt.
De relatie tussen twee academici leidt tot de toekomst van de mensheid zoals wij die kennen In een oogwenk
Zoeklichtfoto’s
Het is een delicate dans die van verhaallijn naar verhaallijn springt, maar geen van hen voelt als het ‘hoofdverhaal’. Hoe wordt dit bereikt? Volgens schrijver Colby Day heel voorzichtig. “Ik wist dat ik een verhaal wilde dat een beetje aanvoelde als een cirkelverhaal, zodat we bij het begin konden beginnen en door het verleden, het heden en de toekomst konden gaan en een manier konden vinden om verbinding te maken”, vertelt hij. Omgekeerd. “Ik legde 500 notitiekaarten op een tafel met drie verschillende kleuren en begon ze samen te voegen en te proberen erachter te komen: vertellen deze een verhaal? Voelen deze verbonden aan? Ik denk dat het net een beeldhouwkunst is. Je hebt een groot blok marmer en je probeert daar langzaam iets in te vinden.”
Het resulterende verhaal is een kronkelende verhaallijn, maar het verhaal waarmee het publiek zich het meest waarschijnlijk zal identificeren is dat van Claire en Greg, puur omdat het het enige is dat zich in dit tijdperk afspeelt. “Wij zijn het minst sciencefiction aan deze film!” Rashida Jones, op sciencefiction veteraanvertelt Omgekeerd. “(Maar) ongeacht waar we ons in de tijd bevinden, heb je te maken met mensen die bijna te maken hebben met de meest fundamentele dingen van leven, verliefd zijn, in leven blijven, uitzoeken waar je woont, met wie je samenwoont. Wil je een kind krijgen? Wat wil dat kind met zijn leven doen? Wat zijn de grootste obstakels bij het leven en het beschermen van je kind? De basis van de film was dus allemaal hetzelfde. ”
Maar de verbinding tussen deze plots gaat verder dan alleen de thema’s. Claire is een antropologieonderzoeker en bestudeert momenteel een skelet uit het Neanderthaler-tijdperk, en hoewel haar verhaal met Greg in het heden begint, eindigt het daar niet; sterker nog, hun relatie wordt een van de meest cruciale voor de toekomst van de mensheid.
Neandrethals nemen een derde van de speelduur van deze film in beslag, maar uiteindelijk komt alles samen.
Zoeklichtfoto’s
Dit is het soort film dat mensen ‘gezond’ noemen, maar de onwankelbare ernst is het geschenk ervan. “De echte wetenschap is eigenlijk deze alchemie van liefde voor de mensheid”, vertelt Daveed Diggs Omgekeerd. “Het doet het hele, hele Andrew Stanton-effect: je laten denken dat het om één ding gaat en je dan realiseren dat het zo ongeveer alles is wat het betekent om mens te zijn.” Het is een warme knuffel van een verhaal, in evenwicht gehouden door momenten van allegorie en knipperende momenten van wereldopbouw.
Dus of het nu een sciencefictionfilm is of niet, doet er niet zoveel toe. Het is een goede film met enkele sci-fi instellingen. “Ik beschouwde het als een humanistische film”, vertelt regisseur Andrew Stanton Omgekeerd. “De drijfveer is de menselijke natuur en hoe deze nooit verandert, en dat zorgt ervoor dat we altijd hetzelfde zijn in tijd en ruimte.” Hij pauzeert even. ‘Maar ik denk dat het gewoon sciencefiction klinkt, nietwaar?’
