Ga niet op zoek naar immuniteitsidolen als je de première van seizoen 50 van ‘Survivor’ niet hebt gezien. Spoilers vooruit!
‘Survivor’, de langlopende reality-wedstrijdshow waarin grote persoonlijkheden op een strand worden gestrand en ze allemaal voor een miljoen dollar worden uitgevochten, is zojuist aan zijn mijlpaal 50e seizoen begonnen. Nadat hij in 2000 in première ging en een internationaal fenomeen werd, werd ‘Survivor’ gepresenteerd door Jeff Probst (die ook een Adult Swim-show presenteerde, gemaakt door “Severance” -ster Adam Scott) heeft zich de afgelopen 25 jaar ontwikkeld tot een steunpilaar van reality-tv… maar de laatste jaren beginnen fans zoals ik zich af te vragen hoe lang dit ‘sociale experiment’, zoals Probst vaak ‘Survivor’ noemt, nog zou kunnen doorgaan.
Gelukkig is “Survivor 50” dat wel Geweldig direct uit de poort – maar er is één probleem. De drie uur durende première-aflevering, ‘Epic Party’, diende als een duidelijke en ondubbelzinnige herinnering dat er iets rot is in de staat van ‘Survivor’: met name de reeks recente seizoenen die het ‘New Era’ wordt genoemd.
Ter context: “Survivor 50” is het eerste seizoen dat terugkerende spelers weer in de groep brengt sinds het 40e seizoen van de show, “Winners at War” (wat precies is hoe het klinkt: eerdere winnaars strijden om een prijs van $ 2 miljoen). Dat betekent legendarische ‘Survivor’-sterren als Oscar ‘Ozzy’ Lusth, Cirie Fields, Colby Donaldson en zelfs Mike White (Jade Emmy-winnende showrunner van HBO’s soms trage “The White Lotus” WHO houdt ervan om ‘Survivor’-veteranen naar de show te sluipen) zijn terug in hun stamverbeteringen, geflankeerd door spelers uit het ‘Nieuwe Tijdperk’. Ook al zijn er terecht enkele goede momenten geweest al met deze twee groepen samen op het scherm wordt één ding blootgelegd: het “nieuwe tijdperk” van “Survivor” was een experiment dat mislukte, en we moeten teruggaan naar meer seizoenen waarin terugkerende spelers betrokken zijn.
Het nieuwe tijdperk van Survivor bestaat bijna uitsluitend uit franchise-superfans, en dat is het grootste probleem
Iets dat gekmakend is geworden – nee, woedend – aan de seizoenen 41 tot en met 49 van ‘Survivor’ is hoe meta het spel is geworden. Wat bedoel ik daarmee? Op dit punt in de franchise is een bepaalde groep nieuwe spelers op ‘Survivor’ jong – zoals in, jong genoeg om Jeff Probst te hebben zien zeggen ‘de stam heeft gesproken’ sinds ze nog in de baarmoeder waren. (Eén “Survivor 49”-speler die terugkeert voor “Survivor 50”, Rizo Velovic, werd geboren in 1999, wat betekent dat hij zich letterlijk geen wereld zonder “Survivor” kan herinneren.) Dit hoeft niet per se een probleem te zijn, behalve één ding: al deze “New Era”-spelers, die enorme superfans zijn, herinneren ons er graag aan dat ze in “Survivor” zitten, een impuls die al na een paar minuten vermoeiend wordt.
In plaats van dingen doenwaar “New Era”-spelers dol op zijn praten over dingen doen. Het is een ongelukkig stereotype geworden dat spelers uit dit tijdperk graag rechtstreeks door de camera staren om ons te vertellen dat ze “op Survivor” zitten en dat ze “een grote stap moeten zetten”. (De impuls “Ik ben op ‘Survivor!'” is speciaal tegen mij, omdat ik het weet! Ik druk op play tijdens deze aflevering! Ik weet waar ik naar kijk!) Soms gooien ze er klassiek ‘Survivor’-jargon in, zoals ‘blindside’ of ‘alliantie’, schijnbaar alleen maar voor het effect, of ze trekken een grote blinde kant die eigenlijk geen enkel doel dient. Er zijn eerlijk gezegd te veel voorbeelden hiervan om op te noemen, maar over het algemeen is het grote probleem met het “Nieuwe Tijdperk” hoe hyperbewust de spelers zijn van de kennis en impact van het spel. Vergelijk dat eens met ‘old-school’-spelers, die dat wel zijn daar om te spelenen de scheuren in het ‘Nieuwe Tijdperk’ worden duidelijk.
Old-school Survivor-spelers zijn terug voor Survivor 50, en alleen al hun aanwezigheid herinnert fans eraan dat deze show nog steeds geweldig kan zijn
Door een stel “New Era”-jongeren op een strand te zetten met “Survivor”-legendes zijn de problemen met dat tijdperk echt blootgelegd, en om eerlijk te zijn, komt dat deels omdat sommige van de oudere “Survivor”-spelers gewoon betere persoonlijkheden op het scherm zijn. Iets ongelooflijk leuks aan deze première was dat je voldoende bekend was met deze terugkerende spelers om de dynamiek in uitdagingen of vóór de stemmingen onmiddellijk te klokken.
Ik juichte actief toen Ozzy Lusth in het water sprong voor een uitdaging – de man heeft in vier voorgaande seizoenen van ‘Survivor’ bewezen dat hij in wezen een amfibie is – en ik deed hetzelfde toen Christian Hubicki, de uitblinker van ‘David vs. (Ook Christian die een vuur aansteekt met twee brilleneen hoop en een droom toen zijn stam zonder vuursteen zat? Op dezelfde manier, toen Jenna Lewis-Dougherty, die in het allereerste seizoen van de show speelde, Cirie Fields probeerde aan te vallen terwijl hun Cila-stam op weg was naar de eerste Tribal Council en uiteindelijk unaniem werd gestemd om in plaats daarvan naar huis te gaan, had ik een grote glimlach op mijn gezicht; Iedereen die Cirie kent, weet dat je niet publiekelijk op de vrouw kunt schieten, anders steekt ze een mes precies tussen je schouderbladen.
Zeker, de bekendheid met terugkerende spelers is gewoon pleziermaar het bewijst ook dat de ‘New Era’ niet heel veel supersterren heeft voortgebracht (hoewel selecties als Emily Flippen, Joe Hunter en Kamilla Karthigesu in feite het beste zijn wat ‘Survivor 50’ zou kunnen doen als het gaat om terugkeerders van ‘New Era’). “Survivor” heeft dringend meer seizoenen op basis van terugkeerders nodig, maar ook? Het “Nieuwe Tijdperk” kan nu sterven, zodat “Survivor” kan… overleven.
