INHOUD:klasse = “sans”>
Hoeveel is er gaandeweg veranderd bij een project dat al vijf of zes jaar in de maak is, en hoe blijf je gemotiveerd?klasse = “sans”>
SM:
Luke, Johannes en Chris Lawson (met wie ik een studio deel en die aan een boek voor Schengen werkt), zonder hen had ik het niet kunnen doen, dat is wat mij motiveerde, dat is wat mij structuur gaf. Gesprekken met Luke waren gewoon spannend, hij bracht veel energie en nieuwsgierigheid naar de dingen.
JB:
Seb heeft een symfonie georkestreerd met veel verschillende instrumenten en veel verschillende spelers. In dit lange proces heeft hij de lettertypen keer op keer gesynchroniseerd, de verhoudingen verfijnd en veranderd, en ik denk dat een van de dingen die ook speciaal is aan Schengen is dat je de lettertypen door elkaar kunt gebruiken. Het wensdenken is dat iemand Schengen – verschillende Schengens – zou combineren, zoals we zien bij de referentievoertuigen. Wat het tekenen en beheren van dit monsterproject betreft, waren er momenten waarop je plotseling een structuur of proportie moest heroverwegen, misschien twee jaar later, en je moest blijven updaten. Hoe heb je dat aangepakt en doorgezet?
SM:
We moesten de ontwerpen voortdurend in relatie tot elkaar bekijken, waarbij we ons afvroegen waar deze verschillende typografische stemmen goed in zijn en hoe ze moesten communiceren. Schengen A houdt zich vooral bezig met het vastleggen van de spanning tussen Helvetica en Eurostile, maar het is logischerwijs waarschijnlijk ook het gemakkelijkste lettertype dat je in lange vorm zou kunnen instellen, dus de spatiëring en de verhoudingen zouden in die ruimte moeten werken. Toen we naar C gingen, was het idee dat de spatiëring kleiner werd en de verhoudingen en het ritme uniformer werden, want als je een lettertype breder maakt – als je hele grote verschillen in verhoudingen hebt – dan werken ze niet meer zo goed bij grote breedtes.
Door die kant van het A-, B- en C-lettertype uit te zoeken, konden we verder gaan met Line, Zone en Core, omdat we een meer grafische kant hadden en een meer bruikbare boekenachtige kant. Al snel werd duidelijk dat Zone, Line en Core een aanvulling moesten vormen op Schengen B en C in hun gebruik.
Op een gegeven moment stopten we met nadenken over het maken van een reeks alternatieven, of een reeks vormen die gebruikt konden worden om alles consistent te laten aanvoelen. Zoals, ‘moet de hoofdletter van G, van A, B en C hetzelfde zijn als de hoofdletter G in Zone, Lijn en Kern in termen van structuur en basisvorm’ – het was behoorlijk verleidelijk om een heel duidelijke lijn door het ontwerp te trekken. Maar het was echt bevrijdend, de erkenning dat het eigenlijk niet uitmaakt of deze precies dezelfde vorm hebben, omdat het om de geest gaat. Elke subfamilie, of elke familie, heeft zijn eigen alternatieven die betrekking hebben op zijn eigen ontwerp. In sommige opzichten zijn het eigenlijk hun eigen lettertypen, maar ze zijn ontworpen in relatie tot elkaar.
